|

اهدای جایزه «فروزانفر» به 21 چهره هنری - ادبی

شرق: بدیع‌الزمان فروزانفر از معدود پژوهشگران ایرانی بود که در طول زندگی‌اش دست از پژوهش برنداشت و شاید به همین دلیل در روزی که جایزه‌ای هنری - ادبی به نام او اهدا شد، برای بازگشت روح پژوهش در دانشگاه با زنده‌شدن نامش دعا شد. نام فروزانفر در آستانه روز مولانا با آغازبه‌کار جایزه‌ای به نام او هم، همراه بود؛ جایزه‌ای که به 21 نفر از شاخص‌ترین چهره‌های هنری و ادبی کشور چون محمدرضا شفیعی‌کدکنی، شهرام ناظری، میرجلال‌الدین کزازی، بهاءالدین خرمشاهی، توفیق سبحانی و تقی پورنامداریان در موزه هنرهای معاصر اهدا شد. این جایزه با هدف تقدیر از شاعران، نویسندگان و هنرمندانی که در رشد و اعتلای ادبیات ایران‌زمین نقش دارند، کار خود را آغاز کرد. ابتدا قرار بود از هشت‌شاعر و پژوهشگر تجلیل شود، اما در مراسم اهدای نخستین جایزه از 21 هنرمند و پژوهشگر ادبی تجلیل شد. در این مراسم منیژه آرمین، تنها پژوهشگر زن در زمینه تالیف بود که جایزه استاد فروزانفر را به خود اختصاص داد. شهرام ناظری، شوالیه آواز ایران این جایزه را در حوزه موسیقی دریافت کرد. جایزه‌ای که معادل آن به عبدالحسین مختاباد، نوشین پاسدار، مهدی خمسه و فرزان افشارخانجانی و در رشته نقاشی به محمدابراهیم جعفری نیز تعلق گرفت. اما این مراسم تنها اهدای جایزه نبود. فروزانفر در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران آنقدر یادگاری به جای گذاشته بود که شاگردان قدیمی‌اش از او بگویند. توفیق سبحانی - نویسنده پیشکسوت و استاد دانشگاه - که با یک واسطه شاگرد استاد فروزانفر بود؛ گفت: «شنیده‌ام مهدوی‌دامغانی درباره فروزانفر می‌گفت: «فروزانفر مردی است که آسمان دانشگاه تهران بر سر چون اویی سایه نیفکنده است.» من افتخارم این است که سال‌ها در خدمت استاد مهدوی‌دامغانی بودم و از ایشان و شفیعی‌کدکنی بسیار از مرحوم فروزانفر شنیده‌ام.» سبحانی با اشاره به مراسمی که سال‌ها پیش در بشرویه برای بزرگداشت فروزانفر برگزار شد؛ گفت: «برای این برنامه دکتر عبدالحسین زرین‌کوب از من خواست چیزی درباره فروزانفر بنویسم، اما تا سال 78 که او در قید حیات بود، توفیق نگارش نیافتم. ولی در مقدمه یک پایان‌نامه درباره فروزانفر نوشتم و آرزو کردم کاش کسانی که حضور او را درک کرده‌اند، خاطرات خود را بنویسند و مجسمه‌ای کنند از فروزانفر بر سردر دانشکده ادبیات تا به سبب روح او پژوهش به دانشگاه تهران بازگردد. البته متاسفانه بیشتر کسانی که با او بودند، فوت کردند؛ امین‌ ریاحی، داریوش صبور، منوچهر مرتضوی و حسن احمدی‌گیوی. آنها هم پیش او رفتند و حتما آنجا مجلس ادبیات دارند. اما کاش یادنامه‌ای برای فروزانفر از کسانی که در قید حیات هستند، خواسته شود.» غلامحسین مراقبی - سخنگوی هیات امنای آثار فروزانفر - با اشاره به دلایل شکل‌گیری این جایزه گفت: آثار فروزانفر حدود 40 یا 50 سال پیش از سوی دانشگاه منتشر شده است، اما اکنون شیوه‌های نگارش دگرگون شده و ما از این‌رو بر آن شدیم تا گرد هم آییم و از کارشناسان برجسته استفاده و آثار را بررسی کنیم، چراکه متاسفانه کتاب‌سازی در راستای آثار ایشان بسیار انجام شده است. با همکاری وکیل و خانواده مرحوم فروزانفر، کار را آغاز کردیم و بنا شد در این زمینه سالانه پنج جایزه اعطا کنیم، اما این جایزه را به 22 جایزه تبدیل کردیم.» مهدی محقق که یکی از برندگان جایزه فروزانفر بود؛ با ابراز خرسندی از برگزاری این جایزه گفت: «در سال 1355 بزرگداشت جلال‌الدین همایی در تالار فردوسی برگزار شد که مرحوم همایی در آن دوران چهار یا پنج‌سالی بود که از منزل خارج نمی‌شد، اما وقتی با کلاه و عصای مخصوص خودش به آنجا آمد، باورش نمی‌شد چنین مجلسی برای او برگزار شده باشد. وقتی وارد مراسم شد، به این طرف و آن طرف نگاه می‌کرد و می‌گفت، خدا خیرتان بدهد، خدا عمرتان بدهد. رییس دانشگاه و شاگردان همایی در دارالفنون به دستان همایی بوسه می‌زدند.» میرجلال‌الدین کزازی شاهنامه‌پژوه هم با ابراز دریغ سخن آغاز کرد: « من بخت آن را نداشتم که از دانش روانشاد استاد فروزانفر بهره ببرم. دریغی است بزرگ برای من، اما آنچه از تیزی و تلخی این دریغ می‌کاهد، آن است که با دو شیوه از آن استاد بهره بردم؛ یا از نوشته‌های او، یا از شاگردانش.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.