آمادهباش برای دوران تازه
بابک زمانی . مدیرگروه نورولوژی دانشگاه علومپزشکی ایران
هنوز صبح فرانرسیده است. یکبار دیگر اخبار را چک میکنم! هنوز از نتیجه مذاکرات خبری نیست، اما دوستی مطلبی گذاشته و از دوستان خواسته اظهارنظر کنند، نتیجه چه خواهد بود!؟ هرکسی اظهارنظری کرده است؛ یکی بسیار خوشبین است، یکی هم نوشته «صفر- صفر مساوی»، اما یکی از آن خوشبینترینها نوشته «در هرحال نتیجه مذاکرات هرچه باشد، آغاز دوران جدیدی است که لامحاله رو به بهبودی خواهد داشت.» این خوشبینی که قلبم آن را میپذیرد خواب نوشین صبحگاهی را بر پلکهایم سنگین میکند و دوران جدید رویای شیرین خواب و بیدارم میشود، دورانی که تنها کافی است نام دارو یا آزمایشی از ذهنت بگذرد تا چند روز بعد آن را به عینه و با بهترین کیفیت ببینی، دورانی که هرچه برای کار و آموزش و تحقیق در بیمارستان آموزشی و دولتی نیاز داری به طرفهالعینی فراهم باشد، دورانی که پزشکان جوان و تازه فارغالتحصیل پیرامونت به کار و درمان و تحقیق درست در سطح اروپا و آمریکا مشغول باشند، کاری که زندگی آنان را تامین کند و هیچ دغدغه دیگری جز کار و تحقیق و درمان نداشته باشند، رویای دورانی که برای استخدام در بیمارستان آموزشی نهتنها از استادان ایرانی ساکن خارج که اساسا از
بهترین افراد با هر ملیتی میتوانی سود ببری، دورانی که وقتی یک استاد خارجی را تنها برای یک سخنرانی کوتاه دعوت میکنی او پس از بازگشت دچار مشکلاتی با کشور خود نشود، رویای زمانی که تهران نهتنها مهمترین مرکز «ترانسفر» فرودگاهی در خاورمیانه باشد بلکه مهمترین مرکز فرهنگی برای همایشهایی با شرکت دو سوی شرق و غرب باشد، رویای دورانی که تهران (همانگونه که در عمل الان هم با همه مشکلات هست) رسما پایتخت سلامت این حوزه تمدنی شامل آسیای میانه، بینالنهرین و البته خاورمیانه باشد. نهتنها این، بلکه جایی باشد که طبیبان جوان این حوزه تمدنی فارسیزبان برای شرکت در دورههای تخصصی و «فلوشیپ» پزشکی آن سرودست بشکنند. دورانی که در تمام کنگرههای دنیا سخنرانیهای اصلی و دعوتی تمام جلسات را جزو اولین کشورها از ایرانیان بخواهند، زمانی که پاسپورت ایرانی تنها وسیله لازم برای شرکت باافتخار در تمام کنگرهها باشد (در حالیکه فی کنگره در زمان تخفیف با یک کارت اعتباری معتبر بینالمللی پرداخت شده باشد)، رویای شیرین دورانی که... . حالا صبح شده است و بیدار شدهام. اخبار را میشنوم، لحظاتی دچار خوشحالی میشوم، اما چند دقیقه بعد متوجه
سنگینی مسوولیتی میشوم که از این پس پیشروی خود دارم، حالا دیگر شاید چیزی توجیهکننده کاهلی من در دسترسی به آن رویای صبحگاهی نباشد. آیا در یک عرصه برابر خواهیم توانست تمام تلاش خود را برای رسیدن به آنچه که تازه سطح دریاست، بهکار ببندیم؟ آیا آمادگی آغاز شروعی را خواهیم داشت؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.