|

جهان‌دیده یا دنیا‌دیده؟

فریدون صدیقی

1. ما سفر می‌رویم تا تکه‌های ناپیدای جهان را کشف کنیم. پس‌رفتن و رسیدن کشفِ ماست. به هرجا و هرکجا. حتی رفتن به کنار رودخانه کرج! که هزار بار رفته‌ایم، این بار اما رودخانه، رودخانه دیروز نیست و چون نیست ما با مکاشفه‌ای نو روبه‌رو خواهیم بود و اگر به این مکاشفه نرسیم، ما به سفر رفته‌ایم ولی چیزی ندیده‌ایم. 2. سفر به خارج از کشور، قاعدتا ما را به درک و دریافت تازه‌ای می‌رساند. دانستگی ما را وسیع و ادراک ما را عمق می‌بخشد. اگر چنین نشود ما درواقع می‌توانیم همه جهان را بگردیم و بچرخیم و به‌عنوان دنیاگرد مفتخر شویم. اما در این رفتن و دیدن اگر با تامل و تعمق ببینیم، هدفمند ببینیم و ثمربخش مطالعه کنیم، حتی اگر بیفتک بخوریم یا مرغ سوخاری، تردید ندارم صاحب شناخت از مزه تازه‌ای می‌شویم. آن مزه ما را صاحب ذائقه تازه‌ای می‌کند و در سبک غذایی ما تاثیر می‌گذارد. 3. هر رفتنی، رفتن نیست. بازآمدن است، هر سفر دور و درازی لزوما ما را جهان‌دیده نمی‌کند. دنیا دیده می‌کند. بنابراین برای تغییر در سبک و روش هر نوع اموری اگر می‌خواهیم نگاهی بومی- جهانی داشته باشیم باید دنیا را جهانی دیده باشیم. 4. امیدوارم ورزشکاران، هنرمندان، متفکران و مسوولان ما اگر خارج رفته‌اند یا می‌روند، دستاورد جهانی داشته باشند وگرنه فقط احتمالا در سفر به خودشان خوش گذشته است، نه ما که چشممان به کارکرد آنهاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.