کارخانه قهرمانسازی
پوریا عالمی
تا حالا مشکلمان این بود که حافظه تاریخی نداریم، اما بعد از جریان مذاکرات «ژنو» مساله این شده که نهتنها حافظه تاریخی نداریم که حتی آدمها را با هم اشتباه میگیریم. مثل این پیرمردهای توی پارک که آدم را میبینند صدا میکنند: «پسرم ماشالا چه بزرگ شدی.» بعد از «ژنو» هم جواد ظریف را صدا میکنند مصدق. البته شبیه هم هستند. جفتشان هم کممو هستند هم دکتر. اما اگر قرار بود هر دکتر کممویی را مصدق صدا کنیم که ثبتاحوال دچار مشکل میشد. بعد هم حالا ظریف یک کار ظریفی کرده، یعنی باغچه را شخمزده، دانه را کاشته، اما ششماه طول میکشد ببینیم چه گلی کاشته. مثل اینکه از الان اسم بچه را بگذاریم رستم. به همه هم بگوییم رستم توی راه است، خیالتان راحت. خب وقتی 9ماه دیگر بهدنیا آمد و دیدیم بهجای رستم، باید صداش کنیم فلامک، آنوقت چه کنیم؟ البته ما تا الان در منقبت ظریف بسیار نوشتیم و اصولا ظریفکاریاش را هم در «ژنو» دوست داشتیم. ولی بگذارید چندتا مثال بزنیم. خوشوقت و خوشبخت اگر جزییات توافق را با درنظرگرفتن اینکه چقدر رسیدن به توافق پس از دیپلماسی ناجور گذشته و نتایج و تحریمهای حاصل از آن سخت بوده، بررسی
کنیم متوجه میشویم درست است که بعد از «ژنو»، «خوشوقت» هستیم اما «خوشبخت» نشدیم هنوز. یعنی به قول شاعر زندگی حرکتی است در چرخهدوار و معلوم نیست توی ششماه پیشرو چندتا قل میخوریم و چطوری به نتیجه میرسیم. گل قرن البته ما هم از «خوشوقتی» خود خوشحالی کردیم. منتها بعضی دلاوران کاری را که ظریف کرد بهعنوان «ظرافت قرن» نام نهادهاند. مثل گلی که حمید استیلی به آمریکا زد و گفتند «گل قرن» را زده. این نامگذاری یعنی یا گل ندیدیم یا فوتبال بلد نیستیم یا همین که با لباس ورزشی وارد زمین شویم را دستاورد ملی محسوب میکنیم. قطعنامهدان قرن یا بعضی از دلاوران همین نتایج اخیر والیبال را گفتند خیلی خوب است چون ممکن بود بدتر از این هم باشد. حالا نتایج چه بود؟ به روسیه و برزیل 3 بر هیچ باخته بودیم. مثل قطعنامههایی که هرچقدر توی این سالهای اخیر گرفتیم منجر به «پارهشدن قطعنامهدان» طرف مذاکره نشد. امیرکبیر قرن بعد هم ما قبل از اینکه مثلا ظریف را بگوییم مصدق است، باید صبور باشیم که فردا قصه نشود. مثلا میگفتند احمدینژاد امیرکبیر یا مصدق زمان است. حالا تنها شباهت
احمدینژاد با امیرکبیر و مصدق این بود که اصلا شباهتی بههم نداشتند. والا. مثلا خود من، اگر خالکوبی کنم بهم بگویند جهانپهلوان تختی بامزه است، اما وقتی بروم روی تشک و دور تشک بدوم که ضربه فنی نشوم، آدم نظرش نسبت به تختی هم عوض میشود. قطب قرن حمایتکردن بد نیست، اما بیگدار هم نمیشود به آب زد، چون آدم بعدا توش میماند. مثل قطبی، که گفتند قطب فوتبال جهان است، آمد گل بکارد دستهگل به آب داد و گذاشت رفت. بعد هم که تیم ایران با برزیل بازی کرد و 3 بر هیچ باخت، مجبور شدیم بگوییم: «واااااو... چه باخت هوشمندانهای. خیلی خوب شد. همینکه هفتتا نخوردیم یعنی پیروز میدان شدیم.» چکمه قرن والا. یا مثلا ایران با «آثرم» ایتالیا بازی کرد و 7 بر یک شکست خورد، گفتیم دمش گرم، چون نقشه کشور ایتالیا شبیه چکمه است و ما همین که با کفش کتانی توانستیم مقابل چکمه مقاومت کنیم و هفت تا بخوریم یعنی کارمان درست است. یا استقلال به «جوبیلوایواتا» ژاپن 2 بر یک آنهم در وسط تهران باخت. شما خیال کن شش تا قطعنامه با هم برایمان صادر کرده باشند. معجزه قرن البته الان ما منکر نیستیم که وضعیت
دیپلماسی فرنگیمان خوب شده است. اصلا بر منکرش لعنت. چرا؟ چون یادمان است آقای احمدینژاد موقع جام جهانی گفته بود باید ایران یکی از چهارتیم برتر جهان شود. نتیجهاش چه شد؟ اصلا صعود نکردیم. دوتا بازی را باختیم، یک بازی را هم با آنگولا مساوی کردیم. دقیقا مثل اتفاقی بود که توی سیاست خارجی میافتاد. یعنی اروپا و آمریکا را باختیم، با اندونزی و ونزوئلا مساوی کردیم. کارخانه قهرمانسازی بهنظر ما مهمترین تولید داخلی ما «قهرمانسازی» است که در این صنعت به خودکفایی رسیدیم. اینطور هم که مشخص است همه شاغل کارخانه قهرمانسازی هستیم و هفتهای یک قهرمان جدید میسازیم و یک قهرمان قدیمی را از چرخه خارج میکنیم. امیدواریم بتوانیم تا آخر امسال به صادرات برسیم و به تمام جهان قهرمان صادر کنیم مثل دُر تا جهان از قهرمانسازی ما شود پُر.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.