بدرود «آلنرنه»
محسن خیمهدوز
آوانگاردی دیگر، سینمای اندیشه را تنها گذاشت. آلن پیر ماری ژانژرژرنه، از معدود فیلمسازانی بود که از فیلمسازی به نقد فیلم و نوشتن درباره فیلم رسید. عملی که تقریبا در جهان سینما بینظیر است. آن هم در جهانی که دانش سینماگران عملگرا روزبهروز ضعیفتر میشود و از دانش فهم فیلم و نقد فیلم تهیتر میشوند. آلنرنه، با این آثار ماندگار شد: مجسمهها هم میمیرند - 1954، شب و مه - 1955- برنده جایزه ژانویگو، هیروشیما عشق من- 1959- نوشته مارگریت دوراس، اولین فیلم بلند داستانی رنه- نامزد بهترین فیلمنامه اسکار و برنده چندین جایزه از منتقدان، سال گذشته در مارینباد- 1961، مورییل - 1963، دوستت دارم، دوستت دارم - 1968، عموی آمریکایی من - 1980، زندگی رایلی- 2014 - آخرین فیلم آلنرنه - که برمبنای زندگی آلن آیشبورن ساخته شده و برای اولینبار در جشنواره فیلم برلین 2014 به نمایش درآمد. از میان کسانی که آلنرنه در ساخت فیلمهایش با آنها همکاری داشت میتوان به این افراد اشاره کرد: کریس مارکر، مارگریت دوراس، آلن ربگریه، خورخه سمپرون و استیون سوندهایم. سینمای آلنرنه، نمادی است از فرمالیسم و مدرنیسم. آلنرنه آوانگاردی است که
زیباییشناسی نوینی را در جهان تصاویر سینمایی بنیاد گذاشت. اوج این زیباییشناسی بینظیر را در فیلم «سال گذشته در مارینباد» (1961) میتوان دید. یادش گرامیباد، و آثارش ماندگار...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.