|

آخرین ایستگاه

ناهید کبیری

روی خش‌خش برگ‌ها راه می‌رود و آفتاب پاییز سایه‌اش را از لابه‌لای درخت‌ها هاشور می‌زند. با اینکه شال‌گردنش را تا بالای گوش‌ها بالا کشیده، هنوز می‌لرزد و احساس می‌کند این سرما تا ابد ادامه دارد. از دیروز باد می‌آید. شاخه‌ها انگار برگ‌هایشان را به‌یکباره در تاریکی شب پیش تکانده‌اند. کف پیاده‌روها و خیابان‌ها با انبوه برگ‌های زرد، نارنجی، قهوه‌ای و سرخ می‌درخشد و رهگذران را به شوق می‌آورد. پیش از آنکه به ایستگاه برسد، قدم‌هایش را کند می‌کند: «آیا تصمیم درستی گرفته‌ام؟»... هوای داخل اتوبوس بیش از حد گرم و معطر است. با خود می‌گوید «شاید شیشه عطر مسافری در کیفش ریخته یا شکسته باشد. سگ پشمالوی سفیدی با آن گردنبند منگوله‌دار قرمز و جلیقه پشمی، با آرامش روی صندلی کناری نشسته و پشت‌سرهم خمیازه می‌کشد. بعد سرش را به طرف او می‌چرخاند و با چشم‌های سیاه بانمکش به چشم‌های او زل می‌زند. «لاله» فکر می‌کند شاید از اینکه چشم‌هایش همرنگ چشم‌های اوست، خوشش آمده باشد. چشم‌های همه مسافرها رنگی است. سبز، زرد، آبی، عسلی، خاکستری... سگ را رها می‌کند و از شیشه بخارگرفته، به آسمان نگاه می‌کند که درخشان و آبی است. آن روز‌های دور که با هم آشنا شدند، «امید» هفت یا هشت‌ساله بود. نقاشی را دوست داشت و از روزی که کاغذ و مداد را به دستش دادند، چیزهایی می‌کشید که بیشتر به نمای یک خانه شباهت داشت؛ خانه‌ای که همیشه آرزویش را داشت: یک باغچه، دودکشی در سقف، پدر و مادر و پسرکی در بی‌خیالی تاب و آفتاب... لاله در ذهنش به‌دنبال تاریخی گشت که از پدر «امید» جدا شده بود. سال‌های شمسی و میلادی همیشه در هم می‌ریختند و او را گیج می‌کردند. اما خوب می‌دانست که پسرش سه‌ساله بود و خودش 28ساله. زن صندلی کناری سگ را در سبد می‌گذارد و در ایستگاه بعدی پیاده می‌شود. اما عجیب است که تا آخرین لحظه چشم‌های سگ از چشم‌های او دل نمی‌کند و او را در نهایت به خنده می‌اندازد. به ساعتش نگاه می‌کند. از آنجا تا کافه‌ای که در مرکز شهر و پاتوق روزانه «استاد» است راه زیادی نمانده است. شاید سه یا چهار ایستگاه دیگر. کافه در ضلع شرقی میدانی است که در آن وقت روز پر از رفت‌وآمد آدم‌ها و بیتوته ده‌ها کبوتر سفید، روی چمن‌های سبز ضلع شمال میدان است. حالا ذهن پراکنده‌اش به روزی بازمی‌گردد که «امید» را برای اولین‌بار با کیف مدرسه به نمایشگاه نقاشی استاد برده بود و آشنایی‌شان با او و مطرح‌کردن استعداد نقاشی پسرش و قول و قرار تدریس و آمدورفت‌ها و دیدارها و سفر‌ها و به اینجاکشیدن‌ها... اتوبوس می‌ایستد و مردی با پسر 10، 11ساله‌اش در صندلی خالی کنار او می‌نشینند. دلش برای سال‌های ازدست‌رفته می‌سوزد. «امید» را در همین سن و سال‌ها به اصرار پدرش به این دیار آورد و خود رفت تا با استاد زندگی کند. چه اشتباهی... اشتباهی که حالا جز احساس گناه هیچ‌چیز به او نمی‌دهد. نوازنده دوره‌گردی که در نیمکت ته اتوبوس نشسته است چند ترانه محلی عاشقانه را با گیتارش زمزمه می‌کند. صدای غمگین گرفته‌ای دارد. بعضی از مسافرها در جلد گیتارش پول می‌اندازند، بعضی‌ها به حرف‌زدن خود ادامه می‌دهند، چندنفری هم در سکوت گوش می‌کنند. لاله چشم‌هایش را می‌بندد و استاد را مجسم می‌کند که با آن نیمه‌ریش سفیدوسیاه، چشم‌های متفکر و لبخندی که هیچ‌وقت مفهوم آن را درک نکرده است، روبه‌رویش نشسته و با غرور و نخوتی که از اینجا تا آسمان خداست، دارد به حرف‌های او گوش می‌دهد. نه... با اینکه هنوز دوستش دارد، دیگر نمی‌خواهد احساساتی شود و خود را گول بزند. حالا دیگر باید فهمیده باشد که همسرش در همه این سال‌ها او را به اندازه یکی از تابلوهایش هم دوست نداشته است. اگر غیر از این بود «امید» را هم که تنها فرزند زنش بود، دوست می‌داشت و در این سفرهای سالیانه با بدخلقی و سکوتی که از سر وهن و نامهربانی است، دل او را نمی‌شکست. لاله، همان‌طور که گوش به ترانه غمگین نوازنده ناشناس سپرده است، زیپ کیفش را باز می‌کند و دستش را به طرف پاکتی می‌برد که سرنوشتش در آن مثل یک کبوتر زخمی بال‌بال می‌زند. باید تا ایستگاه بعدی تصمیمش را بگیرد. دیگر نمی‌خواهد در نقش احمقانه یک همسر خوشبخت چمدان تنهایی‌اش را به‌دنبال استاد بکشد و پابه‌پای او از این طرف دنیا به آن طرف دنیا برود. می‌خواهد از این پس زیر آسمانی نفس بکشد که اگر آسمان وطن نیست، اما... اما وسعت آبی مهربانی دارد و همه مسافران غریب گمشده را پناه می‌دهد. در آخرین ایستگاه، تا پیاده شود، بلیت بازگشت و تمام ورق‌های گذرنامه خود را پاره‌پاره کرده است...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.