|

رنج‌های قربانیان اسیدپاشی

امیدهایی که سوخت

حالا اینجاست، با رختی سیاه نه بر تن که بر جانش. او داغدار آرزوی خویش است و دریچه خشکیده چشمانش را به میزبانی کورسوی محتضری هم حتی، امیدی نیست. - علم پیشرفت خواهد کرد و شاید روزی تو... - شاید... صدایش نغمه‌ای مغموم است. حالا اینجاست. چمدانش را گشوده است. سفری را دیگر انتظار نمی‌کشد. تمام شد، تمام. خداحافظ بارسلون. - امید داشته باش. - علم پیشرفت می‌کند اما نه برای من. با کدام پول؟ دستان خالی، چشمان تهی؛ اینها حالا تنها نصیب آمنه از زندگی است، آمنه بهرامی‌نوا، همانی که سوخت اما نسوزاند. مرهم پزشکان اسپانیایی هم زخم‌هایش را درمان نبود. بن‌بست. دیگر هیچ امیدی به بازیابی بینایی برایش نمانده است و تنها دلخوشی‌اش حالا گرفتن خبری است از هم‌رنج‌هایش. - تهمینه رفت آلمان، برای درمان. می‌شناسی‌اش؟ سمیه را چه؟ تهمینه دختری است قزوینی که پدرش رویش اسید پاشید. پدر حالا منکر است. دوم خرداد امسال بود که نام این دختر 29ساله به سیاهه سیاهی افزوده شد. نامزدی داشت گرفتار در چنبره دود و افیون. تهمینه10ماه بعد از عقد، جدایی را تنها راه گریز از فلاکت دید و اسید تاوانی بود که بابت آن پرداخت. پدر از تصمیم دختر که مطلع شد، دست به کار شد. او حالا همه‌چیز را انکار می‌کند. «اصلا نمی‌دانم اسید چیست.» پرونده اتهامی پدر اما روی میز قاضی دادگاه جزایی قزوین همچنان باز است و پرونده پزشکی تهمینه روی میز پزشکان آلمانی. سمیه، آخرین نام در فهرست قربانیان اسیدپاشی است. او ساعت هشت صبح 27 آذر قربانی اسیدپاشی مردی جوان در شهر قدس شد. قربانی و متهم از دوسال قبل همکار شدند و با دوستانه‌شدن روابطشان رفت‌وآمدهای خانوادگی شکل گرفت. در این میان سرقت از خانه سمیه، این زن را به همکارش مشکوک کرد. اختلافات، مشاجره و درگیری آغاز شد و در نهایت مرد چاره را در اسید دید و انتقام گرفت. شش‌روز قبل از این واقعه اسیدپاشی دیگری در تهران انجام شده بود. ساعت سه بعدازظهر آن روز صدای شیون و فریاد زنی جوان سکوت یکی از خیابان‌های منطقه چیتگر را شکست و مردم فهمیدند این زن از سوی مردی ناشناس قربانی اسیدپاشی شده است. زن جوان به بیمارستان انتقال یافت و تحقیقات برای شناسایی عامل این اسیدپاشی آغاز شد. متهم از دوستان قدیمی شوهر قربانی بود. اختلاف دو دوست سبب شد مرد جوان به فکر انتقام بیفتد و روی همسر دوستش اسید بپاشد. ساعت 10:30 روز شنبه 20مهر یکی دیگر از اسیدپاشی‌ها رقم خورد. این بار حادثه در جوادیه تهران رخ داد و زنی 42ساله به نام زهره از ناحیه سرو‌صورت به‌شدت دچار سوختگی شد. مردی که در همسایگی زهره زندگی می‌کرد، عامل این اسیدپاشی بود. او در اعترافاتش چنین گفته است: «با زهره اختلاف حساب داشتم و او پولم را پس‌نمی‌داد، به‌همین دلیل تصمیم به انتقام گرفتم و بعد از تهیه اسید از مغازه رنگ‌فروشی آن را روی سروصورتش پاشیدم.» یکی دیگر از قربانیان اسیدپاشی در سال‌جاری زنی از ساکنان منطقه نازی‌آباد تهران است. او روز چهارم مهر از سوی زنی دیگر قربانی شد. متهم در اعترافاتش گفته است: «من و شاکی همسایه بودیم و از مدتی قبل با هم اختلاف داشتیم. روز حادثه برای انتقام‌گرفتن از او یک ظرف اسید آماده کردم و از راه پشت‌بام وارد خانه‌اش شدم. وقتی او را دیدم، رویش اسید پاشیدم و فرار کردم.» زنی 35ساله از اهالی برازجان و پسر 9ساله‌اش از دیگر قربانیان اسیدپاشی امسال هستند. این حادثه صبح روز 16فروردین رقم خورد و معلوم شد شوهر این زن مرتکب جرم شده است: «با زنی دیگر آشنا و به او علاقه‌مند شده بودم. می‌خواستم با او ازدواج کنم اما همسر و پسرم مانع بزرگی بودند. به‌همین دلیل تصمیم گرفتم آنها را از سر راه بردارم. روز حادثه در حالی‌که از قبل اسید تهیه کرده بودم، لباس زنانه پوشیدم، زنگ خانه‌مان را زدم و وقتی همسرم جلوی در آمد رویش اسید پاشیدم. چون آن لحظه پسرم هم کنارش بود، او هم آسیب دید.» درصد عمده‌ای از اسیدپاشی‌ها وقتی شکل می‌گیرد که سکه عشق می‌چرخد و رویه نفرت عیان می‌شود. شیرین دختر جوانی است که خواستگارش، جمشید، به او حمله کرد و اسید یک چشم، گوش، بینی و صورتش را از بین برد. شیرین این روزها روند درمانی را با کمک افراد نیکوکار طی می‌کند. پرونده‌ او نیز، با صدور حکم قصاص چشم و لاله گوش برای متهم به دیوانعالی کشور فرستاده شده است. شیرین نیز زمانی مورد حمله قرار گرفت که مصمم شد به رابطه‌اش با جمشید پایان بدهد. گاه مسایل اخلاقی و ناموسی به بهانه‌ای برای اسیدپاشی تبدیل می‌شوند. قضات دادگاه کیفری استان فارس، آبان امسال پرونده اسیدپاشی بر میثم 18ساله را رسیدگی کردند. این پسر اهل داراب روز حادثه در حالی‌که از خانه‌شان به سمت مدرسه می‌رفت، از سوی دو موتورسوار مورد حمله قرار گرفت و از ناحیه دست، صورت، کمر، شکم، گردن، سینه و لاله گوش دچار جراحت شد. تحقیقات پلیسی نشان داد دو مردی که راه را بر این پسر بستند و به او حمله کردند از طرف شوهر دخترعمه میثم اجیر شده بودند. متهم اصلی که هادی نام دارد، در اعترافاتش گفت: «به‌دلیل مسایل اخلاقی از میثم کینه داشتم و به‌همین دلیل به فردی یک‌میلیون‌و600هزارتومان دادم تا روی صورت او اسید بپاشد. آن شخص هم با کمک یکی از دوستانش این نقشه را اجرا کرد.» میثم خواستار صدور حکم قصاص برای متهم اصلی پرونده است اما قضات دادگاه کیفری تردید دارند که اجرای چنین حکمی ممکن باشد؛ به‌همین دلیل رسیدگی به پرونده به تعویق افتاده تا مشخص شود آیا می‌توان براساس خواسته شاکی تصمیم گرفت یا خیر؟ سرقت نیز یکی دیگر از انگیزه‌هایی است که در اسیدپاشی دنبال می‌شود. سه پسر نوجوان که چهارسال قبل با پاشیدن اسید روی رانندگان مسافربر، خودرو آنها را سرقت می‌کردند، معروف‌ترین متهمان در این خصوص هستند. قضات شعبه 113 دادگاه کیفری استان تهران نیز روز پنجم تیر امسال پرونده‌ای مشابه را بررسی کردند با این تفاوت که متهم هنوز شناسایی و دستگیر نشده و شاکی خواستار دریافت دیه از بیت‌المال شده است. او توضیح می‌دهد: «پنجم اسفند سال 89 در میدان اصلی ورامین مسافری دربستی را سوار کردم تا به محلی دورافتاده ببرم. وقتی به مقصد رسیدیم، او از من دعوت کرد برای صرف چای پیاده شوم اما همین که پیاده شدم مایعی را روی صورتم پاشید. از شدت درد و سوزش فریاد می‌زدم و به خودم می‌پیچیدم. آن مرد سوار پیکان من شد و فرار کرد. قضات هنوز با پرداخت دیه از بیت‌المال به این مرد موافقت نکرده و اعلام کرده‌اند تحقیقات برای شناسایی متهم باید ادامه یابد. اختلافات خانوادگی از دیگر انگیزه‌های اسیدپاشی است. مردی به‌نام محمود که روی صورت همسر سابقش اسید پاشیده در انتظار برگزاری جلسه محاکمه به‌سرمی‌برد. قربانی اسیدپاشی، مریم، می‌گوید: «ما با خانواده محسن همسایه بودیم و به این طریق با هم آشنا شدیم. محسن به خواستگاری‌ام آمد. جواب رد دادم اما آنقدر اصرار کرد تا اینکه بالاخره راضی شدم.» محسن هم این جرم را قبول دارد و می‌گوید: «در سه سال اول زندگی مشترکمان همه چیز خوب بود اما مریم تحت‌تاثیر حرف‌های مردم و دعانویسی، همه‌چیز را به هم زد و جدا شد. من هم تصمیم به اسیدپاشی گرفتم و بعد از این کار به جنوب فرار کردم. مدتی به‌عنوان کارگر کار می‌کردم تا اینکه وقتی تصور کردم آب‌ها از آسیاب افتاده است، به تهران برگشتم و دستگیر شدم.» آمنه و بسیاری دیگر از قربانیان اسیدپاشی امید خود را برای درمان از دست داده‌اند و آنچه زخم‌هایشان را عمیق‌تر می‌کند، نداشتن حامی است. - هنوز تکلیف دیه‌ام روشن نشده. مجید را آزاد کرده‌اند اما من هیچ دیه‌ای نگرفته‌ام. من مانده‌ام و هزینه‌ داروها. آمنه و هم‌رنج‌های او یک سوال بزرگ دارند: «چه کسی باید از ما حمایت کند؟»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.