|

جنبش زنان و گفتمان‌های قالب جمهوری اسلامی ایران

فخری‌السادات احمدی به ارایه سخنرانی خود با عنوان «بررسی رابطه دولت و جنبش زنان در جمهوری‌اسلامی‌ایران» طی سال‌های 57 تا 76 پرداخت. وی گفت: «در دهه اول پس از پیروزی انقلاب اسلامی به‌کار‌گیری قانون اساسی جدید و اندیشه‌های امام‌خمینی(ره) اتفاق می‌افتد. در این دهه با تاکید بر حفظ کرامت زنان، تساوی روابط انسانی با دال مرکزی الگوی زنان مسلمان زن با محوریت خانواده تعریف می‌شود و حکومت خود را مسوول پاکسازی جامعه دانسته و زنان معرف تعالی می‌شوند. همه اقدامات دولت و انقلاب را حاکمیت تفکر سنتی با حاکمیت تفکر حفظ ارزش‌های اسلامی سعی می‌شود تمام نشانه‌های حکومت قبل و نشانه‌های غربی از حوزه زنان زدوده شود و جداسازی فضای عمومی و آموزشی، اجرای احکام فقهی، حذف محدودیت چندهمسری، کاهش سن ازدواج و بلوغ، تعطیلی دادگاه حمایت از خانواده، لغو برنامه تنظیم خانواده و تشویق فرزندآوری و... از اولین اقدامات دولت نوپا برای تحقق اهداف خود بود.»وی ادامه داد: «سال‌های 59 تا 76 دوران جنگ و تثبیت ایدئولوژی بود و در ادامه اقداماتی چون جنس‌گرایی در کتب درسی، تعریف نقش زنانه و مردانه در محیط کار و آموزش و... اتفاق افتاد.»احمدی ادامه داد: «با پایان جنگ و آغاز دوران سازندگی گفتمان حاکم بر حوزه زنان متحول می‌شود. نگرش جدید مبتنی بر حضور و پذیرش نقش‌های اجتماعی بود. توسعه و گسترش ارتباطات اجتماعی، توجه به توسعه، توجه به حقوق زنان در این گفتمان با محوریت دال رشد و توسعه اجتماعی محقق می‌شود. با خاتمه جنگ رویکرد جدیدی به مسایل زنان ایجاد و فضا باز می‌شود. حکومت با پذیرش تقاضای زنان برای مشارکت بسترسازی را برای مشارکت اجتماعی آنها محقق می‌کند و دفتر امور زنان ریاست‌جمهوری تشکیل می‌شود و از دیدگاه‌های سلبی فاصله گرفته می‌شود.»وی گفت: «توسعه اقتصادی، افزایش نرخ باسوادی و گسترش ارتباطات، فضا را عوض می‌کند. دولت با استفاده از کردار غیرزبانی قوانین را به‌نفع زنان تغییر داد و به نرخ‌روز حساب‌شدن مهریه، تصویب قانون تنظیم خانواده و تغییر محتوای آموزشی اتفاق افتاد و حوزه‌های زنانه و مردانه فراخ‌تر شدند و عرصه برای فعالیت زنان بازتر شد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.