|

93؛ «اکران» بارقه‌های امید

محمدمهدی عسکرپور . مدیرعامل خانه سینما

بحث و واکاوی سینمای 92 را تحت تغییرات کلی دولت و آنچه در حوزه‌های اجتماعی و زیستی مردم تغییر کرد، باید در نظر گرفت. بنابراین لازم است یک ارزیابی کلی از چهارسال یا حتی هشت‌سال گذشته در بحثمان بگنجانیم. سینما در چندسال اخیر تجارب و مشکلات سخت و دردناکی را گذراند، مشکلاتی که از آنها به‌عنوان یک بیماری می‌توان یاد کرد. بیماری‌هایی که در سال‌های دور‌تر وجود داشت و حاصل انباشته‌شدن مشکلات بسیاری بود که از قبل آغاز و به مدد مدیران اخیر سینما تبدیل به بیماری مهلک و البته سرطانی شد. از آن دست بیماری‌هایی که تا مدت‌ها پیکر را آزرده می‌کند. نقطه‌عطف سینمای سال گذشته را بازگشایی خانه سینما می‌دانم که ایستادگی و تلاش دوساله سینما‌گران را همراه داشت، تلاش به‌همراه اتفاق نظر و اتحاد سینماگران بود که در آخر تبدیل به شرایطی منحصربه‌فرد در طول تاریخ سینمای ایران و یک مطالبه بسیار جدی و مشخص از دولت یازدهم شد. البته رییس‌جمهور فعلی و تعدادی از کاندیداهای ریاست‌جمهوری در برنامه‌های پیشنهادیشان در انتخابات 92 بحث بازگشایی خانه سینما را مطرح کرده بودند. بنابراین تاثیرات این امر را بر وعده‌هایی که می‌دادند می‌دانستند. سرانجام بازگشایی خانه سینما اتفاق افتاد، شور و شعفی در بدنه سینما شکل گرفت که البته مقارن با تغییرات دولت بود. حالا اما در مواردی همچنان با طغیان بیماری‌های قبل روبه‌رو هستیم. بیماری‌هایی که این‌بار دیگر نمی‌توان و نباید نادیده گرفتشان. همان‌طور که پیش‌تر قابل پیش‌بینی و گمانه‌زنی بود، آنها که در ماجرای انتخابات ریاست‌جمهوری و به‌طور کلی در مدیریت فرهنگی- سیاسی دولت قبل نقش فعال داشتند، دست از سر دولت یازدهم برنداشتند و همچنان سایه‌به‌سایه مسایل را تعقیب و مشکلات را بزرگنمایی می‌کنند. سعی در اختلاف‌ورزی میان وفاق اهلی سینما دارند، وفاقی که این روزها به خوبی شاهدش هستیم. به‌طور کلی این فضا همچنان تهدیدی برای سینما محسوب می‌شود. بی‌اختیار آنچه در ارزیابی کلی سینمای سال گذشته مطرح می‌شود مجموع نابسامانی‌های چندسال اخیر است. بخش عمده‌ای از تولیدات امسال سینما حاصل فعالیت‌های گروه‌های فیلمسازی است که قاعدتا بنا بر حال‌وهوای کشور فیلم می‌سازند، حال‌وهوایی که در دوره گذشته چندان خوب و دلچسب نبود. نمی‌توان انتظار داشت آن موج ناامیدی که در چندسال اخیر جامعه ما را فراگرفته بود، در فیلم‌های امسال راه پیدا نکرده باشد، شاید برای سال آینده شاهد کمرنگ‌شدن آن باشیم اما فیلم‌های تولید امسال محصول همان دوران بود. آنچه پس از اینها اهمیت می‌یابد، بحث بدنه دولت و نهاد‌های صنفی است. ما هم در آستانه تغییرات هیات‌مدیره هستیم. اما آنچه مهم است واگذاری و تفویض امور بسیاری به انجمن‌های صنفی است که در این سال‌ها دولت آنها را کمتر واگذار کرد یا آن مقداری هم که واگذار شد، خودش در آن مشارکت داشت. البته مهم‌ترین دستاورد این جریان برای خود نهاد صنفی است چراکه زودتر به بلوغ می‌رسد. زمانی یک نهاد صنفی به بلوغ می‌رسد و عیب‌های خود را برطرف می‌کند که مسوولیت‌های مناسبی به آن منتقل شده و درگیر کار باشد. به‌زعم من ما به‌عنوان اعضای انجمن صنفی سینما به استثنای ایستادگی برای بازگشایی خانه سینما که یک بلوغ جدی در آن شکل گرفت، در عمل در زمینه بحث‌های معیشتی و پیگیری مسایل امنیت شغلی و مسایلی از این قبیل به بلوغ نرسیده‌ایم و راه زیادی هم در پیش داریم. دولت‌ها تقریبا در این جهت چندان کمک نکردند. نه‌تنها در این هشت‌سال، که دولت‌های قبلی هم کمکی در این زمینه نکردند. این می‌تواند بخش قابل‌توجهی از مشکلات سینما را رفع کند. به نظر من دولتمردان فرهنگی باید پایمردی داشته باشند البته که به لطف خدا امروز ما با دولتمردانی در حوزه فرهنگ مواجه هستیم که به‌نظر می‌رسد خوش‌سلیقه، دوست‌داشتنی و پاک‌دست باشند. بهتر است با ایستادگی در مسیر تصمیماتی که می‌گیرند و در مقابل تمام جریاناتی که در چندسال اخیر به‌عنوان مزاحم در حوزه فرهنگ عمل کرده‌اند، بایستند. در نهایت سال آینده سالی خاص را در پیش خواهیم داشت؛ سالی که بارقه‌های امید در آن شکل گرفته اما بیماری‌های قبل همچنان همراهمان هست. دولت قبل، با تزریق آمپول اشتباه و جراحی‌های پی‌درپی موجب تشدید بیماری شد. آنچه به موفقیت سینما در سال 93 کمک می‌کند همدلی خانواده سینما و ارتباط موثرش با دولت خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.