|

تخورپخور

پوریا عالمی

سعید مرتضوی تا پیش از این مطبوعات را می‌بست، از وقتی که شد رییس یا نمی‌دانم چی‌چی سازمان تامین‌اجتماعی، مطبوعات (البته مطبوعات را که نه، بعضی مدیرمسوول‌های مطبوعات) را جای اینکه ببندد، برایشان سفره باز می‌کند. حالا یک سفره‌ای هم برای برخی نماینده‌های مجلس باز کرده بود، که عیبی ندارد. به نظر ما همین‌که اهل تک‌خوری نیست، نشان می‌دهد چقدر انسان است. آدم از این‌همه انسانیت متاثر می‌شود. پاکسازی و آلوده‌سازی الان هم توکلی، نماینده می‌گوید: «مرتضوی برخی مسوولان را آلوده کرد.» خیلی عجیب است. چون پیش از این مرتضوی آلوده نمی‌کرد پاکسازی می‌کرد. با وایتکس افتاده بود به جان مطبوعات تا مطبوعات را از آلودگی پاک کند و قشنگ پاک می‌کرد‌ها. حالا چقدر هم روزنامه‌نگار را برای اینکه پاک شوند، شست و گذاشت کنار، بماند. حالا چطوری شده که پاک‌کننده تبدیل به آلوده‌کننده شده ما نمی‌دانیم. اما ثابت می‌شود هیچ‌چیز همان‌چیزی که بوده نمی‌ماند و یک چیز دیگر می‌شود. پول‌آلود آقا پول را گرفتی، گرفتی دیگر. همه می‌گیرند. مدیرمسوول بعضی از روزنامه‌ها هم می‌گیرند. خب شما هم بگیر، بگیروبخور، اما توجیه نکن. بگو گرفتیم خوردیم. ما هم می‌گوییم نوش‌جانت. نگو گرفتیم چون هدیه بود. چون پول آگهی بود. دلاوران فکر کردند مشکل اسم پولی است که گرفتند و خود پول مشکل ندارد. پول را که گرفتی، پول‌آلود شدی، رفته. حالا این اسمش هدیه بوده، اسمش پول آگهی بوده، رپرتاژ بوده، اصلا اسمش را بگذار عم‌قزی. کاسه‌لیسی اجرایی یک سفره که باز می‌شود خیلی‌ها می‌نشینند سرش و لقمه می‌گیرند. آدم گدا یا گشنه یا در کل آدم گداگشنه هم براش فرقی ندارد سفره، سفره کی است. تا دید سفره را پهن کردند، می‌پرد و کاسه‌اش را می‌گیرد جلو. قدیم بهش می‌گفتند کاسه‌لیسی الان بهش می‌گویند کار اجرایی. البته درست است برای بعضی‌ها فرقی ندارد سفره کی است و تخورپخور را شروع می‌کنند، اما صاب‌سفره حواسش است کی را نشانده پای سفره. هر کی را نشانده نمک‌گیرش می‌کند. نان و نمک‌خوردن هم حکم خودش را دارد. اگر نماینده مجلس باشی نباید بگذاری از سازمان تامین‌اجتماعی تحقیق‌وتفحص شود. اگر مدیرمسوول باشی نباید بگذاری گزارش در نقد عملکرد تامین‌اجتماعی یا پرونده کهریزک منتشر شود. وا اسفناکا عده‌ای دارند تخورپخور می‌کنند. هرجا دستشان برسد می‌کنند و هرجا تیغشان ببرد می‌برند. حالا یکی رفته بغل سلین دیون، اینها آمدند بغل سازمان تامین‌اجتماعی. فرقی ندارد. حالا اگر ما بخواهیم برای هر تخورپخوری بگوییم وا اسفا، وا اسفا، که الان قضیه اسفناک شده بود. اجراکار دلاوران هربار یک توجیهی دارند. یک‌بار از جریان انحرافی بالا رفتند و بارشان را بستند، گفتند کار حرفه‌ای یعنی همین و مرده‌شور هستند و فرقی ندارد مرده کی را بشویند ولی باید خوب بشورند. بشویید باباجان. خوب بشویید. همه توی کار پاکسازی هستید، شما هم همکار آنها. یک‌بار هم می‌گویند کار اجرایی عیبی ندارد و از روزنامه‌نگار یا صاحب‌روزنامه تبدیل می‌شوند به «اجراکار» و توی روابط‌عمومی‌ها و لالوی وزارتخانه‌ها مشغول ساخت‌وساز و ساخت‌وپاخت می‌شوند. حالا نوبت پول مرتضوی است. بیچاره روزنامه‌نگارجماعت، خبرنگارجماعت. آدم دلش آتش می‌گیرد. حالا بعضی عزیزان مدیرمسوول که اهل تخورپخور هستند و پول سازمان مرتضوی، ببخشید سازمان تامین‌اجتماعی را خوردند، خب بد است دیگر پول بیمه مردم را بخوری، خبرنگاران خودت را بیمه نکرده باشی. حق و حقوق اداره کار را هم بهشان ندهی. عزیزم، می‌خوری بخور، فقط دیگر مال بچه‌های خودت را نخور. تخورپخور خوردند دیگر. منتها حالا که جریان رو شده، می‌گویند تخور پخور نبوده و خوردن طبیعی بوده. خوردید دیگر. بخورید. طبیعی بخورید. به اسم آگهی، به اسم هدیه، به اسم رانت، اصلا به اسم عم‌قزی. وقتی خودتان حساسیت ندارید و هر چیزی را می‌خورید و جوش هم نمی‌زنید، به ما چه. ما هم حساسیت نداریم که الکی جوش شما را بزنیم. اصلا ما که بخیل نیستیم. بخورید، همه‌اش را بخورید، تا ته بخورید. به کسی هم ندهید و خودتان دولپی بخورید، بخورید فقط روی زمین نریزید، چون از قدیم گفتند کوزه چون بشکست و گزارش‌ها منتشر شد و روغن به زمین ریخت و همه‌چیز افشا شد، خیلی مسخره است که بگوییم روغن به زمین ریخته را نمی‌خواستیم تخورپخور کنیم و می‌خواستیم نذر بکنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.