|

چند قطره اشک، چند دقیقه کودتا

سحر طلوعی

1- تاریخ دوباره تکرار شده است؛ کودتای بازیکن علیه مربی. لابد آن نامه 15 امضایی رونوشت برای پرویز دهداری و فدراسیون فوتبال وقت را به خاطر دارید. بازیکنان تیم‌ملی حوصله کنار آمدن با اصول و قواعد پرویز دهداری خدابیامرز را نداشتند، اعتراض کردند، اردو را ترک کردند و جالب اینکه بسیاری از امضا‌کنندگان بعدها مربی شدند و در برنامه‌های تلویزیونی به بازیکن‌سالاری مرسوم در فوتبال ما خرده گرفتند، در رثای اخلاق و احترام به پیشکسوت و انضباط حرف‌ها زدند. تاریخ دوباره تکرار شده است. المپیکی‌های تیم‌ملی وزنه‌برداری برای سرمربی شرط می‌گذارند، جلوی دوربین‌های تلویزیونی اشک می‌ریزند، دسته گل می‌گیرند و دست آخر سرمربی تیم‌ملی وزنه‌برداری را از کار بیکار می‌کنند. بار اول اگر کودتا با شکست مواجه شد، بار دوم تیر به هدف نشست. همه این اتفاقات را در برنامه ورزش از نگاه دو دیده‌ایم؛ برنامه‌ای که دست‌کم برای برخی مخاطبان پرسش به وجود آورده است.
2- گیرم سرمربی تیم‌ملی قواعد خاص خودش را دارد؛ تندخو است و اصرار دارد هر چه درباره نظم می‌خواهد در اردو اجرا شود. گیرم عامل دوپینگ وزنه‌برداران شخص سرمربی است. آیا باید با اشک ریختن و یکطرفه به قاضی رفتن آن هم مقابل دوربین‌های تلویزیونی به هدف رسید؟ آیا باید مخاطب تلویزیونی را تحت تاثیر قرار داد و مانع پرسش‌های منطقی او شد؟ نگویید در این برنامه حق دفاع از خود برای کوروش باقری محفوظ است. بحث این است که در این فیلم هندی ساخت «ورزش از نگاه دو» با بازیگری المپیکی‌ها، تصمیم گرفته شده؛ المپیکی‌ها بر می‌گردند و سرمربی هم که تحت تاثیر اشک‌ها و راه‌انداختن موج اعتراضی از قبل نامه استعفا نوشته است و تمام. شد برش می‌گردانیم، نشد هم که اتفاقی نیفتاده. مهم این است که یک طرف بد شده و طرف دیگر عین حق.
3- یادتان بیاید کارلوس کی‌روش، سرمربی تیم‌ملی فوتبال حاضر نشد بازیکنان خاطی تیمش را بدون عذرخواهی برگرداند و بپذیرد. یادتان بیاید تیم‌ملی فوتبال ایران در بحبوحه مسابقات مقدماتی جام‌جهانی بود و شاید بدون حضور این بازیکنان از صعود باز می‌ماند. کی‌روش حاضر نشد نظم و انضباط را فدای بزرگی نام بازیکنان و احساسات میلیون‌ها هوادار کند. اگر به جای کوروش باقری، یک خارجی در سمت سرمربی تیم‌ملی نشسته بود، باز هم همین اتفاق‌ها می‌افتاد؟
4- چند جمله دیگر گزاره دوم را بخوانید؛ گیرم کوروش باقری مقصر دوپینگی‌شدن بازیکنان است. آیا نباید برای این اتهام دادگاه تشکیل شود؟ نباید متهم در جایگاه حاضر شود و جواب بدهد و محاکمه شود؟ منظور از دادگاه، محکمه‌ای واقعی و حقیقی است و نه برنامه تلویزیونی که اصلا وظیفه تلویزیون چیز دیگر است. دوپینگی کردن بازیکنان شوخی نیست که با چند جمله و آن هم با استعفای متهم و نه
برکناری‌اش از طرف مسوولان بالادستی حل شود. اگر این اتهام درست باشد استعدادی مثل حسینی سوخته شده و از بین رفته. نباید عامل این اتفاق جوابگو باشد؟
5- ادعاهای کیانوش رستمی، وزنه‌بردار بازمانده از تیم کوروش باقری را مرور کنید. رستمی می‌گوید باقری
به او گفته موهای بلندش را کوتاه کند. او کوتاه کرده و از ناراحتی سه شب نخوابیده! به همین خاطر در مسابقات فرانسه تمرکز نداشته و موفق نشده است! زمانی ادعای رستمی خنده‌دار‌تر می‌شود که می‌دانیم این ورزشکاران در مصاحبه‌ها و جلوی دوربین از «مردم» مایه می‌گذارند و عشق به این مردم را انگیزه حضور در مسابقات می‌دانند. بالاخره کدام یک را قبول کنیم، عشق به مردم یا موهایمان؟
6- فاجعه آنجا رخ می‌دهد که برنامه تلویزیونی چهره دادگاه به خود می‌گیرد و در عدم حضور سوی دیگر ماجرا با چاشنی و کاتالیزور «اشک» پا در میانی می‌کند تا در آینده لقب قوی‌ترین مرد جهان را دوباره برای ایران پس بگیرد. پس گرفتن این لقب به کنار که معلوم نیست امری قطعی باشد، اما تکلیف آن دسته از مخاطبانی که پای آن برنامه نشستند و احساسشان به بازی گرفته شد و در دادگاهی یک سویه صدور حکم ناعادلانه را شاهد بودند، چه می‌شود؟ وقتی کودتا با چند قطره اشک رنگ اخلاقی و پذیرفتنی به خود می‌گیرد، فاجعه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.