|

فعلا باید «دم» را غنیمت شماریم

امیرحسین علم‌الهدی

سینمای ده‌نمکی، سینمایی دارای «سبک» است و هویت سینمای او، انکار‌ناپذیر. فارغ از بحث نگاه آکادمیک به سینمای ده‌نمکی از منظر نقد کلاسیک این نوع سینما، سینمای توده است و قرار نیست در ایران با زبان توده فیلم‌های روشنفکرانه ساخت! این سینما تمام اجزایش ریشه در فرهنگ عوام دارد و همانند ادبیات پاورقی و سریال‌هایی از جنس آوای باران و ستایش و نمایش‌های رو حوضی توان پاسخگویی به توده مردم را دارد... هیچ‌گاه نمی‌توانم سینمای ده‌نمکی را به سخره گیرم و معتقدم این سینما جزو لاینفک سینمای ۱۱۳ساله ایران‌زمین است که با زبان سطح با مردم سخن می‌گوید و مورد اقبال مردم است. سال ۱۳۸۴ را یادم نرفته است که مردی از جنس سینمای ده‌نمکی با زبان کاراکترهای فیلم‌های تولیدشده در دولتش توانست ردای ریاست‌جمهوری را به تن کند و شاید مبدع این سینمای هویت‌مند را باید در سال اتفاقات سال ۸۴ دنبال کنیم و دیگر مهم نیست این نوع بیان اثراتش بر فرهنگ فاخر ایران زمین چگونه خواهد بود و فعلا باید «دم» را غنیمت شماریم و بس... اقتصاد سینمای ایران به ده‌نمکی نیاز دارد و اگر این نوع سینما نبود شاید خشکسالی شدید سینماها را از پای درمی‌آورد و اکران فیلم‌های ده‌نمکی حکم همان زهری را دارد که به ناچار باید برای بهبود بیمار از آن استفاده کرد، زهری شیرین برای اقتصاد سینماها و تلخ‌تر برای فرهنگ عمومی! و از نظر نگارنده اقتصاد شیرین ارجحیت دارد بر فرهنگ عمومی که سینماهای ایران سال‌هاست در حال تاوان‌دادن به فرهنگی هستند که آنها را روز‌به‌روز فقیر‌تر کرده است و حال مردی از ده‌‌نمک ادیسه‌وار بر سینماها نزول کرده است که معیشت را بر فرهنگ ارجح دانسته است و چه خوب که او وجود دارد، وجودی سرشار از برکت زمینی و ملموس به‌جای برکتی ناملموس در وعده‌های بی‌پایان فرهنگ فاخر دولتی! فروش فیلم‌های ده‌نمکی مهم‌ترین شاخص عیارسنجی کارکردهای فرهنگی و هنری فاخر در دستگاه‌های عریض و طویل با بودجه‌های میلیاردی است و دست مریزاد به این کارخانه تک‌نفره ده‌هامیلیاردی که تکلیفش با خودش روشن است برخلاف خیل عظیمی از فعالان سینمایی که در خلأ زندگی می‌کنند و به نوعی تکلیف‌شان نه با خود و نه با مردمانشان مشخص نیست... سینمای ده‌نمکی از اوجب واجبات سینمای ایران است. سینماهایی که با صدها میلیاردتومان زیان انباشته توان ایستادگی در برابر رسانه‌های دیگر را دهه‌هاست که از دست داده است و این سینمای مرد ریزنقش هرچه که نداشته باشد این را دارد که زیانی به زیان‌های گذشته سینماها اضافه نمی‌کند و چی بهتر از این میهمانی که برای سینماداران فصلی پرمحصول می‌آورد با فروش‌های دست‌نیافتنی سینماها... کلام آخر: ده‌نمکی فعلا آرزوی سینماداران را به تنهایی برآورده می‌سازد و این «برند» چه خوشمان بیاید و چه بدمان بیاید محبوب توده مردم است و اگر کسی با این فرهنگ توده مشکل دارد سینمای ده‌نمکی مقصر نیست، مقصر را در سیاست‌های دو دهه گذشته و بالاخص هشت سال گذشته دنبال کنید که سطح بر عمق پیشی گرفت و این سینما محصول غلبه فضای فرهنگ عوام بر فرهنگ عام است...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.