ایرانی که روحانی باید بسازد
زینب اسماعیلی
پیشانیاش با سگرمهای بسته شده بود؛ وقتی کلیپ صدروزگی دولتش در روز دانشجو، پخش میشد، وقتی میگفت از «استبداد رای، پناه میبرم به تو» و وقتی از «درسهای پیشینیان» حرف میزد، نگرانیای در چهرهاش موج میزد وقتیکه قولها و حرفهایش در روز تنفیذ را دوباره میشنید. حالا به بار سنگینی که بر گردهاش نهاده شده، عمیقتر مینگرد. قبل از انتخابات هویدا بود که چه جامعهای در انتظارش است، آنچه در 9ماهه بعد از انتخابات دیده و دیدیم، بخشی از حکایت مفصلی است که سهسالوسهماه آینده نیز در انتظار دولت روحانی و مردم ایران است. ماییم و اینهمه مطالبه، از تحرک اقتصادی تا کاهش تورم و گرانی، از آزادی تا گشودهشدن فضای داخلی، دیپلماسی فعال و ارتباط با کشورهای تاثیرگذار جهان، خروج از بنبست هستهای و... . سهسال و سهماه آینده، این، تنها، حسن روحانی و کابینهاش نیست که در حال عبور از «پیچ تاریخی است»، مردم ایران، اصلاحطلبان و حتی اصولگرایان هم، در حال عبور از این پیچ تاریخیاند. میتوان آنقدر سطح انتظارها را بالا برد که دوباره به گذشته بازگردیم یا «ناامیدی» آنچنان بر قلبمان چنبره بزند که هیچ «مهرهمار»ی نتواند، آن را از
هم باز کند. گاه میتوان آنقدر شعله انتقاد و ایراد را بالا کشید که از آتشش هم «دامان» بسوزد و هم «آشیان»، میتوان آنقدر لاپوشانی و حمایت کرد که حکایت، بشود آنروز که، «بگندد نمک». برخی هنوز مامور عمل هشتسال و چهارسال گذشتهاند، حوادثی که هر دو سوی غایله را رنجانده، حالا به پایان رسیده، دولتی بر سر کار آمده که موفقیتش میتواند برای هر دو طیف، مسرتبخش باشد، البته، اگر، اندکی نگاه ملی داشته باشیم. حسن روحانی وارث ریاستجمهوری «ایران»ی شده که اگرچه به مساحتش دست نخورده اما هویتش در اذهان بیماران جهان، خط برداشته. این باید اصلاح شود تا چرخ اقتصاد و تجارت، در تعامل با جهان بچرخد و سفره مردم، سبز شود. ایرانی که روحانی ریاستجمهوریاش را برعهده گرفته، در جزءجزءاش به مراقبه و وحدت نیازمند است. ایران، یعنی کشوری که رییس دولتش در داخل و خارج، آنچه باید، میگوید و آنچه نباید، نمیگوید، محترمانه سخن میگوید و مبادی آداب و سخندان است. ایران به آن است که شمالش سرسبز و دل مردمانش آباد و سفرهشان از برنج و چای و سبزی باغشان رنگین باشد نه از چای و برنج قاچاق و بیکیفیت. ایران به آن است که زن و مرد شمالی صبح «خدایا به
امید تو» بگوید و «داس» به دست، راهی زمینش شود که جوهرهاش کار است. ایران یعنی جنوب داغش، گرم باشد و مردمانش روی لنج کار کنند و ماهی بگیرند، در تاسیسات نفتی و پتروشیمی کار کنند، نه آنکه به خاطر چندرغاز پول بیشتر، شامپو و صابون قاچاق بگیرند و بازار داخل را کساد کنند. ایران یعنی مردمی که دروغ نمیگویند، غیبت نمیکنند و به صفات نیک، مزین هستند. ایران یعنی مردمی که بعد از نماز،رو به شرق میایستند و دستبهسینه، به تنها امامی که در این خاک دفن شده، عرض ارادت میکنند. ایران یعنی دریاچه ارومیهای که دریاچه است و زایندهرودی که رودخانه است، نه شورهزار نمک. دریاچه بختگان، سر جایش باشد هم در نقشه و هم روی زمین، پرندگانش از لای علفها سر بلند کنند تا در کادر عکسها، جا خوش کنند نه در خورجین شکارچیان. ایران یعنی کشوری مدافع صلح گفتوگو مدافع جهانی عاری از خشونت، کشوری که برای داشتن و گرفتن حق خود باج نمیدهد. ایران یعنی همه اینها که در سالهایی که میآید پرفروغتر شود. ایران یعنی همه آنچه باید باشد و ایامی که نبود و حالا باید باشد. ایران یعنی پیچی که اکنون نهتنها حسن روحانی که دیگران هم در آن «نوسفر»ند. در سال
93 باید انتخاب کنیم که کجای کاریم و در این راه پرفرازونشیب و در برگرداندن هویت ایران و ایرانی، همراهیم یا مخالف.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.