یادداشتهای روز خاکستری
سیروس ابراهیمزاده
هوا ابری است ولی باران نمیبارد. هوا بوی تونِ حمامهای قدیمی میدهد. ابرِ عقیم شنیده بودم، ابرِ سوخته، نه! یاد ابرهای آبستنِ باران و هوای خلد برین به خیر. خِس خِسِ ناخوشِ تکسرفهها صداهای دیگر را خفه کرده است. حتی نعرههای انکرالااصواتِ بوقِ خودروها و ترجیعبند بلند و کوتاه سه سه سه موتورهاشان را. در آرزوی بهار بودم و آواز مرغی بر شاخساری. امروز، چندم چه ماهی از چهار فصل سال است؟ یاد باد روزگاران ترانههای دلانگیز و نواهای همآهنگ... کِرکِرِ کبوتران عشق، هِرهِر جوانان نجیبِ دلباخته و جیکجیک گنجشکهای سحرخیز در چشمانداز صبح سعادت، و هوا، هوای عبیرآمیز... هر چه به غروب نزدیکتر میشوم صدای سرفهها بیشتر به گوش میآید. تا به انتها برسد و پس از ناله نالههای پراکنده به سکوت مرگبار... باید راهی جست. آیا شایسته چنین سرانجامی بودم؟ فردا، نوبت چه کسانی است؟ دیروز ژاله و بامداد و مظفر بر خاک افتادند و امروز... و امروز صدای نفس نفسِ اصغر و اختر و نالههای نریمان را نشنیدهام از حیاط همسایگان... وای بر من! آمبولانسها - با اینکه چراغهاشان روشن است - در صلات ظهر دو قدم جلوتر را نمیبینند. چه باید کرد؟ ابر
سوخته. خاکستر، خاکستر سرد. تهران...ای تهران!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.