شایدهای زمستان و بایدهای بهار
سیروس ابراهیمزاده
باید که عجله کنم. گفتهاند زود باشم و یک بهاریه بنویسم. بسیار خوب بروم ببینم به کجا میرسم. میدانم که چرخ زندگیام را باید بچرخانم. باید حرکت کنم نباید بایستم... باید به دقیقه اکنون زندگی کنم و شاید فردا... باید زمستان را فراموش کنم... مخصوصا که سرتاسر فصل سرما- با اینکه واکسن سرماخوردگی را از فرط عجله در اواخر تابستان بهجای آخر پاییز زده بودم ولی تمام زمستان را زیررر زیررر لرزیدم و جیکام درنیامد تا مزاحم دیگران نشوم. به کسی چه مربوط که من بیمارم و عدد شناسنامهام مثل نرخ دلار روزبهروز بالا رفته است... باری بپردازیم به بهار که بهزودی از راه میرسد و احوالات همه ما را خوش و خرم میسازد، بهشرطی که ضربالمثلهای بوی نا گرفته مانند «زمستان رفت و روسیاهی به ذغال ماند» را فراموش کنیم اصلا واژه «روسیاهی» را باید از فرهنگ لغاتمان بزداییم و فراموش نکنیم «کلوچه چینی» در بهار ارزانتر میشود و در دسترس همه قرار میگیرد. امیدوارم بتوانم بیش از آنکه این فرآورده جادویی که سرشار از «دارچین» است و قند خون را پایین میآورد- وارد بازار سیاه بهار بیپولیها شود مقدار معتنابهی کلوچه بخورم. منی که امسال از همین حالا
همه حقوق و عیدی و نیمی از چندرغاز پساندازم را خرج فراهمکردن لباس نوی بچهها و پلوی شب عید و سفره هفتسین کردهام. باید یادآوری کنم که پس از گذشت 11 ماهِ آزگار مسوولان جشنواره مد و لباس بهتازگی از خواب زمستانی بیدار شدهاند و مشاور امور هنری و دبیر گروه ساماندهی مد و لباس به ارایه گزارشی از روند جشنواره مد و لباس پرداخته است و میگوید: علاقهمندان میتوانند لباسهای خود را تا بیستم اسفندماه جاری به دبیرخانه بهاری جشنواره ارسال دارند. باید عجله کنم... دیر میشود. من هم با همه دستتنگی لباسهایی دارم که میتوانم خرج امور خیریه کنم. به سهم خودم باید به نیازمندان کمک کنم. وقتی مدرسه میرفتیم به نیازمند میگفتیم «بیبضاعت». البته من در سنین کودکی خود در شمار «بیبضاعت»ها نبودم. حالا سر پیری خودم... بماند! باید عجله کنم و جلوی زبان خودم را بگیرم... باید اعتراف کنم که من هیشکی را قبول ندارم و استراتژی من «استراتژی لایک و تعریف » است. البته من از همه بزرگترم و میتوانم دخلِ معاندین را درآورم ولی سکوت میکنم و میدانم آنها خودشان پیشِ من لنگ میاندازند چون کارشان پیش من گیر است...ای بابا این تلفن هم که
ولکن نیست مرتب زنگ میزنند و منشی تلفنی مرا که اتفاقا بسیار سنگین و با وقار است مورد بیاحترامی قرار میدهند، ولش میکنم بذار هرچی از دهنشان درمیآید بگویند. من باید عجله کنم و درباره بهار بنویسم... بهار که همه امید است و فردا به نظر میآید که همه روزهای بهار امسال «فردا» است. پریروز و دیروز ندارد و «اکنون»اش موقعی به کار میآید که حرف فردا را بزند. من هم باید همینطور بنویسم. اصلا خودم را اسیر کوچهباغهای خاطره نسازم... و نِک و ناله و یادش بخیر فراموش! بر هر آنچه بر من گذشته تیپا بزنم و بهقول معروف فقط آینده را بپا! باید عجله کنم وقت دیگر طلا نیست که جا سنگین بسازد و رسوب کند و تلپ شود! وقتِ امروز مثل پر کاه است... مثل یک لحظه کوتاه آه است... در یک دم و بازدم میشود تباه و آخر و عاقبتش در انتهای چاه است... باید عجله کنم و به اصل مطلب بپردازم. این یکی، دو دانگ طبع شعر منکسری که از ابوی به ارث بردهام کار دستم ندهد، خوب است... اصل مطلب این است که در زمستان تکلیف سینمای بالنده خود را روشن کردیم و گذاشتیم کنار... حالا در بهار باید خدمت تئاتر شکوفنده و جوانان جویای نام برسیم. بهقول آقای دکتر باید در
تالارهای متعددی که داریم از تئاترهای آبرومند شهر و ایرانشهر تا گاراژهای متروک و زیرزمینها و صندوق خانهها... هی تئاتر بگذاریم. کاری به کار «رزومه» هنرمندان نوخاسته هم نداریم. همه باید یکبار هم شده روی صحنه بروند. این باید شعار هنری و فرهنگی آینده ما باشد و در بهار پیشرو باید این مقوله جا بیفتد. باید عجله کنم وگرنه جا میمانم... خیلی راحت ما را جا میگذارند و میروند. مگر اینکه عاشق باشیم و زمزمه کنیم: «تو با من باش و بذار... این قافله مارو اینجا جا بذاره... همیشه تنها بذاره» نه! نه! نه! سپندارمزگان گذشت و رفت و عشق و عاشقی هم اندازهای داره... حالا باید عجله کرد. باید کار کرد. باید به استقبال بهار رفت با توشهای از بهارستان اعتدال و امید... امید... امید! هرچه از امید بنویسم کم نوشتهام. هر چه از فردا و فرداها بگویم کم گفتهام! باید از فردا نوشت و باید از آینده گفت. از تیرهای زهرآگین برخی از فیلمسازان نباید ترسید... باید ساخت، باید بازی کرد... باید فیلم ساخت... البته نباید ساختوپاخت کرد... و نباید دودوزهبازی نمود... . باید که عجله کنم...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.