|

پروازی که تاریخ‌ساز می‌شود

عسل عباسیان: بعد از این‌همه سال گسست بین ایران و غرب، با توافق بین ایران و 1+5، «بوی بهبود ز اوضاع جهان» به مشام می‌رسد. چندی است که مسوولان مختلف از رییس سازمان هواپیمایی تا معاون وزیر راه‌وشهرسازی می گویند تا کمتر از یک‌ماه دیگر پرواز مستقیم به ایران برقرار می‌شود و مقدمات راه‌اندازی اولین خط هوایی مستقیم بین ایران و آمریکا در حال تدارک است. پاسخ‌های چندنفر از چهره‌های نام‌آشنا را در پاسخ به این سوال که آیا این اتفاق ممکن است یا خیر و به‌زعم آنان ایجاد خط مستقیم پروازی بین این دو کشور چه تحولاتی را در پی دارد، در ادامه می‌خوانید. امیررضا خادم عضو سابق شورای شهر به نظرم روابط دیپلماتیک در بین کشورهای مختلف نباید اثری بر روابط ملت‌ها داشته باشد. راجع به آمریکا هم همین‌طور. من معتقدم اگر روابط دیپلماتیک با چالش مواجه است، لازم نیست رابطه بین دو ملت نیز اینگونه باشد، بنابراین با دایرشدن پرواز مستقیم بین ایران و آمریکا موافقم و باید این اقدام در همین فضای روابط بین دو ملت تعریف شود. قریب به دومیلیون‌ایرانی مقیم آمریکا هستند، بنابراین با ایجاد چنین پروازی، رفت‌وآمد نخبگان ایرانی مقیم آمریکا و سایر شهروندان، تسهیل می‌شود و این به نوعی شرایط را فراهم می‌کند تا حمایت دولت از ایرانیان خارج از کشور بهتر شود و البته حتما در بخش توریسم نیز تاثیر خوبی خواهد داشت. مجیدرضا حریری عضو اتاق بازرگانی تهران این مساله چندان به رابطه ایران و آمریکا ربطی ندارد و حتی اگر فرض بگیریم که امکان پذیرد، هیچ تاثیر مستقیمی بر مسایل اقتصادی نخواهد داشت. چون در حال حاضر ایران با آمریکا رابطه اقتصادی ندارد. تصور می‌کنم موضوع ایجاد این پرواز بیشتر یک علامت و یک نشانه است تا اینکه یک فعالیت حقیقی اقتصادی باشد. اصلا نمی‌دانم با توجه به اینکه رابطه بانکی بین ایران و آمریکا وجود ندارد، تا چه حد موضوع ایجاد این پرواز عملی است. به نظرم در حال حاضر ایجاد چنین پروازی یک مقدار عجیب و غیرعملی است و اگر هم تحقق یابد، تاحدی نمایشی است. اگرچه در همان حد نمایشی هم اگر باشد، بسیار خوب است چون نشان می‌دهد روابط بین‌المللی ما عادی است و به وجهه بین‌المللی ما کمک می‌کند، منتها در واقعیت اقتصادی امروز کشور ما، اتفاق قابل توجه و موثری نخواهد بود. سیروس ابراهیم‌زاده بازیگر و کارگردان تئاتر من طرفدار پر‌و‌پا‌قرص روابط زمینی و هوایی آشتی‌جویانه با تمام مردم دنیا هستم. از «بورکینو فاسو» بگیر و بیا تا برسی به «یونایتد استیتس آو آمریکا»... چقدر عالی است! در تهران- فرودگاه امام - از پله‌های طیاره برو بالا و در نیویورک- فرودگاه کندی- از پله‌ها بیا پایین، آن هم بدون معطلی‌های جان‌فرسای چهار تا 24ساعته بالا، پایین‌شدن‌های وسط راه... و برای مسوولان این پروژه چند پیشنهاد دارم: الف- در داخل هواپیماهامان هرچه شعار و شمایل شادی‌بخش بیشتر به در و دیوار باشد بهتر است. ب- در منو غذای مسافران «آبگوشت» را از قلم نیندازیم که خوراک تاریخی و ملی ماست... و چه می‌چسبد آن بالاها ترید نان سنگک و گوشت کوبیده با ترشی لیته... به به! به به! ج- میهمانداران به تأسی از سنت آباواجدادی خویش از صمیم قلب میهمان‌نوازی کنند با لباسی تمیز و چه‌بسا سنتی... د- و سر انجام برای اینکه به هر حال خود را از مزمزه‌کردن خاطرات محروم نکنیم بهتر است درجه‌بندی فضای هواپیما را به جای «بیزینس کلاس»، شیط بزرگ و به جای «اکونومی کلاس»، شیط کوچک نامگذاری کنیم. والسلام!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.