کابوس زبالهها
سعید رضویفقیه
از جمله بحرانهای کنونی جامعه ایرانی که قابلیت تبدیلشدن به یک فاجعه زیستمحیطی و بهداشتی را دارد بحران زبالههاست. شاید مبالغهآمیز به نظر آید اما آمارها و ارقام مربوطه حکایت از آن دارد که اگر روند کنونی افزایش تولید زباله در کشور ما ادامه یابد با توجه به رشد جمعیت شهری از یکسو و افزایش مصرف کالا و تولید زباله از سوی دیگر در آیندهای نهچندان دور یکی از مشکلات اجتماعی جامعه ما همین زبالهها خواهد بود. بحران زباله نهتنها محیط شهرهای بزرگ بلکه محیطزیست طبیعی بیرون شهرها را هم بهشدت تحتتاثیر قرار داده تا حدی که میتوان به شوخی یا جدی گفت هر رهگمکرده در کوه و بیابان با دنبالکردن رد زبالهها میتواند خود را به مبدا یا مقصدی برساند و از سرگشتگی نجات یابد. اگرچه پیشرفتهای فناورانه و نیز گسترش بیسابقه کلانشهرها الزامات گریزناپذیری را به زندگی بشر امروز تحمیل کرده که از جمله آنها تولید انبوه زبالههاست اما اگر کمی دقت و احساس مسوولیت به خرج دهیم این آسیب را تا حد زیادی میتوان کاهش داد. اولا رعایت یک الگوی مصرف مناسب علاوه بر همه محاسن، از جمله صرفهجویی قابلتوجه در هزینهها، میتواند میزان
زبالههای تولیدشده را بهشدت کاهش دهد. ثانیا تفکیک زبالهها بهگونهای دقیق و برنامهریزیشده میتواند به بازیافت سریع و کمهزینه و پرسود آنها کمک کند. تحقق چنین وضعیتی نه رویایی محال است نه چندان دشوار. کافی است نهادهای مدیریت شهری در این زمینه دارای برنامهای جامع و منظم باشند و شهروندان نیز عادتهای خود را در زمینه مصرف کالا و دورریز زباله اصلاح کنند. هیچیک از دو فقره یادشده امری دشوار و دور از دسترس نیست. هم در گذشته جامعه خود ما تجربههای خوبی در این باب هست و هم دیگر جوامع پیشرفته امروز الگوهای موفقی پیش چشم ما مینهند. کافی است ارادهای برای اصلاح و محافظت از محیطزیست در همه ما موجود باشد و این اراده البته متوقف بر آگاهی دقیق و عمیق نسبت به ابعاد و وجوه موضوع است. گروههای مرجع در گسترش این آگاهی بهعنوان شرط ضروری اصلاح، به همان اندازه که تاثیرگذارند مسوولیت نیز دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.