|

دفاع گودرزی از سکانداری یک ورزشی در وزارتخانه

وزیر ورزش: قبلی‌ها؛ نه ورزشی بودند، نه سیاسی

عکس: امیر جدیدی ، شرق

وزیر ورزش: قبلی‌ها؛ نه ورزشی بودند، نه سیاسی
محمود گودرزی، استاد تمام دانشگاه تهران و رییس دانشکده تربیت‌بدنی این دانشگاه، آخرین فردی بود که به‌عنوان وزیر وارد کابینه دولت تدبیر و امید شد. انتخاب وزیر ورزش به یک داستان پیچیده تبدیل شد. پس از رای عدم‌اعتماد مجلس به مسعود سلطانی‌فر، رضا صالحی امیری و نصرالله سجادی، محمود گودرزی به‌عنوان چهارمین گزینه تصدی وزارت ورزش‌وجوانان به مجلس معرفی شد و با رایی بالا توانست کابینه حسن روحانی را تکمیل کند. این چهره دانشگاهی برای بسیاری از افراد علاقه‌مند به ورزش شناخته‌شده نبود و در سوابق اجرایی‌اش معاونت سازمان تربیت‌بدنی و سرپرستی فدراسیون تیراندازی در دهه 60 دیده می‌شود. به‌هرحال انتخاب فردی از خانواده ورزش به‌عنوان نفر اول دستگاه ورزش اتفاقی کم‌سابقه در پس از انقلاب محسوب می‌شود. سال‌هاست که ورزش توسط غیرورزشی اداره می‌شود و محمود گودرزی در گفت‌وگوی مفصلش با «شرق» این اتفاق را ظلمی در حق ورزش دانسته است: شما به‌عنوان آخرین وزیر وارد کابینه دولت یازدهم شدید. در ابتدا بفرمایید چه فرآیندی طی شد که شما به‌عنوان وزیر به مجلس معرفی شدید؟ البته در مقطعی که آقای نصرالله سجادی هم نامزد شدند، نام شما مطرح بود. من خیلی در فضای حضور و ورود به عرصه اجرای ورزش به این شکلی که در این سطوح وارد شوم، نبودم. یعنی اساسا بعد از یک دوره‌ای که به‌عنوان معاون فنی ورزش فعالیت کردم، دیگر خیلی شرایط را برای فعالیت مناسب نمی‌دیدم. در نتیجه تغییرمشی اتفاق افتاد زیرا باورم این بود ما در سطح کشور نیروسازی، کادر‌سازی کنیم که این رویکرد کاملا سنتی و درواقع غیرعلمی تغییر کند، آن هم به جهت تربیت نیروهایی که بتوانند در آینده سکان این ورزش را برعهده بگیرند. در نتیجه به دانشگاه روی آوردیم. اتفاقا من حاصلش را زمانی که مطرح شدم، دیدم که در سرتاسر کشور مجموعه‌ای از همین دانش‌آموختگان در سطوح مختلف به‌خصوص تحصیلات تکمیلی چه هیجانی از انتخاب‌شدن من داشتند. خب، مجددا این تغییر رویکرد از آن حالت صرفا آکادمیک و تربیت نیروی انسانی‌ای که به نظرم حاصلش الان به دست آمده و محصولات آن تعلیم و تربیت الان خود را نشان داده است؛ به نظر می‌آمد شاید برای ورود به عرصه اجرا زمان نامناسبی نباشد که از طرف دفتر دکتر روحانی از من دعوتی به‌عمل آمد و برنامه‌ای خواستند و مذاکراتی انجام شد. بعد از دونفر دیگری که رای نیاورده بودند برنامه‌ای ارایه شد و منتظر بودیم اما یکی دیگر از همکاران ما معرفی شدند که متاسفانه ایشان هم رای نیاوردند. سرانجام گزینه چهارم من شدم که بعد از آن را همه در جریان هستند. انتخاب وزیر ورزش به یک داستان طولانی تبدیل شد. به‌نظر شما چرا مجلس به سه گزینه قبل از شما رای اعتماد نداد اما شما با رای قابل‌توجهی وزیر شدید؟ به نظرم رویکرد مجلس در قبال دو گزینه اول رویکردی منطقی بود. دنبال این بودند کسانی بیایند که ورزشی و در این زمینه متخصص باشند. به دو گزینه اول احتمالا به این دلایل رای ندادند، اما گزینه سوم حایز این شرایط بود. هم تحصیلکرده بود و هم سوابق اجرایی در ورزش داشت. چه اتفاقی افتاد؟ من واقعا مطلع نیستم. خود نمایندگان محترم باید توضیح‌ دهند دلایلشان برای رای عدم‌اعتماد به آقای دکتر سجادی چه بوده. ولی خب به‌هرحال به من اعتماد کردند، هم دولت و هم مجلس محترم. زمانی که دکتر نصرالله سجادی و شما به‌عنوان گزینه وزارت ورزش مطرح شدید، بدنه جامعه ورزش از این موضوع استقبال کردند که سرانجام زمام امور ورزش به فردی که از جنس ورزش است، سپرده خواهد شد. آیا خود شما هم از این موضوع استقبال کردید؟ بله، بله، به‌طور کامل. سالیان سال یکی از انتقادات و اشکالات اساسی‌ای که به ورزش کشور و مدیریت ورزش کشور داشتم این بود چرا رویکرد عمومی دولت یک رویکرد تخصص‌گرا نیست. صرفا یک رویکرد سیاسی است و انتصابات هم پیرامون افراد سیاسی یا بهتر بگویم شبه‌سیاسی یا غیرسیاسی که خیلی به آنها نمی‌شود گفت سیاسی، انجام می‌شد. این برای من تعجب‌آور بود چرا این اتفاق می‌افتد. ولی خب این تغییر رویکرد با توجه به برنامه‌هایی که دولت آقای دکتر روحانی اعلام کرده بودند که کار باید به کاردان سپرده شود، بعید نبود این اتفاق بیفتد. منتها در دو گزینه اول قدری این شعار مغفول ماند و در دو گزینه بعدی تحقق پیدا کرد. برای من جذاب است به دنبال این تخصص هستند. ضمن اینکه الان هم وقتی نتایجش را بعد از چند ماه می‌بینیم، متوجه می‌شویم احتمالا این دیدگاه اشتباه نبوده. چرا؟ چون در مجموعه ورزشی‌ها اهم از مدیران ورزشی، روسای فدراسیون‌ها، ورزشکاران و جامعه ورزشی عموما از این نوع نگاه رضایتمندند. البته عموما. بعضی‌ها هم ممکن است مشکلات و دیدگاه‌های خاصی داشته باشند و این روحیه و این رویکرد را نپسندند. اما در مجموع آنچه من از دیگران بازخورد گرفتم این است که استقبال می‌کنند. جامعه روشنفکری دانشگاهی در حوزه ورزش از این نوع نگاه بسیار بسیار مشعوف و خشنود هستند، اما در سطوح دیگر یا سطوحی که ممکن است تحت‌تاثیر عوامل دیگری باشند، یا خیلی با عمق و مفهوم ورزش آشنا نباشند، طبعا نوع نگاه ممکن است تغییر کند که آن نگاه غالب نیست. نگاه غالب در حوزه آکادمیک در حوزه مدیریت‌های کلان ورزشی، طبیعتا نگاه اول را بیشتر می‌پسندد. خیلی از کارشناسان به‌ویژه اهالی ورزش تاکید دارند در یک دهه اخیر، ورزش سیاست‌زده و حتی قربانی سیاست شده، به نظر شما این سیاست‌زدگی و پیشکش‌کردن ورزش به سیاسیون، چه آسیب‌هایی داشته؟ ببینید، بنده خودم را عرض می‌کنم. با ورزش بزرگ شدم، زندگی کردم، در این حوزه مطالعه و پا به پای ورزش حرکت کردم. شناخت عمیقی از اکثر نیروهای انسانی در حوزه ورزش و تمامی زمینه‌ها داریم. در حوزه علوم، مدیریت، ساختار، موارد فرهنگی، جنبه‌های مختلف سیاسی و اجتماعی ورزش یک آشنایی و آگاهی‌ای هست. حالا شما توجه بفرمایید این کار اداره‌اش برای من و امثال من راحت‌تر است، یا برای فردی که تازه وارد این حوزه شود. طبیعی است تا او بیاید این تجربیات را فرابگیرد، سال‌های سال می‌گذرد. و در این سال‌ها سعی و خطا، تجربه و خطا، تجربه و آزمایش باید تا چه شود؟ تا اینکه آن فرد به مرحله آشنایی به این حوزه برسد. طبیعتا این زمان به زیان ورزش طی خواهد شد، کمااینکه شده است. ممکن است در نتایجی که گرفته می‌شود گاهی اوقات توفیقاتی بوده اما این توفیقات ریشه‌دار نیست، به‌عنوان مثال روند عمومی ورزش در کشور روند مناسبی نبوده. یعنی نتیجه‌گرایی که به عنایت ویژه به ورزش قهرمانی منجر می‌شود و تمرکز تمام دیدگاه‌ها، تمام ابزار، تمام امکانات بر این حوزه باعث می‌شود حوزه‌های دیگر مغفول بماند. در نتیجه بخش اعظمی از جامعه از موضوع ورزش منفک می‌شوند. چرا؟ چون اعتبارات به سمت ورزش قهرمانی و نتیجه‌گرایی می‌رود. البته نتیجه‌گرایی اسباب توفیق است، به‌ویژه در جنبه‌های بین‌المللی که شما حضور موفقی در عرصه‌های بین‌المللی خواهید داشت. اگر در سطح بین‌الملل توفیق ولی در داخل فقر حرکتی داشته باشید، در سلامت که ورزش یکی از عنصرهای اولیه آن است، مشکل خواهید داشت. درواقع کالبدی ترسیم خواهید کرد که بخشی از آن خیلی قوی خواهد بود و بخش‌های دیگرش بسیار ضعیف. این ناهماهنگی و ناهمخوانی باعث می‌شود به جامعه آسیب وارد شود و آسیب‌ها را هم می‌بینید. علاوه بر این سیاسیون وقتی وارد این عرصه می‌شوند، چون شناخت عمیق ندارند، در نتیجه رویکردهای سیاسی غالب می‌شود. ورزش به‌عنوان ابزاری در دست این افراد است. نگاه‌های پوپولیستی غالب می‌شود، نگاه‌های سوار بر موج شدن، نگاه‌های همواره اعتراض داشتن، بی‌برنامگی. توجه داشته باشید الان وضعیت ورزش مملکت چگونه است. نشان می‌دهد هیچ برنامه مشخص و مدونی دنبال نمی‌شود. صبح که از خواب بیدار می‌شویم، یک برنامه، یک فعالیت، یک کار. درنتیجه منجر به چه می‌شود؟ اگر شاهد توفیقاتی هم هستیم، مختص بدنه کارشناسی است و مدیریت‌های متخصص. والا آن سطوح بالا که صرفا نگاه سیاسی دارند، از این به‌عنوان ابزاری استفاده می‌کنند. در مقطعی که شما به‌عنوان نامزد وزارت معرفی شدید، نظرات مخالفی هم شنیده می‌شد. عده‌ای می‌گفتند وزیر باید سیاسی باشد؟ اگر فرض بر این بگذاریم افرادی که آمدند سیاسی بودند، من حرف شما را می‌پذیرم. عموم افراد غیرورزشی که آمدند، در راس سازمان ورزش قرار گرفتند، آدم‌های سیاسی هم نبودند. فقط کسانی بودند که در دایره‌ای نزدیک‌تر به مراکز قدرت قرار داشتند. پس شما هم اعتقاد دارید سازمان تربیت‌بدنی و وزارت ورزش در سال‌های گذشته حیاط‌خلوت دولت بوده. هر فردی که از وزارت‌های دیگر جامانده ورزش به او پیشکش شده است؟ ممکن است این بوده باشد، اما داشتیم کسانی را که هیچ پست سیاسی هم نداشتند و بدون هیچ هویت ورزشی، سیاسی اجتماعی خاص اینجا آمدند. چون غیرورزشی بودند، گفتند ما سیاسی هستیم. درحالی‌که عمیقا سیاسی هم نبودند. من یک تحقیقی انجام دادم. چند تا مقاله در رابطه با علل و عوامل نفوذ سیاسیون بر ورزش و عواقبی که داشته هم دارم. در آنجا خیلی مفصل به این موضوع پرداختیم. یکی‌اش این است که این افراد عنوان سیاسی را یدک می‌کشند اما درواقع سیاسی نیستند، در تقسیم‌بندی‌ها اینها شبه‌سیاسی هستند. سیاسی کسی است که دوره‌هایی از پلیتیک را گذرانده باشد و آگاهی کلاسیک و آکادمیکی نسبت به این مفهوم داشته باشد؛ کدام یک از اینها این موارد را داشتند؟ هیچ‌کدام. هیچ‌یک در مدرسه سیاست تلمذ نکردند، هیچ‌کدام. صرف اینکه یک مسوولیت فنی، اقتصادی داشتند بلافاصله آمدند نشستند در ورزش و گفتند ما سیاسی هستیم. با همین انگ که دیگران نمی‌فهمند، شروع کردند به اداره ورزش و این معنایش این نیست که ما از سیاست بی‌بهره‌ایم. نه، هر کسی به‌هرحال دیدگاه‌های سیاسی و دیدگاه‌های اجتماعی دارد. به تعبیری می‌شود گفت، ما هم ورزشی هستیم، هم سیاسی؛ دیگران نه سیاسی بودند و نه ورزشی. انتقاد دیگری هم به شما شد و این بود که سوابق اجرایی‌تان کمرنگ است. کار اجرایی معنی‌اش چیست؟ این است که شما در حوزه‌ای از حوزه‌های ورزشی فعالیت اجرایی داشته باشید. مدیرکل تریبت‌بدنی‌بودن به‌مدت 10سال به‌غیر از کار اجرایی چیز دیگری نیست. رییس دانشکده بودن جز کار اجرایی و البته علمی چیز دیگری نیست. در گذشته داشتن سوابق مدیریت ورزشی جز داشتن سوابق اجرایی چیز دیگری نیست. به‌هرحال برای اینکه نقد کنند گاهی اوقات به راست گاهی و اوقات هم نادرست، مسایلی را به افراد نسبت می‌دهند که درست نیست. مطمئنا شما در دانشگاه مطالعات زیادی درباره مشکلات ورزش کشور داشتید، آیا هم‌اکنون که چندماهی از انجام کارهای اجرایی‌تان در ورزش می‌گذرد، آن مشکلات مطالعه‌شده با واقعیات مطابقت داشته؟ بله، تمام مدت دانشجویان کارشناسی ارشد و دکترایمان را داخل وزارتخانه، کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌ها می‌فرستادیم با عناوین معین، چالش‌های ورزش را احصا و مشکلات ورزش را با روش‌ها و متدهای کاملا علمی استخراج می‌کردیم. دانشجویان گزارش می‌دادند و ما این گزارش‌ها را که مستند بر اطلاعات واقعی بود، بررسی می‌کردیم. در نتیجه من می‌توانم بگویم نسبت به خیلی از مدیرانی که در حوزه هستند آگاه‌ترم. الان هم همان اطلاعات وجود دارد همان اطلاعات را منطبق می‌کنم و می‌بینم خیلی‌هایش واقعیت دارد. خیلی‌هایش صحیح است و مشکلاتی که در حوزه تحقیق در این بخش‌ها می‌دیدیم الان به عینه داریم لمسش می‌کنیم. درکل با این مشکلات و چالش‌های اساسی ناآشنا نیستیم. حالا از نظر شما عمده مشکلات ورزش کشور چیست؟ یکی رویکردهای اشتباهی است که جا افتاده، مثل اصل‌شدن ورزش قهرمانی. نه اینکه ورزش قهرمانی مهم نیست، یک بعد قضیه است. درواقع ما یک‌بعدی نگاه کرده‌ایم. ابعاد دیگر فراموش شده است. مثلا یک بعد تعلیم و تربیت در حوزه ورزش است. درست است که بحث تعلیم و تربیت را در آموزش‌وپرورش، آموزش عالی و جاهای دیگر دنبال کنیم اما نباید این موضوع در وزارت ورزش مغفول شود. در واقع متولی اصلی ورزش کشور، وزارت ورزش است که باید به تمامی ابعاد توجه معین با وزن خاص خودشان داشته باشد. در حالی‌که ورزش قهرمانی، تبدیل به رویکرد اصلی ورزش کشور شده که این خطاست. ورزش حرفه‌ای، نه حرفه‌ای به مفهوم تعاریف آکادمیک و کلاسیک موضوع، یک چیز عجیب و غریبی شکل گرفته به‌عنوان ورزش حرفه‌ای که نه حرفه‌ای است نه بعضا می‌شود گفت که ورزش است و نه چارچوب‌های اساسی در آن رعایت می‌شود، این شده ورزش حرفه‌ای. آن هم حداکثر در یک یا دو رشته، نه جامع الاطراف، نه خیلی شامل، نه جامع. متاسفانه در آنجا هم پول متمرکز است. چون پول متمرکز می‌شود، مفسده ایجاد می‌شود. مفسده که پیش می‌آید، فساد یکی از چالش‌های اصلی ورزش می‌شود. وقتی که پول مطرح شد، در حاشیه‌اش زدوبند مطرح می‌شود، در حاشیه‌اش دوپینگ مطرح می‌شود، درحاشیه‌اش روابط ناسالم، لابی، قبضه مدیریت‌ها به هر نحو ممکن، اینها می‌شود مفسده. این موارد فساد اداری می‌آورد، فساد اجتماعی می‌آورد و مفاسد دیگری که تا سال‌های سال گریبان آن جامعه را می‌گیرد و رها نمی‌کند و پاکسازی‌اش کار بسیار دشواری خواهد بود تا اینکه شما بتوانید آن را پاک کنید پالایش کنید و برگردانید به شرایط اولیه. برای همین است که من بعضی‌وقت‌ها در صحبت‌هایم عرض می‌کنم ورزش گذشته و سالیان قبل ما خیلی سالم‌تر بوده است تا ورزشی که الان داریم. چرا؟ چون رفته‌رفته هرچه این پول بیشتر تزریق شده، این مساله درون این ورزش بیشتر شده است. پس شما می‌پذیرید فساد یکی از واقعیت‌های ورزش ایران است؟ ما باید واقعیت را بپذیریم، این موضوع وجود دارد، منتها سیاه‌نمایی هم نباید کنیم وکلا لطمه بزنیم به ورزش. ورزش، خودش فی‌النفسه یک موضوع بسیار خوب، پسندیده، مستحب و حتی گاهی اوقات به‌عنوان مقدمه واجب مطرح می‌شود؛ همان بحث جسم سالم. این بسیار امر پسندیده‌ای است. منتها چیزهایی که در حاشیه این امر پسندیده مطرح می‌شود، این امر خوب را بد می‌کند. به‌عبارت دیگر ما باید این واقعیت‌ها را بپذیریم. زمینه‌های بروز اینها را شناسایی و سعی کنیم آنها را جرح و تعدیل و رفته‌رفته از محیط پاک کنیم تا انشاءالله درست شود. آن هم به نظر می‌آید با تغییر رویکرد بخش عمده‌اش می‌تواند درست شود. تغییر رویکرد یکی‌اش سیاستگذاری است، یکی دیگرش هم فرهنگی است. سیاستگذاری، تدوین قانون، آیین‌نامه دستورالعمل می‌طلبد. تغییر دیدگاه فرهنگی زمان‌بر است، البته عوامل تبلیغی یا رسانه‌ها نقش اصلی را در حوزه تغییر فرهنگی یا تغییر نگرش ایفا می‌کنند که در راسشان برد و نفوذی عمیق‌تری دارند، مثل رسانه‌های شنیداری، دیداری و مکتوب و سایر ابزارهای تبلیغی که می‌تواند کمک کند. در این سال‌ها کارشناسان حوزه ورزش عنوان کرده‌اند یکی دیگر از مشکلات ورزش ایران دولتی‌بودن آن است. شما تا چه میزان این نظر را قبول دارید و در همین چند ماه وزارت چه گام‌هایی به سمت خصوی‌سازی برداشته شده است؟ در زمینه خصوصی‌سازی دو وجه، به ذهن متبادر می‌شود؛ یکی اینکه تیم‌هایی را که الان وجود دارد خصوصی کنیم. دیگر اینکه درواقع الگوی کلان حوزه ورزش و وزارت ورزش این باشد که بخش خصوصی را تقویت کند. عموما آن بخش اول را نگاه می‌کنند. مدام پرسیده شده «آقا این دو تا تیم کی خصوصی می‌شوند. چرا خصوصی نمی‌شوند؟ می‌بینید نگاه‌ها چقدر محدود شده. وقتی عرض می‌کنم دیدگاه‌ها به خطا رفته، یکی‌اش این است. درخصوص تیم‌های دولتی عرض کنم کارگروهی تشکیل شد. این کارگروه با سازمان‌های رسمی، مثل بورس، فرابورس، سازمان خصوصی‌سازی و وزارت ورزش با یک الگوی علمی و منطقی کار می‌کنند. این یک نوع خصوصی‌سازی است. یکی دیگر این است که دولت‌ها توان سرمایه‌گذاری در حد مطلوب برای پاسخگویی به نیاز جامعه را ندارند. باید چه کنند؟ باید استمداد بطلبند از بخش خصوصی. زمینه فراهم کنند برای اینکه بخش خصوصی اشتیاق پیدا کند تا بیاید در بخش توسعه و ساخت زیرساخت‌های ورزشی مثل ایجاد باشگاه‌ها، ایجاد ورزشگاه‌ها، اماکنی که عامه مردم بتوانند استفاده کنند، سرمایه‌گذاری کنند، حتی اداره یا واگذاری بخش‌هایی که دولت توان مالی‌اش را ندارد. الان ما سه‌هزارو300 پروژه کلنگ‌خورده شروع‌نشده داریم و این مساله مطالباتی برای مردم هر منطقه ایجاد کرده است. اینها را چه باید کرد؟ اگر ظرف 15، 20 سال آینده هم وضع مالی دولت بسیار بسیار خوب بشود، بازهم توان ساختش را ندارد. اما بخش خصوصی اگر جاذبه برایش ایجاد شود که بتواند برایش یک آورده و خروجی مالی داشته باشد، می‌تواند بیاید سرمایه‌گذاری کند. این مشوق‌ها را ما باید ایجاد کنیم. مثل اعطای زمین، واگذاری وام و ایجاد مشارکت در ساخت و سازهای نیمه‌کاره. من به هر دو بخش معتقدم و اعتقادم این است که باید دولت از تصدی‌گری بپرهیزد. چون هم بارش سنگین می‌شود و هم توان پاسخگویی به نیازها را ندارد. در ورزش بانوان هم این انتقاد از سوی خانم‌هایی که سابقه مدیریت دارند مطرح می‌شود که در چند سال اخیر سهم خانم‌ها در ورزش کشور کم و کمتر شده. نظر شما درباره این انتقاد چیست؟ این بحث خیلی مفصل است، اما خیلی کوتاه عرض می‌کنم. در این بحث دو موضوع داریم. نخست، عموما جامعه ما و خیلی از جوامع دیگر درگیر مدیریت مردانه هستند. اصلا مدیریت زنان را برنمی‌تابند. در آمریکا محاسباتی کردند، دیدند 25درصد مشاغل در دست خانم‌هاست. از این 25درصد هم، بخش عمده‌شان در مشاغل پشتیبانی مثل منشی‌گری، حروفچینی و تلفنچی حضور دارند. یعنی در سطح مدیریت نیستند. پس این یک موضوع عمومی است. مدیریت مردانه در دنیا حاکم است. شما نگاه کنید چند تا رییس‌جمهور و حاکم مرد در دنیا وجود دارد، چند تا زن؟ دوم، بانوان در یک مفهومی به‌عنوان «سقف شیشه‌ای» گرفتارند. هیچ‌گاه خودشان به خودشان اجازه نمی‌دهند از یک حدی بالاتر بروند. همیشه احساس می‌کنند اگر یک‌کم بالاتر بپرند سرشان به یک سقف شیشه‌ای می‌خورد. این اعتمادبه‌نفس خودشان را برای تصدی در مدیریت‌ها کاهش می‌دهد. این یک زمینه دیرینه، عملی، باوری و تاریخی دارد. ما انتخابات 19 فدراسیون را برگزار کردیم. فقط یک زن کاندیدا شده بود. آن هم در انتخابات اسکی. آن هم خودش باور نداشت که انتخاب می‌شود. این را باید چه کرد؟ خود بانوان باید بیایند فعالیت کنند. کار کنند. زمینه‌سازی کنند. طبیعتا حقی است متعلق به آنها. طبیعتا ما هم بسیار خشنود می‌شویم دو تا سه تا از فدراسیون‌ها را آنها در اختیار بگیرند. تا موقعی که دنبال این باشند که این حق را به آنها بدهند و دور هم باشند و نزدیک نشوند، این اتفاق نخواهد افتاد. برگزاری انتخابات کمیته ملی المپیک یکی دیگر از مسایل مهم ورزش ایران در سال 92 بود. در شرایطی که اکثر اعضای مجمع از آزادبودن کمیته ابراز رضایت کردند و انتقادهایی هم مطرح شد که انتخابات مهندسی‌شده بوده... فقط یک‌نفر چنین حرفی زد. یک‌نفر خیلی تعیین‌کننده نیست. کسانی بودند که تمایل داشتند در کمیته ملی المپیک بمانند. خیلی هم تلاش کردند که تغییر نکنند، تغییر هم کردند. پس از تغییر، خودشان اذعان کردند انتخابات مهندسی نشده بود. یعنی کسانی که در معرکه بودند، از تمام اجزای اتفاقاتی که رخ می‌داد باخبر بودند، آنها اقرار کردند که این انتخابات مهندسی شده نبوده. کسانی‌که اخیرا به آن مجموعه افزوده شدند، اینها هم اعتقاد دارند مهندسی نشده. کل اعضای مجمع، تمامی نشریات حضور داشتند. آرای نزدیک، اینها همه دلایل متقن و موجه است، مبنی بر مهندسی‌نشدن. حالا یک‌نفر برای خودش یک چیزی می‌بافد. برخی دوست دارند به‌عنوان پدرخوانده مطرح شوند. یعنی ما از همه‌چیز مطلع هستیم. این رودخانه دارد پایین می‌رود، ما حتما باید سربالا برویم. ما کسی هستیم که می‌فهمیم؛ ما چنینیم، ما چنانیم. به‌هرحال این آزادی فکر و بیان در کشور ما هست که بتوانند این حرف‌ها را بزنند. ایرادی هم ندارد، ما هم خرده‌ای نمی‌گیریم. اما اکثریت نزدیک به مطلقی دارند این را بیان می‌کنند. مخالفت یک‌نفر از دور که یکسری مشکلات شخصی دارند، حتی بعضا با خودشان هم گرفتاری دارند، خیلی قابل استناد نیست. برای ما که عمری از ما گذشته و به مرز 60 رسیدیم، فریفته‌شدن، تحت‌تاثیر قرارگرفتن، هفته قبل یک‌حرفی‌زدن، این هفته یک‌حرف دیگر زدن، نظر یک عده متخصص و آدم‌های صادق و راستگو را طور دیگری جلوه دادن، اینها زیبنده نیست. آدم باید به دین و آخرت و اینها اعتقاد داشته باشد، یا اگر به هیچ‌یک از اینها اعتقاد ندارد، آزاده باشد. درست بیندیشد، درست بیان کند. ارزش این را ندارد هرروز دچار تناقض‌گویی شود. در کل الحمدلله انتخابات کمیته ملی المپیک بسیار سالم بوده است. انتخابات فدراسیون‌ها بسیار سالم بوده. اگر قرار بود چیدمان بشود، باید با کسانی مطرح کنند، کی با کی ساخت؟ وزارتخانه از کی حمایت کرد؟ شما یک مورد پیدا نمی‌کنید، چنین مواردی اتفاق افتاده باشد. اگر بعضا یک‌نفر هم معترض بوده، آن یک‌نفر هم قانون را برنمی‌تابد. کسی است که بازنشسته است. کسی که علاقه دارد بر اریکه بماند و قوانین به ما حکم می‌کند جلوگیری کنیم. ما هم جلوگیری می‌کنیم. شاید به مذاق یکی تلخ بیاید و غوغا به راه بیندازد، بعضا رسانه‌ها می‌آیند دامن می‌زنند. سال 93 سال مهمی برای ورزش کشور است. رویدادهای مهمی چون جام‌جهانی فوتبال و بازی‌های آسیایی اینچئون را پیش‌رو داریم؛ این نگرانی برای شما پیش نیامده که کسب نتایج نامطلوب در آن مسابقات باعث زیر سوال‌رفتن عملکرد وزارت شود؟ نگاه کمی داشتن یک معایبی دارد و یک محاسنی. ما می‌توانیم با نتایج، توفیق یا عدم توفیق یک سازمان یا یک مجموعه مدیریتی را ارزیابی کنیم که این یک نگاهی است. آن وقت در این زمینه با این نگاه تعداد مدال، مبین توفیق یا عدم توفیق یک مجموعه مدیریتی است. اگر به کیفیات بیندیشی و نگاه کنی، یعنی بگویی این کسب مدال با چه کیفیتی؟ با چه هزینه غیرمادی؟ شما اگر دوپینگی‌هایت را جدا کنی، صغر سنی‌هایت را بیرون بکشی، کسانی را که الگوهای بد اخلاقی هستند، از این مجموعه بیرون بکشی، آن‌وقت احتمالا افت مدال خواهی داشت. حالا شما می‌خواهی اینها را بیرون بکشی تا بازپروری یا جایگزین کنی. به شما می‌گویند مدیر موفق یا ناموفق؟ به شما می‌گویند مدیر ناموفق. پس شما اگر می‌خواهی مدیر موفق بشوی، باید وارد چی بشوی، این عرصه اشتباه و خطا. در واقع داخل یک چرخه‌ای می‌افتی که مدام تکرار و تشدید می‌شود. برای همین است که بخشی از مدیران ما در این وادی می‌افتند و این خطاست. من نظرم ترکیبی از هر دو دیدگاه است. یعنی ضمن اینکه ما باید یک نگاه انسانی و غیرمادی به ورزشکارهایمان داشته باشیم، در عین حال باید نتیجه‌گرا هم باشیم. یعنی هم کمیت‌ها را، هم کیفیات را. متاسفانه باید عرض کنم من اطلاعاتی دارم که ما در ورزش وضعیت مناسبی در حوزه اخلاق نداریم و این اسباب تاسف است. حالا چه علت‌هایی باعث شده به اینجا برسیم، آن را می‌شود ریشه‌یابی و زمینه‌یابی کرد، اما باید این تغییر کند. منتها نباید به کلان‌ورزش در حوزه‌های بین‌المللی لطمه بخورد. در ورزش قهرمانی کسب مدال و کسب سکو به‌هرحال نمادی است از توفیق. البته امروز هم ورزش را در دنیا خیلی سیاسی کردند. کشورها تلاش می‌کنند با کسب جایگاه‌های بالاتر نشان دهند حکومت‌هایشان موفق‌تر هستند. البته در بعضی کشورهای توسعه‌یافته این نگاه تقریبا دارد تغییر می‌کند. دیگر مدال‌آوری به مفهوم توفیق داشتن آن جامعه نیست. چشم‌انداز شما برای سال 93؟ مهم‌ترین برنامه 93 ما انشاءالله جام‌جهانی و بازی‌های آسیایی است که امیدواریم در هر دو توفیق پیدا کنیم و مردم ما شاد شوند. ورزش ما در سال 93 برود به سمت پاکی، معنویت بیشتر، سلامت و البته سالی باشد که حقوق ورزشی همه مردم ایران استیفا شود. همه بتوانند ورزش کنند، نه فقط یک عده خاص.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.