|

لزوم جهش در سیاست‌های اکران سینمایی

امیرحسین علم‌الهدی . کارشناس سینما

آیین‌نامه اکران سینمایی سال آینده چگونه باید باشد و شورای تدوین آیین‌نامه چگونه باید رفتار ۳۰سال گذشته اکران سینماهای کشور را آسیب‌شناسی کند تا بتواند قدمی هرچند کوچک به جلو بردارد؟ به نظر می‌رسد این مهم‌ترین سوال پیش‌روی کارگروه تدوین ضوابط و مقررات شورای صنفی نمایش در سال ۹۳ باشد اما مهم‌ترین سوال پیش‌روی سیاستگذاران دولتی و صنفی قبل از تدوین آیین‌نامه پیش‌رو، ضرورت توجه به فقدان کارایی شورای صنفی نمایش طی یک‌دهه گذشته است و به‌نظر می‌رسد تا زمانی که سیاست‌های اکران سینمایی به حوزه عرضه و تقاضا نزدیک نشود امکان جهش در این حوزه متصور نیست. تولید‌کنندگان سینما با طرح این دلیل که در صورت اجرایی‌شدن سیاست عرضه و تقاضا در نمایش فیلم‌های سینمایی، تولید‌کنندگان نیز باید امکان ساخت فیلم‌هایی متناسب با شرایط بازار را داشته باشند، سال‌هاست که سد محکمی در برابر جهش مخاطب در سینماها درست کرده‌اند و دولت‌ها نیز برای اینکه تولیدات کمی و نه کیفی سرنوشت مدیریتشان را تعیین می‌کند و نه تعداد مخاطبان سینماها، با تولید‌کنندگان بیش از سه‌دهه است که هم‌آوا شده‌اند و ضلع اصلی سینما را (مخاطب) که سینما بدون آن معنا ندارد به پایین‌ترین میزان استقبال از سینماها رسانده‌اند! کاهش ۵۰میلیون‌مخاطب تنها طی ۲۰سال (از اوایل سال۷۰ که حدود ۵۷میلیون‌نفر سینما رفته‌اند به مخاطب 5/7میلیون‌نفری در سال ۹۲ رسیده‌ایم) نشان‌دهنده ترکتازی تولید‌کنندگانی هستیم که رمز ماندگاری‌شان را در «انحصار» ‌می‌دانند و حاضر به تعطیلی سینماها هستند. «نزدیک به ۳۰۰ سینما طی ۳۰سال گذشته تعطیل شده است!» اما نمی‌خواهند این نکته را بپذیرند که «حوزه توزیع و نمایش سینمایی» حوزه «خدمات» است و «حوزه تولید فیلم» به هیچ‌عنوان ارتباط مستقیمی با این حوزه خدماتی ندارد! برای اینکه منظورم را بیشتر توضیح دهم توجه خوانندگان این یادداشت را به این مثال جلب می‌کنم: بیش از یک‌دهه است که انواع و اقسام فروشگاه‌های بزرگ مواد غذایی و پوشاک و لوازم خانه در سراسر کشور از قبیل شهروند، رفاه، هایپراستار و... در حال رشد هستند و انواع و اقسام محصولات ایرانی و خارجی را با قیمت‌هایی متفاوت و متنوع به مشتریان عرضه می‌کنند و این رشد نشان‌دهنده حاکمیت اصولی بازار عرضه و تقاضا در این بخش است، حال متصور شوید برای اینکه تولید داخلی را حمایت کنیم به تمام این فروشگاه‌های بزرگ اعلام کنند شما فقط باید تولید داخلی به فروش برسانید! به نظرتان این فروشگاه‌ها امکان ادامه حیات دارند؟ طبیعی است که عدم حق انتخاب توسط مالکان فروشگاه به نسبت تنوع محصولات برای فروش، به مرور فروشگاه‌های بزرگ را با بحران مشتری مواجه می‌کند و دولت در این بخش برای حفظ تولید داخلی اقدام به برقراری نظام مالیاتی واردات کرده است و این بازار به حیات طبیعی خود ادامه می‌دهد. سینماها نیز در این مقیاس حکم همین فروشگاه‌ها را دارند و چاره‌ای نیست سرنوشت سینماها را از سرنوشت تولیدات سینمایی جدا کنیم و بگذاریم با وضع قوانین مالیاتی فیلم خارجی (البته الان سینماها به نان شبشان محتاج هستند مالیات که دیگر هیچ!) نزدیک به ۴۰درصد از فضای نمایش سینما در اختیار رقبایی قرار گیرد که این بدنه تنبل و لوس تولید‌کنندگان داخلی را (البته نه همه آنان) تکانی بدهد تا بتوانیم سلایق مختلف مردم را با مضامینی که سینماگران ایرانی تا اطلاع ثانوی امکان تولید آن را ندارند (انیمیشن، ترسناک، کودک و نوجوان، حادثه‌ای، فانتزی و...) به سینماها جلب کنیم. شورای صنفی نمایش، شورایی به‌شدت وابسته به افکار تولید‌کنندگان سینماست و این شورا قرار بود به مرور زمان وظایف حاکمیتی را به بازار عرضه و تقاضا واگذار کند اما این شورا تبدیل شده است به مهم‌ترین شورای حال حاضر سینما که نبض تولید‌کنندگان غیرکیفی همچنان به ادامه حیات این شورا وابسته است! فیلم‌های خوب و مخاطب عام داخلی در هر شرایطی امکان رقابت با فیلم‌های خارجی را دارند و تجربه نشان داده است که مخاطب ایرانی همچنان علایقش در دیدن فیلم‌های ایرانی خوب است اما نه به اجبار و تهدید و انحصار بلکه با احترام به حق طبیعی انتخاب مردم که همیشه نشان داده‌اند که اگر احترام آنان حفظ شود آنها نیز احترام سینما را حفظ می‌کنند و سال‌هاست که بی‌احترامی تولیدات غیرکیفی به مردم، سینماها را با بحران مخاطب مردمی مواجه کرده است... و بازنده این بحران سالن‌های سینمایی هستند که روزبه‌روز مخاطبشان کاهش می‌یابد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.