درباره «مایلیکهن»
پویان امیری
هرازچندگاهی پیدایش میشود، توفانی بهپا میکند و بعد دوباره سکوت میکند، حرفهایش را بهقدری صریح و بدون ملاحظه میزند که باورکردن آنها سخت است که با این اتفاقات که در فوتبال ایران رخ میدهد چطور هنوز سرپاست و از هم نمیپاشد. محمد مایلیکهن چند سالی است که از شغل اصلی خود؛ همان مربیگری فوتبال، دور شده و به یک مدعیالعموم نه فوتبالی که برای همه ورزشها تبدیل شده است. او تنها دیگر با عملکرد و تکبر علیدایی، اتوبان یکطرفه رفاقت با علی پروین و «گروهبان قندلیبودن» امیر قلعهنویی کاری ندارد؛ بلکه بهخاطر کارمند سازمان تربیتبدنیبودن در سالیان گذشته به خود اجازه میدهد در مورد بوکس و سایر رشتههای ورزشی دیگر نظر بدهد و حتی در مورد آنها تصمیمگیری کند. مایلیکهن در چند سال گذشته کارنامه ضعیفی از خود در مربیگری به نمایش گذاشته و در هر پنج تیم آخری که حضور داشته یکی از عوامل سقوط تیم به لیگ پایینتر بوده است. سرمربی اسبق تیمملی که همیشه به جوانگرایی در این تیمها اعتقاد داشته اما بهدلیل ترس از سقوط، با اعتماد به بازیکنهای سنبالا حتی یک استعداد هم به فوتبال ایران معرفی نکرده است. با این حال در مصاحبههای خود
میگوید: بقال محله هم سرمربی پرسپولیس شده، اما من نشدم. اما هیچگاه به این دقت نکرده است که هیچ مربیای پرسپولیس را به دسته پایینتر نبرده است. آقای مایلیکهن! بهتر نیست بهجای اینکه منتظر باشی روزی سرمربی پرسپولیس شوی، به همان کار استعدادیابی خود بپردازی تا حداقل این سود از شما به فوتبال ایران برسد که سالهاست از فقر استعداد کشفنشده رنج میبرد. حاجیمایلی فوتبال ایران، تمرکز لازم را روی کار خود ندارد، او بیشتر از اینکه روی اصل فوتبال و مربیگری وقت بگذارد، روی حاشیههای آن وقت گذاشته و روزی نیست که زوایای پنهانی از حاشیههای فوتبال ایران را عنوان نکند. زمانی هم که از او برای حرفهایش دلیل و مدرک میخواهند، به غیر از بار آخر حرفی برای گفتن ندارد. مایلیکهن تنها شنیدههای خود را در اختیار خبرنگاران میگذارد؛ شنیدههایی که شاید درست هم باشد، اما چون ثابت نشده است، نمیتوان به آن استناد کرد. حرفهای او در مورد علی دایی، به اختلاف آنها در زمانی برمیگردد که مایلیکهن سرمربی تیمملی بود و علی دایی شاگردش. اختلافات آن زمان کمکم به یک مساله شخصی بین این دو تبدیل شد تا جایی که کار به دادگاه کشیده شد و هربار هم
مایلیکهن، محکوم دادگاه. اما او باز هم دستبردار نیست. به نظر میرسد، محمد مایلیکهن تنها یک هدف در زندگی دارد و آن هم به گفته خودش بهخاکمالیدن دماغ علیدایی است. که البته تاکنون هم موفق نشده است. چند هفته پیش محمد مایلیکهن، لباس کارگران شهرداری را برای حمایت از آنها میپوشد. برای فحاشی به داوران در مصاحبه مطبوعاتی گریه میکند و کارهای دیگری که شاید دیگر اهالی فوتبال انجام ندهند و بسیاری آنها را عوامفریبانه میدانند. شاید اگر ادبیات او کمی مهربانانه بود، میتوانستیم به او بهعنوان فردی دلسوز ورزش نگاه کنیم و خیلی مورد اعتراض قرار نمیگرفت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.