ناگفتههای رییس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات از انتخاب شهردار تهران
با تیم ذخیره وارد میدان شدیم
فاطمه جمالپور .عکس: امیر جدیدی، شرق
همهچیز در 15دقیقه تمام شد. نامزد ناکام اصولگرایان در یازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری برای سومینبار در شهرداری تهران به کامیابی رسید. اینبار قالیباف از شورایی رای آورد که اعضایش نه مانند شورای دوم همگی اصولگرا بودند، نه مانند شورای دوم، اصلاحطلبانش در اقلیتی سهنفره. 16رای او از شورایی بود که 14عضوش اصلاحطلب بودند. اما نسخه انتخاب شهردار تهران میتوانست جور دیگری پیچیده شود. اگر جلسه انتخاب شهردار علنی برگزار میشد، اگر اصلاحطلبان به جای محسن هاشمی نامزد دیگری را به شورا معرفی میکردند، دو عضو اصلاحطلب رای غیرسازمانی نمیدادند، اگر فهرست اصلاحطلبان جور دیگری بسته میشد، ردصلاحیتهای نامزدهای اصلاحطلب اینقدر گسترده نبود، اگر رییس اصلاحطلب شورا پس از دور نخست رایگیری برای شهرداری سرپرست انتخاب و رایگیری را به روز دیگری موکول میکرد، اگر لابیگری و فشارها آنقدر زیاد نبود و اگر و اگر... . اما آیا واقعا همهچیز در همین فاصله 11:35 تا 11:50، 17شهریور اتفاق افتاد یا باید به عقبتر برگشت؟ به تردید اصلاحطلبان در شرکت یا عدم شرکت در انتخابات شورای شهر چراکه شرکت آنها در انتخابات شورای شهر در
صورت ردصلاحیتشدن نامزد ریاستجمهوری با توجه به همزمانی دو انتخابات تنها به منزله گرمکردن تنور انتخابات بود. شاید باید به عقبتر برگشت ششماه پیش از شهردارشدن قالیباف؛ به روزهای تشکیل شورای سیاستگذاری انتخابات، کمیته انتخابات و شورای مشورتی خاتمی و نحوه بستن فهرست اصلاحطلبان. هرآنچه بود پس از انتخاب قالیباف با رای غیرسازمانی پیکان همه انتقادها به سمت الهه راستگو نامزد حزب اسلامی کار در فهرست انتخابات چرخید. آیا اشتباه اصلاحطلبان تنها در گنجاندن اسم راستگو در فهرست بود؟ اصلاحطلبان پس از ناکامی در انتخاب شهردار تهران و واگذاری پایتخت برای چهارسال به رقیب همچون اصولگرایان که همه ضعفها را برگردن احمدینژاد انداختند، تمام انتقادها را متوجه راستگو دیدند. همه واکنشها به اخراج او از حرب اسلامی کار ختم شد و هیچگاه در پی آسیبشناسی رفتار خود در انتخاب شهردار تهران برنیامدند. اما در آن 15دقیقه سرنوشتساز انتخاب شهردار تهران در 17 شهریور چه گذشت؟ الهه راستگو در نخستین جلسه علنی شورای چهارم به احمد مسجدجامعی رای نداد و به رقیب اصولگرای او رای داد اما اصلاحطلبان باوجود پیبردن به این موضوع سکوت کردند. به خود
امیدواری دادند تا رای راستگو در روز انتخاب شهردار به سبد محسن هاشمی ریخته شود؛ امیدواریای که نقش برآب شد. پس از دور نخست، آییننامه پیشبینی برای برابر شدن رای نداشت و مسجدجامعی در فضای متشنج جلسه تصمیم به تجدید رایگیری گرفت. درحالیکه اصلاحطلبان از او درخواست کردند جلسه را به روز دیگری واگذار کند. منابع غیررسمی میگویند پیرهادی برگ رای رضازاده را برمیدارد و روی آن کلمه «قالی» را مینویسد و رای رضازاده در حالی در دور دوم مخدوش اعلام میشود که در دور نخست نام محسن هاشمی بر آن نقش بسته بود. نمایندگان افکارعمومی در حضور انبوه افراد متفرقه در طبقه نخست شورای شهر تنها از پشت شیشههای مات و در چوبی چند طاق در انتظار رسیدن خبر ماندند در حالیکه امیدوار بودند رییس اصلاحطلب و فرهنگی شورای شهر جلسه انتخاب شهردار علنی برگزار کند. محسن هاشمی به امید برنامهاش مینشیند و حال آنکه نزدیکان قالیباف تا انداختهشدن آخرین برگ رای در سبد دست از لابیگری نمیکشند. گواه آن تماسهای پیدرپی اعضای اصولگرا با یکدیگر و افراد بیرون و ورزشکاران است؛ تماسهایی بهگفته یکی از اعضای شورا همراه با پیشنهاد... در رخدادی دیگر
اصلاحطلبان با طلایی نایبرییس اصولگرای شورا معامله کردند؛ نایبرییسی شورای شهر در قبال رای به محسن هاشمی معاملهای که تنها نیمه اصلاحطلبانهاش انجام پذیرفت. اینها همه روایتهایی نزدیک به واقعیت از جلسهای بود که پشت درهای بسته برگزار شد و قالیباف را شهردار تهران کرد؛ روایتهایی از باخت شرافتمندانه و اشتباهات استراتژیک اصلاحطلبان. قطعا روایتهای دیگری هم از این جلسه وجود دارد؛ روایت الهه راستگو که تمام تلاشهای ما برای شنیدن روایتش بینتیجه ماند؛ روایتهایی به اندازه تمام 31نفر اعضای اصلاحطلب و اصولگرای شورای چهارم. در پرونده پیشرو سعی شده تا برای سوالات بیپاسخ در اذهان جامعه پاسخی یافت شود. محسن رهامی رییس شورای هماهنگی جبهه اصلاحات در گفتوگوی پیشرو به سوالات ما درباره بستن فهرست اطلاحطلبان برای انتخابات شورای شهر و تامین هزینههای انتخابات شورا و اشتباهات اصلاحطلبان در انتخاب شهردار تهران پاسخ میدهد. جبهه هماهنگی بعد از انتخابات شورای شهر همچنان فعال بود و تلاشهای زیادی برای موفقیت نامزد اصلاحطلبان انجام شد که ناکام ماند. بعد از جلسه انتخاب شهردار اصلاحطلبان شورا در
زمینه این ناکامی چه میگفتند؟ در انتخاب شهردار چند اتفاق همزمان رخ داد؛ اول اینکه اکثریت ما اکثریت شکنندهای بود. اگر اکثریت شکننده نبود، با لغزش یکی، دونفر این اتفاق نمیافتاد. مساله دوم مساله ردصلاحیتها بود که باعث شد برخی افرادی که قرار بود در شورا باشند و به لحاظ تشکیلاتی و حمایتهای سیاسی موضع خیلی قویتری داشتند، از فهرست حذف شدند و آن هم مزید بر علت بود. اگر در فهرست به جای برخی، دوستان اصلاحطلب ردصلاحیتشده همچون غریبانی، راکعی و ابتکار حضور داشتند بسیاری از مشکلاتی را که بعدا پیش آمد، شاهد نمیبودیم و این اتفاق که اینها با تبلیغات یا هر پیشنهاد دیگری متمایل به نامزد اصولگرایان شوند پیش نمیآمد. نکته دیگر این بود دوستانی که خارج از تشکل هجدهگانه وارد فهرست شدند، به قولشان مبنی بر اینکه تابع جمع باشند عمل نکردند و باید دقت بیشتری میشد. اتفاقی که آن روز افتاد این بود که ورزشکاران به وعدهشان عمل کردند، ما با رای دونفر که یکی خارج از تشکیلات بود و با وجود اینکه پیماننامه منشور اخلاقی را امضا کرده بود اما به آن عمل نکرد و دیگری که نماینده تشکیلاتی حزب اسلامی کار بود، به وظیفه حزبیاش
عمل نکرد و شکست خوردیم. در همان ایام برخی از دوستانی که در فهرست ما نبودند و جزو مجموعه نیروهای اصولگرا بودند، مستقیم و غیرمستقیم اعلام کردند به افراد معتدلتر تمایل دارند اما اگر اصرار ما بر محسن هاشمی باشد، روی ایشان حساسیت داشته و تلاش کردند یک فرد میانه مثل عبدالعلیزاده، صفدر حسینی، خرم یا سلیمی معرفی شود. یکی، دونفر از دوستان مثل دنیامالی باوجود امضاکردن منشور اخلاقی در برخی جلسهها عنوان میکردند اگر محسن هاشمی نامزد اصلاحطلبان باشد رای نمیدهم؛ اگر سلیمی باشد، رای میدهم. من نمیدانم چقدر به این حرفشان وفادار میماندند اما اینطور گفته بودند. شاید اگر همان طور که در انتخابات ریاستجمهوری عمل شد و عارف به نفع روحانی کنار رفت عمل میشد، احتمال اینکه میتوانستیم با 24، 25 رای، شهردار اصلاحطلب داشته باشیم وجود داشت. این 24 رای از کجا میآمد؟ سه، چهارنفر از فهرست آبادگران همچون تقیپور گفته بودند اگر مهرعلیزاده یا فرد دیگری باشد، رای میدهیم و اما اگر اصرار بر محسن هاشمی باشد، ما هم روی قالیباف ائتلاف میکنیم. شما از این موضوع نگران نشدید؟ مشکل این بود که برخی
اصلاحطلبان شورا به قول برخی دوستان اصولگرا اعتماد کردند که میگفتند نایبرییس اصولگرای فعلی شورا گفته اگر به من رای بدهید و من نایبرییس شورا شوم، من هم به نماینده شما در شهرداری رای میدهم اما به وعدهاش عمل نکرد. در کار تشکیلاتی انتخاباتی این مسایل هست. آن هم در مجموعهای که 50 نفر آن غیرتشکیلاتی هستند و مجموعه تشکیلاتی هم نفرات اصلیشان حذف شده است و من مثل مربی فوتبالی بودم که با تیم ذخیره بازی میکند. باید بیشتر دقت میکردیم و روی ذخیرهها بیشتر کار میکردیم. اولین گام برای اصلاحات پذیرفتن اشتباه است. اگر الان به فروردینماه برگردید، چه کار میکنید؟ کجاها اشتباه کردید؟ ما چندین بار اینها را تحلیل کردیم. دست ما بسته بود. ما تمام تلاشمان را برای اینکه تایید صلاحیت چهار، پنجنفر را بگیریم، انجام دادیم اما نتوانستیم. همه افرادی که میتوانستیم واسطه کنیم برای رییس مجلس که کمک کنند صلاحیت این چهار، پنج نفر تایید شود واسطه کردیم اما نشد. مساله دوم این بود که ما تمام سفتکاریها را از حیث منشور اخلاقی و سوگند به قرآن با این آقایان و خانمها انجام داده بودیم و تعهد داده بودند با قید قسم به
قرآن از نامزد ائتلاف حمایت کنند. حالا این تجربه باعث میشود سوابقشان را غربال بیشتری کنند. ما در اعضایی همچون غلامرضا انصاری، نامزد انجمن اسلامی جامعه پزشکان، شجاع پوریان، نامزد مدرسین، حکیمیپور، سلطانیفر و دوستی نامزد مدیران ارشد حزب اعتماد ملی و... آنهایی که سابقه تشکیلاتی طولانی داشتند، هیچ تردیدی نداشتیم. الان هم از بابت اینها هیچ آسیبی ندیدیم. از سوی دیگر این اندازه که روی راستگو حساب میکردیم بهعنوان مثال روی دانشور حساب نمیکردیم. دانشور جز معرفی اولیه هیچ حمایتی نداشت اما نمایندگان حزب اسلامی کار به شدت از راستگو حمایت میکردند. ما صرفا دانشور را با سابقه اینکه وی فردی خیر است، در فهرست قرار دادیم. او تاکنون بیش از توقع خودش را نشان داده و قواعد تشکیلاتی را بیشتر از بسیاری رعایت کرده است. نکته بعدی مدیریت جلسه است. وقتی در جلسه رایگیری میشود و هیچ کدام از نامزدها از جمله قالیباف و هاشمی رای نمیآوردند و نیاز به 16رای داشتند، در آن جلسه موضوع خاتمه یافته بود و هر دو نامزد رای مساوی آورده بودند و طبق قوانین اداره جلسات، آن جلسه باید خاتمه مییافت و سرپرستی برای شهرداری تعیین و در جلسات بعدی
بحث بیشتری میکردند. این به کیفیت مدیریت جلسه برمیگردد در شرایطی که قدرت لابیگری حریف بیشتر است. اینها به من ارتباط نمییابد و به مدیر جلسه برمیگردد. ما تلاشمان را کردیم و آقایان و خانمها را از زیر قرآن رد کردیم و به خدا سپردیم، در حالیکه میرفتند هم اکثریت قاطع را داشتیم و با اعلام حمایت ورزشکاران از نامزد اصلاحطلب بهنظر میرسید 17 رای ما قطعی است. شایعات زیادی پس از انتخاب شهردار درباره تامین هزینههای انتخاباتی فهرست اصلاحطلبان در شورای شهر مطرح شد. شورای هماهنگی جبهه اصلاحات هزینههای انتخابات شورای شهر را از کجا تامین کرد؟ قرار شده بود نامزدهایی که از بیرون تشکیلات وارد فهرست شدند بخشی از هزینهها را بدهند و بخشی را هم احزاب اصلاحطلب بپردازند، اما مهمترین مساله این بود که تایید صلاحیتها خیلی دیر صورت گرفت، ما ستادهای پرهزینهای را تشکیل ندادیم. از آن سو احزاب اصلاحطلب خیلی امیدوار نبودند که بتوانیم در انتخابات شوراها فعال شویم و فهرستمان موفق شود، بنابراین ما بیشتر تلاش کردیم از خود نامزدها بخشی از هزینهها را دریافت کنیم. آن هزینهای که خود ستاد کرد، هزینه چندانی نبود. قرار شد از هر کدام
از نامزدها 10میلیونتومان و سرجمع 310میلیونتومان جمع و هزینه شود چون همه آمادگی نداشتند بعضا علیالحساب دومیلیون و پنجمیلیونتومان پرداخت کردند و چیزی حدود کمتر از 200میلیونتومان جمعآوری شد. هزینه چندانی در پوسترها انجام نشد و اگر در آن زمان نگاهی به در و دیوار شهر میانداختید تمام در و دیوار از تشکلهای دیگر پر بود و همه گله میکردند پس تبلیغات اصلاحطلبان کجاست؟ در واقع اصلاحطلبان نه قصد تبلیغات وسیع داشتند و نه پولی داشتند و تشکلهای اصلاحطلب هم تا آنجایی که در ذهنم است، غیراز کارگزاران که بخشی از هزینه را تا 20میلیونتومان پرداخت و خانه کارگر و حزب اسلامی کار که مجموعا در چاپ پوسترها همکاری کردند، سایر تشکلهای اصلاحطلب کمک چندانی نکردند، بنابراین عملا آن میزان پوسترهای جزیی و کارتهای کوچکی که چاپ شد از همان مبالغی بود که از شخص کاندیدا دریافت کردیم و بعضا چک میدادند تا بعدا پرداخت کنند. دوستان ستاد به چاپخانهها چک وعدهدار میدادند و بعدا پول جمعآوری کردند و دادند و ستاد هزینه چندانی نداد. یعنی اینکه گفته میشود شورای هماهنگی رقمهای چندصدمیلیونی گرفته، صحت ندارد؟
اول اینکه شورای هماهنگی هیچ پولی جمع نکرد و فقط شورای سیاستگذاری سه نفر مسوول مالی تعیین کرد که به چاپخانه خانه کارگر و حزباسلامی کار مراجعه میکردند و آنجا چاپ میکردند و علیالحساب هزینه میدادند و هزینه پوسترها و تبلیغات اصلاحطلبان برای هر نامزد 10میلیون تومان برآورد شده بود که عملا کمتر از 300میلیون تومان شد و بعضی از نامزدها دادند و کل این هزینهها حدود 300میلیونتومان شد. صورتهزینهها در چاپخانه خانه کارگر موجود است، کمتر از 300میلیون تومان بوده است. فهرست اصلاحطلبان شورای شهر تهران چگونه بسته شد؟ در خصوص فهرست شورای شهر تهران باید به این نکته اشاره کنم که در شورای هماهنگی اصلاحات که نمایندگان تامالاختیار گروههای هجدهگانه اصلاحطلب است، سالهای سال فعالیت دارند دبیران کل یا قائممقام یا نماینده تامالاختیار در جلسات شرکت میکنند. قبل از عید تصمیم گرفته شد در کنار شرکت در انتخابات ریاستجمهوری در شوراها هم حضور یابیم و فهرستی را تحتعنوان شورای هماهنگی جبهه اصلاحات ارایه کنیم. در همان جلسات کمیتهای را شورای هماهنگی اصلاحات تحت عنوان کمیته هماهنگی انتخابات تشکیل داد.
کمیته انتخابات بعدا با دعوت از نمایندگان سایر تشکلهای اصلاحطلب که در شورای هماهنگی اصلاحات حضور نداشتند اما گرایشهای اصلاحطلبانه داشتند و نمایندگانی از خاتمی شورایی را تحت عنوان شورای سیاستگذاری انتخابات تشکیل داد و در آن شورا درباره ریاستجمهوری و شورای شهر بحث میشد. در خصوص شورای شهر علاوه بر موضوع شرکت یا عدم شرکت بحث چگونگی بستن فهرست مطرح شد و نهایتا جمعبندی به این نکته رسید که حدود 50درصد از نامزدها از مجموعه تشکلهای اصلاحطلبی که در شورای هماهنگی هستند و 50درصد خارج از شورا حضور داشته باشند. 50درصد فهرست لزوما اعضای معرفیشده از طرف احزاب اصلاحطلب نبودند، افرادی بودند که نامزد شده بودند و گرایشهای متمایل به اصلاحطلبان داشتند اما لزوما وابستگی تشکیلاتی نداشتند. راجع به اعضای کمیته توضیح بیشتری میدهید؟ کمیته نماینده تشکلها بودند. کدام تشکلها؟ مسوولیت آن با انجمن مدرسان بود، حزب اسلامی کار، انجمن اسلامی جامعه پزشکی، معلمان، مجمع ادوار مجلس، علاوه بر این دکتر نجفی، خانم ابتکار و مسجدجامعی که در جلسات شورای مشورتی خاتمی شرکت میکردند و چند نفر دیگر هم
بهعنوان شورای مشورتی خاتمی دعوت شدند. به علاوه برخی تشکلها که عملا فعالیتی نداشتند، همچون مجمع ادوار دفتر تحکیم وحدت و حزب اعتماد ملی، نیز به مجموعه شورا اضافه شدند و شورایی تحت عنوان شورای سیاستگذاری انتخابات تشکیل شد و به آنهایی که نامزد شده بودند فراخوان داده شد. 50درصد از طریق فراخون و 50درصد هم از طریق تشکلها معرفی میشدند. عملکرد کدام دسته بیشتر قابل قبول بود؟ آنهایی که خارج از تشکلها آمدند از گروههای فرهنگی سیاسی خارج از تشکلها در فهرست گنجانده شدند. مسجدجامعی، حجت، تندگویان، مختاباد، دنیامالی، حقانی، صدراعظم نوری، فاطمه دانشور، نوذرپور، ریاضی، صابری و... که خارج از گروههای هجدهگانه اصلاحطلب بودند، بهعنوان نیروهای فعال سیاسی، اجتماعی، فرهنگی با تصویب شورای هماهنگی وارد شدند. در مقابل حکیمیپور، غلامرضا انصاری، خلیلآبادی، سرخو، شجاع پوریان، دوستی، سالاری، راستگو، سلطانیفر و... از مجموعه گروههای هجدهگانه وارد شدند اما نوعا درمورد کسانی که در تشکل بودند تلاش حزبی به کمک تلاش فردی میآمد و به لحاظ ارتباط تشکیلاتی بیشتر تابع فعالیتهای حزبی بودند. برخی اعضای
اصلاحطلب میگویند برخی اعضا همچون «الهه راستگو» در اثر فشار حزب به فهرست تحمیل شدند و در آن سو افرادی شایسته بیرون ماندند؟ آیا این فشار صحت داشت؟ آیا شکست اصلاحطلبان در انتخابات شهردار تهران ناشی از رای غیرسازمانی آن دو عضو بود یا ریشه در تخلف احزاب داشت؟ فشار به آن معنی صدق نمیکند؛ چون آن روزها بیشتر توجهها به انتخابات ریاستجمهوری بود. اگر این همزمانی نبود، میتوانستیم فهرست بهتری ببندیم، در انتخابات بهتر فعالیت کنیم و درصد بیشتری از شورای شهر سهم گروههای اصلاحطلب میشد. در داخل مجموعه طبیعی بود که حزب اسلامی کار یک نفر سهم داشت و خانه کارگر استثنائا، چون قرار بود در تبلیغات فعالیت بیشتری در تکثیر بیانیهها کند، دونفر سهمیه داشت که شامل سرخو و حبیبزاده بود. برای حزب اسلامی کار هم دو نامزد در فهرست اولیه شامل راستگو و سیدحسن موسویتبریزی حضور داشتند؛ اما وقتی قرار شد یکنفر سهمیه به حزب اسلامی کار تعلق گیرد، با توجه به اینکه نمایندگان حزب اسلامی کار هم در جلسه حضور داشته و نظر به اینکه از حیث تعداد بانوان تعداد کمتری در فهرست داشتیم و خانم ابتکار و راکعی و اکرم مصوریمنش ردصلاحیت شده
بودند، باید به هر ترتیب که بود یکی، دو نفر از خانمها را در فهرست میگذاشتیم. در جمعبندیای که با مشورت نمایندگان حزب اسلامی کار به عمل آمد، راستگو در فهرست قرار گرفت و تبریزی حذف شد. همه چیز بستگی به نظر نمایندگان حزب داشت. ما در جریان نبودیم اما اینکه حزب اسلامی کار در جریان بود یا نه، نمیدانم. انتخاب ما بر اساس تشکیلات و سوابق و آشناییها و موضوعیت خانم بودن ایشان صورت گرفت چراکه در فهرست با کسری خانم مواجه بودیم. بنابراین من خیلی در جریان بحثهای داخلی حزب اسلامی کار نبودم. آیا الان که این اتفاق افتاده، فکر میکنید حزب تخلف کرده است؟ حزب بیانیه داد و در بیانیهاش رفتار راستگو را بهعنوان تخلف حزبی قلمداد کرد و او را از حزبشان اخراج کردند و در واقع برداشت ما از این برخورد حزب اسلامی کار این بود که آنها انتظار داشتند همانطور که از راستگو دفاع کردند و اصرار داشتند در فهرست قرارگیرد؛ وی نیز به همان نسبت به قواعد حزبی پایبند باشد. اما اینکه آیا حزب میتوانست سوابق وی را بررسی کند که امکان لغزش هست یا نه و عمل نکردند، بحثی مستقل است که مدیران خود باید توضیح دهند اما برای ما بیانیه حزب
کفایت میکند که آن را بهعنوان تخلف تشکیلاتی حزبی قلمداد کردند. اگر ردصلاحیتها اینقدر گسترده نبود، آیا نتیجه جز این میشد؟ وقتی ردصلاحیتهای گسترده پیش آمد ما نمیتوانستیم معطل تایید صلاحیتها بمانیم. باید فهرستها را تهیه میکردیم. تصمیم گرفتیم با وضع موجود فهرست را ببندیم و بهتدریج که صلاحیت دوستانمان تایید شد، فهرستها را اصلاح کنیم. اقدام به تشکیل کمیته و ستاد کردیم. در همان روزها و با همان دوستانی که صلاحیتشان تایید شده بود، براساس مصوبه شورای سیاستگذاری فهرست را بستیم اما در آن فهرست50، 60درصد افرادی بودند که صلاحیتشان تایید نشده بود و فهرست دومی هم داشتیم که اگر از آن افراد هر کدام تایید صلاحیت نشدند، از فهرست سایه وارد فهرست اول شوند. تا روزهای آخر صبر کردیم و اعلام رسمی نامزدهای ما یک هفته مانده به انتخابات بود. بقیه پوسترها را چاپ کرده و تبلیغات غیررسمی را شروع کرده بودند اما ما هنوز اسامی را به چاپخانه نداده بودیم. دادن اسامی به چاپخانه لازمهاش دادن کد انتخاباتی بود و کد انتخاباتی بعد از تایید صلاحیت نامزدها میآمد. نتیجه این شد که در روزهای آخر تایید صلاحیت چند نفر به دست
ما رسید. بر همین اساس فهرست سایه اصلاحات را اعمال و فهرست را قطعی کردیم. مساله دوم این بود که ردصلاحیت افراد مطرح همچون خانم ابتکار، راکعی، حاجی و غریبانی موجب نوعی بلاتکلیفی در تشکلهای مربوطهشان نیز شده بود که بالاخره ما در این فهرست نامزد داریم یا خیر. همه این عوامل باعث شد با نوعی دلسردی وارد شویم، این دلسردی بر تبلیغات ما اثر گذاشت؛ در حالیکه رقیبان ما به خاطر ارتباط خوب با دولت، هیاتنظارت و اجرایی تایید صلاحیتهایشان را خیلی زودتر گرفته و وارد کارزار انتخابات شده بودند. ما در راهروهای مجلس دنبال ملاقات با هیات نظارت و ریاست مجلس بودیم، آن هم با واسطههای متعدد، تا بتوانیم، یکی دونفر را به فهرست برگردانیم. شرایط بسیار سختی بود. مشکل دیگر فضای خاص حاکم بر فضای انتخابات بود و در چند نوبت که ما تلاش کردیم از استانها دعوت و گردهمایی در تهران برگزار کنیم، بلافاصله لغو شد. سه بار این اتفاق افتاد. عملا این فضای خاص بر اجتماع ما و تهیه فهرست ما در تهران و شهرستانها ضربه شدیدی وارد کرد؛ درحالی که اگر فضا طبیعی بود، قطعا ما در تهران و شهرستانها اکثریت قاطعی را از دوستان اصلاحطلب داشتیم که میتوانستند
در شوراها فعالیت کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.