|

مروری بر ۳ داستان ایرانی

کسی حریف نویسنده نیست

مدتی است که انتشارات روزنه اقدام به چاپ داستان‌های ایرانی کرده است. این نشر علاوه بر انتشار رمان‌هایی از نویسندگان شناخته‌شده مانند شیوا ارسطویی و احمد بیگدلی دست به انتشار داستان‌هایی از نویسندگان جدید زده و به تازگی سه مجموعه داستان زیر عنوان سری «داستان ایرانی» منتشر کرده است. «محراب سانتاماریا»، «رازهای سانتی‌متری» و «مثل یک بوم سفید» عناوین این داستان‌های کوتاه است. آخرین رمان این نشر، «خوف» شیوا ارسطویی رمان متفاوتی در فضای ادبی ما بود که انتشار آن نقدها و بحث‌های بسیاری را به راه انداخت. «محراب سانتاماریا» نوشته ملاحت نیکی شامل 10داستان کوتاه است که در کمتر از 10صفحه نوشته شده. در پشت جلد کتاب آمده «محراب سانتاماریا حاصل کارگاه زندگی است. قصه دیروز و امروز ماست.» این داستان کوتاه که برای عنوان کتاب نیز انتخاب شده روایت اوهام و ترس‌‌های مادربزرگی است که از هجوم روس‌ها می‌گریزد و مادری که از خشم کور و جنگ می‌گریزد و البته رنج و سرگشتگی نسلی که در گذار و انتظار، جوانی‌شان را به روزمرگی می‌سپارند. اما نکته‌ای که با نگاهی گذرا به این مجموعه به نظر می‌رسد، تنوع مضمونی داستان‌هاست، گرچه چند داستان اول تقریبا در فضای مشترکی روایت می‌شوند. «ما سه‌نفر بودیم»، که داستانی است برای داوود غفارزادگان و داستان زیبای «ما سه نفر هستیم»، از داستان‌های متفاوت این مجموعه است. «سومین روز بود که با فاصله از مرز گشت می‌زدیم. خبر رسیده بود تحرکات محلی زیاد شده، در تلفن‌خانه‌ای روستایی درگیری شده و به یک پاسگاه مرزی حمله شده بود. راه خط باریک مال‌رویی بود که از چپ دور دامنه کوه می‌پیچید، پر از قلوه‌سنگ‌های غلتان و پرتگاه‌های سنگی...» داستان با توصیف‌ پرحوصله وضعیت آغاز می‌شود و آرام‌آرام فضایی وهمناک را تصویر می‌کند. و این‌طور به آخر می‌رسد: «...کنار یک صخره صاف، فرمانده ایستاد و چشم دوخت به زمین. بعد ایاز رسید، بعد امیر، بعد من. پنجه‌های زرد و مومی مثل چنگال پرنده در هوا خشک شده بود. جز زیرپوش رکابی و زیرشلوار چیزی به تن نداشت. طاق‌باز افتاده بود ولی سر از گردن بریده 180درجه چرخیده و صورت به گلِ یخ‌زده چسبیده بود. نه کلاه، نه کت، نه پوتین، نه یک تکه لباس دیگر. نمی‌شد فهمید عراقی است یا ایرانی، نظامی است یا محلی. هویتی نداشت، فقط یک بدن بود، یک مردِ مرده» «رازهای سانتیمتری» نوشته مردعلی مرادی، مجموعه داستان دیگری است که هفت‌داستان را دربردارد. پشت جلد این مجموعه آمده است: «توی این دنیای پیچیده چیزی به اندازه رابطه آدم‌ها پیچیده نیست. همه آدم‌ها رازهایی مهم با خود حمل می‌کنند که در صورت بیان ناچیز برای دیگران است. آدم‌ها در عین آزادی محدودند و در اوج صداقت دروغ می‌گویند به هم نیاز دارند و دوستی‌ها شکل می‌گیرد، دشمن‌ترین‌شان از نزدیک‌ترین‌شان است... . همه اینها داستانی است و شاید به همین خاطر است که داستان عین زندگی است اما زندگی داستان نیست.» داستان «آدم‌ها از دور مثل هم‌اند»، ‌این‌طور آغاز می‌شود: «کسی حریف نویسنده نیست، عنوانش بود. کاش آن داستان را نمی‌نوشتم یا این عنوان را برایش انتخاب نمی‌کردم. خود سوژه‌یابی‌اش قصه تلخی داشت. شاید هم مشکل از من باشد که نویسنده حرفه‌ای نیستم.» «مثل یک بوم سفید» نوشته معصومه میرابوطالبی، شامل 12داستان کوتاه است. «سال‌هاست میان ثانیه‌ها، ساعت‌ها و روزها گم شده‌اند و حالا کلمات آن‌ها را پیدا می‌کنند: آدم‌ها، رنگ‌ها، صداها و مرگ. کلماتی که دنیایی را می‌سازند و عطری را در فضا می‌پراکنند. این جادوی کلمات نیست، زندگی آنهاست.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.