جریان چیست؟
پوریا عالمی
یک ساختمان پنجطبقه تکواحدی. وسط شهر. اسم ساختمان؟ شرق. شرق دور؟ یا نزدیک؟ ما نمیدانیم. روی صفحه کلید آیفون جلو در پنجتا زنگ است که پنجتا برچسب خورده روبهروی تکتکشان، روی هر برچسب یک نام؛ دستبرقضا به ترتیب حروف الفبا. طبقه اول صادق زیباکلام. طبقهدوم ماشاءالله شمسالواعظین. طبقه سوم سروش صحت. طبقه چهارم عباس صفاری. طبقه پنجم جواد مجابی. من؟ من سرایدار این ساختمان هستم، آلونکی بغل - بیادبی نباشد - خرپشته دارم. روز پنجشنبه 29اسفند 1392 مصادف با سالروز ملیشدن صنعت نفت، دم دمای ظهر، توی آلونکم نشسته بودم و داشتم ماست خودم را میخوردم که یکی اشتباهی زنگ را زد. پلهها را آمدم پایین و در را باز کردم. گفتم: «شما؟» گفت: «ممدم، مجابی جان.» گفتم: «کدام ممد؟» گفت: «ممد دیگر. محمد مصدق. یادت نیست؟» گفتم: «دکترجان، شما یادت نیست، من پوریام. سرایدار. با کی کار دارید؟» مصدق گفت: «آمدم عیددیدنی. مجابی نیست؟» گفتم: «زنگ بالا را بزن.» گفت: «زنگ بالا را زدم.» گفتم: «آن زنگ بالای بالا جلوش نوشته سرایدار. زنگ یکی مانده به آخر را بزن.» برگشتم بالا. پنجدقیقه بعد دوباره زنگ زدند. آمدم پایین. در را باز کردم. جلوی در
رستمدستان، عمادالکتاب، بازرگان، کیانوری، چامسکی، فردوسی، پروین اعتصامی، حافظ و عبید زاکانی ایستاده بودند. میدانید؟ چرا من تعریف کنم؟ روایت دست دوم به چه دردی میخورد؟ برای اینکه حلاوت داستان از بین نرود، از اکابر قوم و ساکنان ساختمان «شرق»، خواستم هرکدام حکایت خودشان را از جریان میهمانان شب عیدشان تعریف کنند. سرایدار این مجموعه رسما از سیدفرزام حسینی، بهصورت ویژه و دیگر اهالی محل تشکر میکند. از نقاشباشی مجموعه مسعود طاهری سپاسگزاری میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.