|

آینه

رسالت سرمقاله: «رفع حصر!‏»؛ سیدمسعود علوی روزنامه اعتماد دیروز تیتر اول خود را به نامه سرگشاده 9 چهره اصلاح‌طلب به رییس‌جمهور اختصاص داد. اعتماد از قول نویسندگان نامه خطاب به رییس‌جمهور نوشت: «به سوءتفاهم‌های 88 پایان دهید.» در این نامه دو تقاضا مطرح و مشخص شده است: الف: لزوم مورد بخشش قراردادن دو طرف انتخابات سال 88 ب: آزادی زندانیان و رفع حصر... حقوقدانی که اکنون در مسند ریاست‌جمهوری نشسته و سوگند خورده است، پاسدار مذهب رسمی و نظام و قانون‌ اساسی باشد و از استقلال کشور دفاع کند، چگونه می‌تواند به تاراج رفتن امنیت ملی توسط مشتی تبهکار را نادیده بگیرد و از همه مهم‌تر رای 25میلیون منتخب ملت آن هم با 11میلیون اختلاف را مهر تقلب بزند؟ ... کیفرخواستی که در این قیام تاریخی علیه اهل فتنه صادر شد کاملا انسانی و حقوقی است اما متاسفانه دستگاه قضا هنوز هم به متهمین حتی تفهیم اتهام قتل نکرده است. اگر قرار باشد آنها از حصر آزاد شوند باید یک‌راست به سمت مجازات‌های قانونی مصرح در قوانین کشور و احکام شرع مقدس بروند چون کمترین جرم آنها محاربه است. اما اگر عده‌ای با پیشنهاد رفع حصر و آزادی معدود زندانیان در فکر بازتولید فتنه در دولت اعتدال هستند باید تکلیف آنها مشخص شود و مسوولیت این کار خطیر را بپذیرند چون مردم این‌بار منتظر دستگاه قضایی نمی‌شوند و طبق ذیل بند «م» وصیت‌نامه حضرت امام خمینی (ره) به وظیفه خود عمل می‌کنند. ‏ اعتماد تیتر یک / «هیاهو در مجلس علیه دولت» مجلس این روزها دچار یک سوءتفاهم بزرگ شده است. قدرت‌گرفتن روزبه‌روز اقلیت مجلس در بهارستان و همراهی سایر نمایندگان با این اقلیت باعث شده تا فضای مجلس به‌شکل دیگری رقم زده شود و اکثریت مجلس را تسلیم تصمیم‌های اقلیت مجلس کند. لایحه پیشنهادی بودجه سال 93 که برخلاف سنت هشت‌ساله دولت‌های نهم و دهم سر وقت به مجلس ارایه شد، مورد استقبال هیات‌رییسه مجلس و سایر نمایندگان قرار گرفت تا اینچنین پیش‌بینی شود که بررسی لایحه بودجه با دردسر خاصی روبه‌رو نشود و خیلی زود در صحن علنی مجلس مطرح و به نتیجه برسد، اما این پیش‌بینی نیز همانند بسیاری از اتفاقات مجلس درست از آب درنیامد تا تصمیم‌گیری‌های لحظه‌ای برخی از نمایندگان یک‌بار دیگر اثبات شود؛ مخالفت‌هایی که بیش از هرچیزی به فضا‌سازی اقلیت مخالف دولت در مجلس برمی‌گردد. وطن امروز سرمقاله: «چرا سرهنگ‌ها؟!»؛ سیدعابدین نورالدینی آقای روحانی قبل از آنکه رییس‌جمهور باشند؛ یک روحانی است. با کمی اغماض می‌توان او را امنیتی‌ترین روحانی در سیستم جمهوری اسلامی دانست... آن جمله تبلیغاتی آقای روحانی خطاب به محمدباقر قالیباف فراموش‌شدنی نیست. «من سرهنگ نیستم»؛ «من پادگانی نیستم». اینها جملات آقای روحانی بود. از یک روحانی انقلابی با سابقه طولانی امنیتی و نظامی انتظار نمی‌رفت برای کسب رای چنین عباراتی را بر زبان بیاورد اما به‌هرحال انتخابات تمام و روحانی «حقوقدان» رییس‌جمهور شد... دوگانه «روحانی - سرهنگ‌ها» آیا به سود کشور و خاصه آقای روحانی است؟ و اساسا اگر دوگانه‌ای اینچنین نیز قابل تصور باشد؛ آیا جناب آقای روحانی با مختصات مشخص عقیدتی و سیاسی در این دوگانه در مقابل نظامیان قرار می‌گیرند؟! بر اساس چه نظرگاهی باید تقابل روحانی - سرهنگ‌ها ایجاد شود؟ چه دیدگاهی چنین دوگانه‌سازی‌هایی را تجویز می‌کند و اساسا این نسخه، برای چه کسانی شفابخش است؟ اصلا چرا سرهنگ‌ها؟ چرا نظامیان؟ القای تقابل با نظامیان آن هم در شرایطی که همه گزینه‌های رییس‌جمهور «مودب» و «باهوش» آمریکا روی میز است؛ کار عاقلانه‌ای است؟ چه اولویتی از «انسجام درونی در برابر دشمن بیرونی» فراتر است که در شرایطی که سرهنگ‌ها باید تکریم شوند؛ مورد هجوم قرار می‌گیرند. قانون یادداشت: «ما را چه به ماندلا؟»؛ امیر هاشمی‌مقدم آیا ما هم به اندازه ماندلا مخالف نژادپرستی هستیم؟ آیا ما نیز توان بخشیدن به اندازه او را داریم؟ بی‌رودربایستی: به هیچ‌وجه. مگر این ما نیستیم که با افغان‌ها بدترین رفتارها را داریم؟ همان افغان‌هایی که تاریخ‌شان، دین و مذهب‌شان، زبان‌شان، فرهنگ و آداب و رسوم‌شان، مشاهیرشان و همه داشته‌ها و نداشته‌های‌شان با ما یکی است؟ سه دهه است که میزبانی ما برای افغان‌ها، میزان نژادپرستی‌مان را نشان داده است. واژه «افغانی» را جز برای تحقیر به کار نمی‌بریم... همانگونه که یکی از سرمربیان مطرح فوتبال کشورمان، بازیکن سیاهپوست را «آدمخوار» نامید؟ ما هنوز وقتی واژه «عرب» را بر زبان می‌آوریم، تا دو تا ناسزا پشت‌بندش نباشد، جمله‌مان را پایان‌یافته تلقی نمی‌کنیم. «ما» و «دیگری» در فرهنگ ایرانی نه‌تنها بسیار برجسته است، بلکه به نوعی توهم خودبرتربینی برای گروه «ما» و توهین و فحاشی برای گروه «دیگری» انجامیده است. متاسفانه در چند سال گذشته به واسطه رواج لمپنیسم میان برخی مسوولان دولتی و همچنین نبود نظارت کافی بر برنامه‌های صداوسیما، این رفتارها بسیار شایع‌تر شده است. دوستی تعبیر زیبایی داشت و می‌گفت: «ما همه ماندلا هستیم؛ مانده لای سنت و مدرنیته». اما به نظر می‌رسد مانده لای سخنان زیبا و رفتارهای زشت هم هستیم. واقعا جای یک ماندلا در ایران خالی است؛ ماندلایی که یادمان بدهد چگونه نژادپرستی را کنار بگذاریم و ظرفیت تحمل‌مان را بالا ببریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.