همدلی، چاره عبور از بحران
هوشنگ مرادیکرمانی
در این روزها که آلودگی هوای تهران سرسامآور شده، باید مقداری از موقعیتهایی که به آن عادت کردهایم فاصله بگیریم، خودخواه نباشیم و فکر نکنیم که در این جهان فقط ما مهم هستیم. مسوولیت بخش عمدهای از آلودگی هوای اینروزها، به گردن مردم است. شهرداری، سازمان محیطزیست و... در درجه دوم هستند. اگر مردم برای مقابله با این وضعیت، همکاری نکنند هیچکاری از دست این نهادها برنمیآید. شهری که ما در آن زندگی میکنیم، متعلق به تکتک ماست، به همین دلیل سرنوشت همه ما در گرو سلامت و موقعیت این شهر است. نکته دیگری که در چنین شرایطی حایزاهمیت است، این است که ما در چنین شرایطی باید به فکر کودکان و نوجوانان باشیم، نسل جدیدی که هر یک از ما در برابر سلامت جسم و روان آنها مسوولیم. مسوولیت سنگینی هم داریم. اگر آنها مریض و عصبی باشند طبیعتا آینده کشورمان در خطر خواهد بود. ما باید خودمان را در برابر معضلات شهر مسوول بدانیم و به مرور با عملکردمان این مسوولیتپذیری را به نسل جدید هم منتقل کنیم. نصیحت و سخنرانی ابدا کارساز نیست، باید طوری رفتار کنیم که بچهها از ما بیاموزند که در قبال این وضعیت بیتفاوت نباشند. زمانی داستانی میخواندم
که در آن قومی محاصره شده بودند و دشمن پشت دروازه شهرشان بود. این قوم دیوارهای خانههایشان را سوراخ کرده و از این سوراخها آذوقههایشان را با هم تقسیم کردند. همه با هم هماهنگ و همدل بودند و کسی آذوقهای پنهان نمیکرد. خدا به این مردم رحم کرد و در قوم دشمن مرضی مهلک انداخت، که به ناچار پراکندهشان کرد. یعنی این مردم در سایه ترحم به یکدیگر زنده ماندند و از این بحران، عبور کردند. راه و رسم زندهماندن در موسم بحران، همین همدلیهاست. اگر کسی به این فکر کند که «کلاه خودم را بچسبم که باد نبرد»، طبیعی است که هم خودش ضرر میبیند و هم به جامعه اطرافش آسیب میرساند. همدلی، چاره عبور از بحرانهاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.