|

پرهیز از فرصت‌سوزی دوباره

محمدعلی زم . رییس پیشین حوزه هنری

در کیش مسلمانی و کتاب الهی ما، خشونت و افراط، مردود و مذموم شده و علت‌العلل بدبختی، عقب‌ماندگی، نابودی و نزول بلا‌های الهی علیه اقوام، ملت‌ها و جمعیت‌های تاریخ پیشین، افکار خشن و رفتار آمیخته به افراط و خشونت آنها دانسته شده است. دین و جامعه موسی به‌عنوان آخرین حلقه از تجربه‌های دینی پیامبران و بشر گذشته، در هر سه‌رکن یعنی قدرت سیاسی، ثروت اقتصادی و فرهنگ معنوی، گرفتار افراط و خشونت شد و فرعون، قارون و بلعم باعور، سردمداران و اثرگذاران بر این حکومت هر یک نمادی از استکبار سیاسی، استثمار اقتصادی و استعمار فرهنگی عصر و زمانه خویش شدند. در این قصه قرآنی، موسی و فرعون و بنی‌اسراییل، هر یک نمادی از رحمت، خشونت و ذلت هستند و مقصر اصلی در پیدایش چنین جامعه‌ای، تن به ذلت‌سپاری ملت است! خداوند برای اتمام حجت خود با بنی‌اسراییل غرقاب در ذلت و پستی، عیسی را به‌عنوان شایسته‌سالاری برگزید و ماموریت ویژه او را انجام اصلاحات در دین برادر او یعنی موسی دانست. اما در برابر مسیح مصلح هم، مقاومت و کارشکنی شد. جهان امروز ما در رنج تداوم خشونتی است که اولاد یهود و اخلاف مسیح بر آن تحمیل کرده‌اند و رفتار خشونت‌آمیز و بدمستی حاکم بر یهودیت و مسیحیت تسلیم‌شده، در چنگ یهود عصر ما، همه فرهنگ‌های جهان را متاثر از خشونت و رفتار ستیزه‌جویانه خود کرده است و ادبیات حاکم بر جهان معاصر ما را به ادبیاتی ضدرحمانی تبدیل کرده‌اند. اسلام دین رحمت جهانی و شخص شخیص رهبر اعلای آن یعنی حضرت محمدمصطفی (صلوات‌الله‌علیه) مفتخر به دریافت مدال الهی «رحمه‌للعالمین» شده است. جامعه ما به تأسی از الگوی خود، می‌باید که جامعه رحمت‌خواه و رحمت‌گستر نمایانده شود و هیچ‌گاه نباید فاصله خود را از گفتار مهربانانه و رفتار کریمانه آشکار کند. ما نباید در فرآیند رودررویی با کفر جهانی از استراتژی رحمت‌مداری و مهرمندی خود دوری گزینیم و به بهانه و توجیهات شرعی مقابله با شرارت‌های خصم حاکم بر محور و محدوده جهان، به ادبیات کینه‌توزانه و نفرت‌گستر آنها تأسی کرده و رفتار خود را «متشبه به کفار» کنیم. قرآن گفته است «لن ترضی عنک الیهود و لاالنصاری حتی تتبع ملتهم...»(بقره 120) و آنها پیش از هر تصرف و اشغال جغرافیایی نخست در پی «خودگون»کردن گفتاری، رفتاری و فرهنگی ما هستند و ما باید که در برابر اصرار آنها تقوادار ادبیات خویش باشیم تا نتوانند افکار جهانی خصوصا کشور‌های اسلامی را علیه گفتار آمیخته به خشونت برخی از ما برانگیزانند و مدیریت کنند و بهراسانند. عالمان و رهبران شیعه و سنی جهان اسلام باید فرصت پیش‌آمده از تصویب قطعنامه پیشنهادی رییس‌جمهور ایران مبنی بر جهان عاری از خشونت به دوراز افراط‌گرایی در مجمع عمومی سازمان ملل را قدر بدانند و هر یک از رهبران دینی، پرچم صلح و صفا و آشتی را به دست بگیرند و از اهتزاز پرچم‌های «خودحقیقت‌پنداری» که مطلقا موجب پیدایش نفرت‌ها و پیرایش مهر و مدارایی‌ها شده است، خودداری کنند. چنین فرصتی در پیش‌تر از یک‌دهه گذشته هم فراهم شد ولی غفلت حاکم بر جهان اسلام نتوانست از مزیت «گفت‌وگوی فرهنگ‌ها» و گریز از «جنگ تمدن‌ها» استفاده جهان‌مدارانه فرهنگی و جهان‌گیرانه معنوی کند! ... لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم آن عذابی لشدید (سوره ابراهیم 4).

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.