|

یک نامه مردمی به احمدی‌نژاد؛

عالمی ادامه‌دهنده سلسله محمودیه

پوریا عالمی

حالا که همه بی‌وفا شده‌اند و اسم احمدی‌نژاد را هم نمی‌برند و هرچه گفته نمی‌گویند و هرچه کلنگ زده بوده (نه برای افتتاح، برای تخریب) با بولدوزر به کارش ادامه نمی‌دهند و هرجا رفته نمی‌روند و هر کار کرده نمی‌کنند و هر کار نکرده می‌کنند، ما دیدیم رسم فتوت و جوانمردی نیست وقتی آقای احمدی‌نژاد باعث شهرت من شده (جدی می‌گویم، قبل او با اینکه 10سال نوشته بودم ولی فقط در حد خانواده و دوستان معروف بودم) نامش را زنده نگه ندارم و بگذارم خودش و فتوحاتش فراموش شود. راستش را بخواهید از وقتی شنیدم آقای روحانی سفر استانی نمی‌خواهد برود و بساط نامه‌دادن به رییس‌جمهور را برچیده، غیرتی شدم. محمودجان، حسن پشتت نیست، مردم پشتت نیستند، عالمی که نمرده. برای همین و با توجه به اینکه شاعر گفته دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش، من نمی‌گذارم سلسله تو متزلزل شود و شخصا راسا دست‌به‌کار شدم و آمده‌ام به سفرهای استانی؛ اصفهان. و گزارش سفرم را در قالب نامه‌ای مردمی خطاب به تو، سرسلسله محمودیه (نارمک سابق) می‌نویسم. محمود من: همیشه نیم‌ساعت مانده به ترمینال کاوه برسم، استرس می‌گیرم؛ استرس تاکسی. تا پایم را از اتوبوس پایین می‌گذارم خود را همچون بره‌ای می‌بینم که گرگ‌ها دوره‌اش می‌کنند. کوجا میرین؟ فقط باید دربست برین. بیشین. 20تومن. زیاد نیسدا. قیمتشه. بیا 17تومن، منتها باس وایسی مسافر هم بگیرم. مای محمود: می‌بینی؟ دفعه پیش ساعت چهار صبح گفت دربست 10تومن تا سر چهارباغ، فکر کردم دولتی سر توست که گران نگرفته. بعد راننده مذکور دوکیلومتر پیاده راهم برد تا برسیم به ماشینش اما جای تو خالی، پراید بود. نگاه کردم دیدم توش دوتا آدم نشسته.جلو را نگاه کردم دیدم یکی نشسته هیکل رضازاده. برگشتم بگویم مرد حسابی گفتی دربست، که گفت: می‌خوای برگردی؟ دلت میاد من خالی برم؟ کی تا چهارباغ میره 10تومن؟ جان جهان، محمودجان: همان دفعه هم که سوار تاکسی شدم یاد تو افتادم. تو هم ما را به‌زور سوار ماشینت کردی که برسانی. حالا ما هی می‌گفتیم محمودجان، قربون دستت، من همین‌جا پیاده می‌شوم. می‌گفتی مگر می‌شود؟ من نوکر مردمم. باید همه را برسانم. خلاصه راهی را که دو قدم بیشتر نبود، هشت‌سال طول دادی و اینقدر پیچ‌واپیچ کردی که آخرش هم بنزین تمام کردی. حالا بماند ماشین را مالیدی به 10 جا. هم از داخل هم از خارج، نیاز به صافکاری دارد الان. وقتی هم که بنزین تمام کردی و دیدی پولی در بساط نیست زدی رو ترمز و گفتی رسیدیم. ما هم پیاده شدیم ولی ناچار سوار ماشین حسن شدیم که فقط تو خیابان و بین زمین و زمان نمانیم. سرسلسله من: ولی این‌بار محمودجان، گفتم از تجربه سفر قبلی استفاده کنم. برای همین وقتی از اتوبوس پیاده شدم، یک‌طوری پیاده شدم که انگار دارم سوار می‌شوم. اینطوری راننده‌ها خیال می‌کنند من اصفهانی هستم که دارم سوار می‌شوم. بعد عقب‌عقب آمدم تا ایستگاه، راننده‌ها چون فکر می‌کردند من اصفهانی هستم، دوره‌ام نکردند. من را قسمتی از محیط می‌دانستند. اینطوری پول اضافه برای کرایه تاکسی ندادم. منتها از جام هم جنب نخوردم. بعد تو رودروایسی مجبور شدم از ترمینال کاوه عقب‌عقب تا چهارباغ بیایم. معجزه من، معجزه قرن: با خودم گفتم کاش می‌شد همین‌طور عقب‌عقب برگردیم به هشت‌سال پیش، قبل از اینکه بنزین خالی کنیم، قبل از اینکه ماشین اوراق شود، قبل از اینکه بزنیم تو خاکی، که زاااااارت یک ماشین زد بهم. ماشین اوراق، من مستعمل، الان افتادم توی جوب، منتظرم حسنی، ظریفی، کسی از راه برسد و درم بیاورد. با این حال تصادفی‌ای که دارم، چقدر با فرهنگ و اقتصاد و همه‌چی همذات‌پنداری می‌کنم. دیگر دارد شارژ لپ‌تاپم تمام می‌شود، آمبولانس هم... ئه؟ انگار آمبولانس نیست و نعش‌کش است که از راه رسید... در پایان نامه اگر از حال من خواسته باشی باید بگویم ‌ای... (باتری‌ام خالی شد.)

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.