|

ناتمام

سیروس ابراهیم‌زاده

با روسری و چادر- در نگاه شتابزده- او را نشناختم: طره گیسوی رنگ‌کرده بی‌رمق- که دزدکی از زیر روسری‌اش بیرون زده بود... و چشمان ِ مورب ِ پف‌آلودش. تنها لبخند او بود که سال‌های عمرِ بربادرفته از یک‌دیگر جدامانده ما را، در یک لحظه جادویی، در هم پیچید و چهره آشنایی‌ها را منور ساخت. سلام... سلام! و چگونه می‌گذرد... و، دیگر هیچ! همچون 35‌سال پیش که هرگز دل‌هامان را برای هم نگشودیم...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.