|

«اسکار» و انتخاب‌هایی قابل پیش‌بینی

مازیار فکری‌ارشاد

هشتادوششمین دوره جوایز اسکار بیش‌وکم همان مسیری را برگزید که برایش پیش‌بینی می‌شد. شاید به‌جز نادیده‌گرفته‌شدن فیلم پرهیاهو و البته میان‌مایه «گرگ وال‌استریت» (که نام سازنده و بازیگر اصلی‌اش قواره‌ای بزرگ‌تر از خود فیلم دارد) بقیه اتفاقات کاملا در راستای سلیقه و جهان‌بینی آکادمی اسکار پیش رفت. برنده اصلی این شب فیلم «جاذبه» بود که همه ویژگی‌های یک پروژه دهان‌پرکن هالیوود را داشت و البته کمتر منتقدی هم از این فیلم بدش می‌آمد؛ یک قصه کاملا هالیوودی درباره تلاش بشری و ضرورت حفظ امید به منظور بقا؛ سوژه‌ای که آکادمی محافظه‌کار علوم و هنر‌های سینمایی آمریکا در همه ادوار توجه و علاقه‌مندی فراوانی به آن نشان داده است. آلفونسو کوارون مکزیکی پیش از این هم جاه‌طلبی‌های خود در عرصه سینما را به نمایش گذاشته بود. اما «جاذبه» امکانی را برایش فراهم کرد تا به حد نهایی بلندپروازی‌اش برسد. این فیلم صرفنظر از جایزه بهترین کارگردانی، تقریبا تمام جوایز مهم بخش‌های فنی/هنری مثل فیلمبرداری، تدوین و موسیقی متن و همین‌طور جوایزی که وجهی کاملا فنی دارند مانند جلوه‌های ویژه بصری و تدوین و میکس صدا را از آن خود کرد. از سوی دیگر توجه به ملودرام پرسوزوگداز «12سال بردگی» نیز دقیقا همه آن چیزی بود که از آکادمی انتظار می‌رفت. موضوع برده‌داری در آمریکای سده نوزدهم و باز هم ردپایی پررنگ از عنصر امید و تلاش برای بقا که بخش اول آن بی‌تردید محصول حضور نخستین رییس‌جمهور سیاهپوست در کاخ سفید است و بخش دوم هم به سلیقه غالب آکادمی برمی‌گردد. این اثر نه‌چندان درخشان جایزه بهترین فیلم را به خود اختصاص داد و طبیعی بود که جوایزی مثل فیلمنامه اقتباسی هم به آن تعلق گیرد. اما انقلاب واقعی اسکار در جوایز بخش بازیگری رخ داد. هرقدر دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن توسط کیت بلانشت برای «جاسمین غمگین» بدیهی به‌نظر می‌رسید، در سایر بخش‌ها آکادمی اندکی عمیق و هوشمندانه‌تر از قبل به ماجرا نگاه کرد. بازی‌های درخشان متیو مک‌کاناهی و جرد لتو در فیلم تکان‌دهنده «باشگاه مشتریان دالاس» به‌قدری خیره‌کننده بود که رقبای قدرتمندی را کنار بزند. از جمله لئوناردو دی‌کاپریو که با وجود بازی قابل‌تاملی که ارایه داد، در ماه‌های اخیر از سوی رسانه‌ها بیش از حد لزوم مورد حمایت قرار گرفت. اما در نهایت آکادمی تصمیم گرفت استقلال رای خود را در این رشته‌ها به رخ بکشد. نکته آخر تاسفی شخصی است از نادیده‌گرفته‌شدن جواهری چون «شکار» از دانمارک که بی‌تردید بهترین نامزد جایزه فیلم خارجی‌زبان و شایسته‌ترین گزینه برای دستیابی به مجسمه طلایی بود. اما آکادمی مقهور تقلید و الهام‌پذیری فیلم «زیبایی بزرگ» و کارگردانش پائولو سورنتینو از جهان سینمایی فدریکو فلینی کبیر شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.