|

نامه یک پزشک

صبح امروز در بیمارستان سوانح‌سوختگی شهیدمطهری برای ترخیص یکی از بیماران به بخش پیج شدم. تنها ٢٦سال داشت جوان مودب و مهربانی بود. خیلی آرام سلام کرد و برای نشستن اجازه خواست، اسم او را جویا شدم، خود را امیر معرفی کرد و گفت آتش‌نشان است. از او علت مراجعه را پرسیدم. گفت: «آتش‌نشان هستم. به‌هنگام خاموش‌کردن آتش در حیاط پمپ‌بنزین دچار سوختگی شدم.» نگاهش طوری بود که گویا حرف برای گفتن زیاد داشت. به چشم‌هایش نگاه کردم، شروع به صحبت کرد. از زندگی خود و دردودل‌هایش سخن گفت: از اینکه علت سوختگی‌اش سوراخ‌بودن لباس کارش بوده است. از او علت را جویا شدم که آیا از سوراخ‌بودن لباس کار خود آگاه نبوده است؟ گفت: دوهفته است که می‌داند لباس کارش سوراخ است و درخواست لباس کار داده است ولی کارفرمایان به علت نداشتن بودجه توان خرید لباس کار نو ندارند و آنها مجبورند همین‌ها را بپوشند. نفسم در سینه حبس شد، بغض گلویم را گرفت، به‌راستی چرا؟ به‌جرات می‌توانم بگویم که آتش‌نشانی جزو معدود خدماتی در این کشور است که برای خدمت‌گیرندگان کاملا رایگان است. آیا بهتر نیست فداکاری‌های این عزیزان بیشتر مورد توجه قرار گیرد و نیاز‌های ضروری اولیه آنها از جمله لباس کار مناسب تامین شود. آیا بهتر نیست اگر کارفرمایان بودجه کافی برای تامین لباس کار ندارند دست در دست هم دهیم و لباس کار نو برای این قشر فداکار تهیه کنیم؛ قشر مظلومی که جان خود را برای حفاظت از جان ما حتی با لباس کار سوراخ به خطر می‌اندازند. آیا آتش‌نشان فداکار امید عباسی را فراموش کرده‌ایم که می‌گفت: ماسک من مال تو زنده بمان دخترم.
دکتر نیما دادمان بیمارستان سوانح سوختگی مطهری

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.