درددلهای نسل چهارمی با رییسجمهور
جدیجدی با شماییم، ما را جدی بگیرید
عسل عباسیان
یکسال پیش، در روزهای آخر اسفند، حالمان «خوب نبود». اما «خوب نبود» هم تصویر درستی از حال آن روزهایمان ترسیم نمیکند. دلهره داشتیم، دلهره اینکه سال بعد، چه کسی در مقام رییسجمهور، پس از تحویل سال با ما سخن خواهد گفت؟ باری، یکسال گذشت و چرخ روزگار چنان چرخید که امسال تلویزیون را روشن نگه میداریم، چون قرار است با «امید» بشنویم، از بذری که دومین بهارش از راه رسیده. شما دوست دارید در نخستین لحظات سال93، از آقای رییسجمهور چه بشنوید؟ هر کس، حتما پاسخی دارد. خیلی از جوابها هم احتمالا به یکدیگر شبیهاند. همه نگرانِ رقمِ تورماند، نگرانِ روند توافقات ژنو، نگرانِ وضعیت تحریمها... خیلیها دغدغههای مشترک دارند؛ دغدغههایی که همهمان از آن باخبریم و حالا هشتماه است که «امید» داریم بالاخره روز پایانیافتنش فرا خواهد رسید، امید داریم، امید امید امید... امید خوب است اما کاش حرفی هم از حرف دل «جوان»ها به میان بیاید. کاش دولت «تدبیر و امید» در هنگامه بالا و پایینشدن اعداد و ارقامِ تورم، دلار و شمار تحریمها، فراموش نکند که جوانهای دهههفتادی موسوم به نسل چهارم، چه درصدی از آرای 18میلیونیاش را در خرداد92 تشکیل
دادند و در ستادهای مردمی، چطور شبانهروزی برای افزودن بر شمار آرای رییسجمهور در روزهای انتخابات، تلاش کردند. آقای رییسجمهور! ما جوانهای نسل چهارمی، خواستهای کلانی نداریم. ما میخواهیم «آرامش» داشته باشیم. میخواهیم دلهره آینده و ترس از اینکه «چه خواهد شد؟» جایش را به دلهره «اکنون» دهد. حتما میپرسید دلهره «اکنون» دیگر چیست؟ دلهره «اکنون» اتفاقا در راستای دستیابی به «آرامش» است. آقای رییسجمهور، شما در دوره میانسالی به سر میبرید و هنوز آنقدر از دوران جوانیتان فاصله نگرفتهاید که فراموش کنید، یکجوان دلش میخواهد، در شغل و موقعیت کنونیاش ببالد و برای بهترشدن حالا و اکنونش بکوشد و از دغدغه «فردا چه خواهد شد؟ » برهد و از همه اینها مهمتر، میخواهد به رسمیت شناخته شود. دغدغه امروز و اکنون جوانهای نسل چهارمی که اکثرا یا دانشجو هستند یا تازه فارغالتحصیل شدهاند، دستیابی به موقعیت درخور شغلی است، اما همسن و سالهای من، اغلب مورد اعتماد اولیه کارفرمایان هم قرار نمیگیرند تا فرصتی بیابند برای اینکه ثابت کنند «میتوانند». آنها هنوز به رسمیت شناخته نشدهاند. آقای «رییسجمهور»، منِ جوانِ نسل چهارمی از شما
میخواهم که در روزهای سخت و شلوغ سال 93، بیشتر به فکر ما باشید و در تریبونهای رسمی، آنقدر از نسل ما بگویید تا ما هم جدی گرفته شویم. تا امنیت داشته باشیم. در بین همه دلمشغولیهایتان، کمی هم حواستان به ما باشد. ما را فراموش نکنید. بگذارید، «امید» ما پایدار بماند و بالوپر بگیرد. آقای روحانی! ما به شما رای دادیم، لطفا شما به ما اعتماد کنید. ما هم اکنون، پرتوانترین و پرانرژیترین قشر جامعه ایران هستیم. ما را جدی بگیرید. بعد از تحریر: آقای رییسجمهور! مصداقِ این رهایی از دغدغه «فردا» و رسیدن به دغدغه «اکنون» و نهایتا دستیابی به «آرامش»، برای من جوانِ 22ساله که اتفاقا مورد اعتماد کارفرمایان واقع شدم و حالا روزنامهنگارم، همین است که آیا سال بعد روزنامهای منتشر خواهد شد تا در سالنامهاش دوباره برای شما بنویسم؟ آقای رییسجمهور! حواستان به «امید» دلهای ما باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.