|

سال92؛ افشای فساد در ورزش

سعید فائقی . معاون پیشین رییس‌جمهور

ورزش قهرمانی به دولت دهم اقبال خوش نشان داد. رکوردهای بی‌نظیری در این دوران اتفاق افتاد؛ مقام چهارمی بازی‌های آسیایی، کسب چهار مدال طلای المپیک، کسب مدال طلا توسط بانوان در بازی‌های آسیایی. گرچه صعود مستقیم فوتبال به جام‌جهانی بعد از انتخابات ریاست‌جمهوری اتفاق افتاد، اما فراموش نکنیم که هنوز دولت دهم بر سر کار بود. جهانی‌شدن والیبال و... و جالب‌تر اینکه همه این موفقیت‌ها زمانی شکل گرفت که ورزش به‌لحاظ مدیریتی با مشکلات اساسی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. از رقابت رییس سازمان تربیت‌بدنی و رییس کمیته ملی المپیک بر سر توزیع مدال‌ها در بازی‌های آسیایی تا تعلیق برخی از فدراسیون‌ها و تهدید به تعلیق کمیته ملی المپیک و به تعویق‌افتادن معرفی وزیر برای وزارتخانه جدیدالتاسیس وزارت ورزش و نوجوانان و تهدید به استیضاح اولین وزیر ورزش توسط مجلس محترم شورای اسلامی همه‌وهمه بیانگر وجود بحران در مدیریت ورزش بود و وجود چنین شرایطی در ورزش کشور زمینه‌ای فراهم کرده بود که همه کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری ملزم شوند در خصوص چالش‌های ورزش داد سخن دهند و صداوسیمای محترم جمهوری اسلامی هم در کنار مباحثات و مناظرات تلویزیونی کاندیداها یکی از محورهای خود را ورزش قرار داده و ساعاتی مناسب برای تحلیل ورزش توسط کاندیداها یا نمایندگان آنها اختصاص داده بود. نقطه مشترک اکثر کاندیداها سپردن ورزش به اهل ورزش و دورکردن این مقوله از تعرض سیاست و سیاسی‌بازی یا به‌نوعی استفاده ابزاری از ورزش در حوزه سیاسی بود. البته از حق نگذریم سوالاتی که صداوسیما طراحی کرده بود به‌نظر درعین حال که از جامعیت برخوردار بود، کارشناسی‌شده و آینده‌نگرانه بود. به این معنی که اگر در پاسخ به سوالات شعاری برخورد می‌شد، پس از انتخابات به‌راحتی به نقد کشیده می‌شود و به اصطلاح خودمانی اگر خالی‌بندی کرده بودی، حتما دستت رو می‌شد. حقیر که در دو برنامه تلویزیونی و یک برنامه رادیویی شرکت کرده بودم، به‌راحتی برایم آشکار بود که هر حرفی بزنم، رییس دولت آینده مسوول آن حرف‌ها خواهد بود. از آنجایی که ریاست محترم جمهوری هم رییس شورایعالی ورزش و هم رییس شورایعالی جوانان هستند، علاوه بر مسوولیت مستقیم وزیر وزارتخانه ورزش و جوانان، ریاست محترم جمهوری به دلیل ریاست دو شورا، مسوولیت اساسی را عهده‌دار هستند، بنابراین نماینده مناظراتی ایشان تبیین‌کننده برنامه‌های ایشان هم بود. همه کاندیداها در خصوص اخلاق در ورزش، ورزش همگانی، ورزش و اقتصاد نشاط و شادی، ورزش و خصوصی‌سازی، ورزش و فرهنگ‌سازی و مهندسی فرهنگی، توسعه فضاهای ورزش، ورزش و امید در جامعه، ورزش بانوان، ورزش و دیپلماسی، ورزش و زندگی سالم، ورزش و قهرمانی و حرفه‌ای، حتی ورزش برای جلوگیری از شیوع بیماری‌ها، ورزش مدارس و دانشگاه‌ها و... به بیان استراتژی خود پرداختند. جناب دکتر روحانی پس از انتخابات کارگروهی را برای تدوین چالش‌های اساسی ورزش و تهیه برنامه صدروزه و همچنین تحلیل عملکرد برنامه‌های چهارم و پنجم توسعه انتخاب کردند که کارگروه طی سه‌هفته فشرده، جمع‌بندی خود را ارایه داد. متاسفانه کاندیداهای وزارت ورزش پی‌درپی در کسب رای اعتماد مجلس محترم ناموفق شدند و ورزش اهمیت سیاسی بیشتری پیدا کرد و در حقیقت در اولین گام نتوانست از ورزش سیاست‌زدایی کند. همراه با عدم رای کسب اعتماد پی‌درپی انتخابات فدراسیون‌ها و همچنین کمیته ملی المپیک به تعویق افتاد و موضوع بازنشستگی و مساله دوشغله‌ها موجب شد اصل داوطلبانگی در ورزش کمرنگ شود. ورزش، هم در اصلاح بودجه 92 با کاهش بودجه مواجه شد و هم در قانون تقدیمی بودجه 93 مورد بی‌مهری قرار گرفت و با وجود تورم 40درصدی با حدود 35درصد کاهش بودجه مواجه شد که بیانگر کاهش شدید در بودجه‌های عمرانی ورزش بود و ایجاد فضاهای مناسب برای ورزش همگانی به محاق فراموشی سپرده شد. تاخیرات مکرر انتخابات کمیته ملی المپیک، حضور پرقدرت در بازی‌های آسیایی را با مشکل مواجه کرد و همچنین با برگزاری انتخابات برخی فدراسیون‌ها و کمیته ملی المپیک، افرادی در مصدر کار قرار گرفتند که از سوابق ورزشی بالاتری برخوردار بودند اما در حوزه دیپلماسی ورزشی نمی‌توانستند کارایی درخوری داشته باشند. در انتصابات، زنان کمتر دیده شدند و در انتخابات کمیته ملی المپیک کاملا مردسالاری حاکم شد که اگر گذشت و فداکاری‌های خسروی‌وفا نبود، حتی یک نماینده هم از بانوان نمی‌توانست حضور داشته باشد. شعارهای مطرح‌شده در مناظرات کم‌کم رنگ باخت و متاسفانه باز جوانان در حاشیه ورزش مظلوم‌تر واقع شدند. با بازگشت بعضی از محبوبان و معروفان و کاربلدان ورزش بر عرصه فعالیت‌های ورزشی مثل آقای بنا، بارقه امیدی دمیدن گرفت. اما مثل معروف «با یک گل بهار نمی‌شود» باز بر سر زبان‌ها افتاد. اجرای اصل44 قانون‌اساسی و خصوصی‌سازی باز هم به تعویق افتاد و حامیان خصوصی ورزش مورد بی‌مهری قرار گرفتند و برخی از نمایندگان محترم مجلس و اعضای محترم شورای شهر که علقه و علاقه ورزشی و مناصبی در ورزش داشتند، کنار گذاشته شدند و ورزش از حمایت آنها محروم شد. متاسفانه در کنار این موضوعات، اخباری مبنی بر وجود فساد در ورزش منتشر شد و مثل همیشه مبارزه با فساد، جای خود را به مبارزه با فاسدهای دانه‌ریز داد و ورزشگاه‌ها از تماشاگر خالی شد. با وجود اعطای جوایز معنادار برای حضور تماشاگران، باز عنایت برای حضور کمتر و کمتر شد، وجود مشکلات مالی تدارکات برای آماده‌سازی را به حداقل رساند، سرمربی تیم‌ملی فوتبال نتوانست حتی حداقلی برنامه تدارکات خود را اجرا کند. در سال 92 دانشگاهیان مدیریت ورزش را در دست گرفتند و باز بدنه تخصصی ورزش به فراموشی سپرده شد، مدیریت‌های سطوح عالی ورزش باز از بیرون از حیطه ورزش انتخاب شدند، آرای کمیته ملی المپیک بیانگر اعتماد به مدیران دولت نهم و دهم بود، رییس سابق کمیته ملی المپیک جای خود را به معاونش سپرد، دبیرکل محترم کمیته المپیک هم یکی از اعضای محترم هیات اجرایی قبلی شد. آرا نشان داد که اگر امکان حضور برای المپین‌ها فراهم شود، با اقبال مواجه می‌شوند. علیرضا دبیر به‌عنوان نایب‌رییس‌دوم و رسول خادم به‌عنوان عضو هیات اجرایی انتخاب شدند که بسیار امیدوار‌کننده است و این اولین باری است که المپین در کسوت نایب‌رییس ظاهر می‌شود. اطمینان دارم که آقای دبیر و آقای رسول خادم اگر از طرف کمیته ملی المپیک مورد حمایت قرار گیرند، حتما می‌توانند مناصب قاره‌ای و جهانی کسب کنند. وزیر محترم وزارت ورزش و جوانان در مجمع کمیته ملی المپیک فرمودند که امیدوارند کمیته ملی المپیک به نهادی راهبردی تبدیل شود و از تدارکاتچی‌گری به درآید. این امر نویدی بود که امیدواری اهالی ورزش را بالا می‌برد و آن اینکه انشاالله سال 93 سال شکوفایی کمیته ملی المپیک باشد و ماموریت کمیته مبنی بر تعالی همه‌جانبه انسان، تربیت نیروهای جوان، ارتقای ورزش بانوان، ترغیب به اخلاق ورزشی، ارتقای کمی و کیفی رشته‌های ورزش از طریق فدراسیون‌های ملی عضو، ترویج صلح و توجه مسوولانه به مسایل زیست‌محیطی که در ماده دو اساسنامه تحت ماموریت قیدشده تحقق پیدا کند. سال 92 را باید سال علنی‌شدن فساد در ورزش قلمداد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.