جاودانه شعله غیرت ولی برپاست...
احمد مسجدجامعی. رییس شورای شهر تهران
وقتی خبر آمد رفتگری، دیرهنگام، انبانی از پول و زر را یافته و همان شب در «شرشر» باران، آن را به صاحبش بازگردانده است تصویری از مروت در قاب صفحه نخست «شرق» نقش بست و بهدنبال آن، موجی از همدلی و همراهی با درستی و پاکی، همهجا را فراگرفت و به منزلت قشر سختکوشی افزود که هیچگاه درصدر اخبار رسانهها قرار نمیگرفتند. اما بیان تلاش «آن مرد» برای غلبه بر خواهش دل در برابر ارزش یکمیلیاردتومانی کیف، بر شیرینی این ماجرا افزود. هنرمند گرامی داریوش مهرجویی و خانواده و همکارانش در فیلم برگزیده «نارنجیپوش»، از این حرفه، شرافتمندانه قدردانی کردند. شورایاران نیز با هزینه خود، او و خانوادهاش را بر آستان علی امیرالمومنین و حسین سیدالشهدا(ع) میهمان کردند که او این جایزه را بیش از همه پسندید. «احمد ربانی» به رسم ادب و اخلاق برای اعضای شورای شهر تهران، مهر و تسبیحی به یادگار آورد. در یکی از جلسات شورای شهر نیز از وی دعوت و از اقدام امانتدارانه ایشان تقدیر شد. در همان جلسه چنین گفتم: «سوار بر موتور، از منزل خود که در بالای گورستان حمیده است به طرف شهر راه افتاد. جاده خاکی را که در روزهای بارانی شدیدا گلآلود میشد پشتسر
گذاشت تا به جاده اصلی برسد و از آنجا راهی بجنورد شود. ساعت دو نیمهشب به سر کار رسید. چند کوچه را جارو زده بود که در یکی از کوچهها چشمش از دور، شی سیاهی را دید. نزدیکتر که شد کیفی را دید که وقتی در آن را گشود با مقدار زیادی پول، طلا و اسناد روبهرو شد. در «صندوقچه طلایی» را که گشود چشمش به انگشتری افتاد که آن را خیلی دوست میداشت. فورا در صندوقچه را بست و به خود تشر زد که مال حرام است، طمع نکن! نخستین چیزی که به ذهنش رسید این بود که کیف را به صاحبش برساند که نکند وقتی متوجه گمشدن کیف خود میشود، دچار سکته شود و خانواده او گرفتار یا بیسرپرست شوند. این ترس باعث شد سریعتر وارد عمل شود. تلفن همراهی را که در کیف بود، برداشت اما نتوانست آن را روشن کند. با مسوول خودش تماس گرفت و تا صبح منتظر ماند. صبح از طریق تلفن همراه با خانه تماس گرفت؛ اما کسی پاسخگو نبود. آدرس صاحب کیف را به دست آورد و در آن شب بارانی، به در منزل او رفت اما هرچه زنگ زد و بر در کوبید، کسی در را باز نکرد. بعدا فهمید صاحب کیف در حال جستوجوی اموالش بوده است. وقتی به خانه برگشت ساعت 7:30 صبح بود. برای همسرش ماجرا را گفت و او بسیار خوشحال شد
که شوهرش چنین رفتاری داشته است. حالا هم اگر قرار است هزینه سفر کربلا را به او بدهند، آن را به همسرش خواهد داد. او به گفته خودش چیزی در زندگی ندارد اما همسر خوبی دارد.» حالا خبر میرسد که احمد، همچنان امید به «استخدام» دارد اما از آن خبری نیست. این مرد فداکار را بهعنوان نگهبان به پارک جنگلی «دو برار» که زیر نظر سازمان پارکها و فضای سبز شهرداری بجنورد قرار دارد، منتقل کردهاند اما آرزوی استخدام او، برآورده نشد که نشد. پس از آن همه تحسین و تقدیر، باز هم «موج» وعدههای مدیران فرونشست و اتفاق کوچکی که او آرزویش را داشت، هنوز نیفتاده است. اما باید یک سپاسگزاری هم داشت. از کسانی که این داستان را به کتابهای درسی مدارس کشاندند و یاد «دهقان فداکار» را زنده کردند. همین امروز سراینده شعر «دهقان فداکار»، آقای محمدعلی شیخالاسلامی کتاب و نواری از این اثر هنری را برایم هدیه آورد. در بخشی از این سروده آمده است: «نیست دیگر گرچه فرهادی/ نیست از مجنون اگر یادی/ یا اگر بر قصه آرش / میخورد داغ فراموشی/ هیچ جای بیقراری نیست/ جاودانه شعله غیرت ولی برپاست...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.