|

آینه

اطلاعات یادداشت: «شکست بن‌بست!»؛ ابوالقاسم قاسم‌زاده «جفرسن» از بنیانگذاران دولت آمریکا درباره توافقنامه خوب می‌گوید: «توافقنامه خوب آن است که هر دو طرف در حالی که از آن رضایت دارند، اندکی هم ناراضی باشند.» شاید این گفته «جفرسن» که پدر قانون اساسی آمریکا خوانده می‌شود بدون تدبیر نباشد. همین اندکی نارضایتی، توافقنامه را زنده نگه می‌دارد و برای آینده مطلوب‌تر است. گام اول در ژنو برداشته شد و تا شش ماه آینده هر دو طرف برای گام‌های بعدی با تنظیم «نقشه راه» تا رسیدن به توافقنامه نهایی کار خواهند کرد... اکنون با شکست بن‌بست، فضای حضور دیپلماتیک ایران در منطقه و در سطح بین‌المللی بازتر شده است. از این امکان باید بهره گرفت. اعتماد یادداشت: «یک سیاست و پایان یک مناقشه»؛ جواد دلیری پیشاپیش حل موضوع هسته‌ای ایران با شورایعالی امنیت ملی بوده باشد یا دولتی، وزارت خارجه بوده باشد یا سازمان انرژی اتمی، اصلاح‌طلبان بوده باشد یا اصولگرایان یا حاصل کار اعتدال‌‌‌گرایان باشد، لااقل فراهم‌آمدن فراغتی فرخنده تا مدتی است. حالا هم دولت، هم شورایعالی، هم متولیان سیاست خارجی و هم... می‌توانند آسوده‌خاطر باشند و «نفس عمیق» بکشند. بخواهیم یا نخواهیم آنچه اتفاق افتاد هم خارق اجماع ملی بود و هم خارق عادت. شک نیست که این اتفاق، بدون رهنمود و حمایت صریح و روشن رهبرمعظم‌انقلاب امکان‌پذیر نبود. جمهوری اسلامی سرمقاله: «پیروزی منطق» با امتیازاتی که ایران از امضای توافقنامه هسته‌ای به دست آورده، زمینه برای گشایش‌های اقتصادی در کشور فراهم خواهد شد... مخالفان داخلی توافق هسته‌ای ژنو البته حق نقد آن را دارند ولی آنچه غیرقابل قبول است سنگ‌اندازی آنها و تبلیغات غیرواقعی علیه این توافق است. اکنون که رهبر انقلاب نیز در پاسخ به نامه رییس‌جمهور، توافق هسته‌ای ژنو را تایید کرده‌اند، مخالف‌خوان‌های بی‌منطق البته چاره‌ای غیر از سکوت نخواهند داشت، ولی مخالف‌خوانی‌های هفته‌ها و ماه‌های گذشته آنها که همنوایی‌شان با مخالفان خارجی را به اثبات رساند، برگ سیاهی در کارنامه سیاسی آنها بر جای خواهد گذاشت. قانون یادداشت: «جشن هسته‌ای امروز است»؛ مسعود کاظمی آنچه تامل‌برانگیز می‌نماید این است که چرا مردم ایران هرگز در روز ملی فناوری هسته‌ای یک جشن واقعی نداشتند و از عمق وجود احساس شادمانی نمی‌کردند؟ و امروز که نامش روز ملی فناوری هسته‌ای هم نیست و قرار بر جشنی هم نبوده است همه خوشحالند؟ یافتن دلیل این دو رویکرد نیاز به هوش چندانی ندارد. رسالت سرمقاله: «مقاومت 10ساله جواب داد»؛ محمدکاظم انبارلویی توقف خصومت ظاهری دشمن با تدبیر دیپلماتیک جمهوری‌اسلامی نباید ما را از خصومت پنهان و باطنی آنها غافل کند. ضمن آنکه، مشکلات اقتصادی کشور به قوت خود باقی است. نباید سطح انتظارات را بالا برد و از دولت توقع داشته باشیم در رفع گرانی‌ها و نگرانی‌ها و بیکاری و تورم معجزه کند... همین مقدار که نتانیاهو توافق ژنو را بد توصیف کرده و گفته «ایران هرچه می‌خواست در این مذاکرات به‌دست آورد» نشان می‌دهد دستاوردهای ژنو 3 مثبت و قابل تقدیر است. کیهان «رویکرد غلط‌انداز دو سوی خط فتنه با مذاکرات ژنو» تعابیری نظیر «بن‌بست پایان یافت»، «اتفاق تاریخی و بی‌سابقه در ژنو»، «پس از 10سال با غرب به توافق رسیدیم»، «ژنو 3 تاریخی شد» و... با واقعیت‌ها ناسازگار است... وزیر خارجه آمریکا ساعتی از توافق ژنو نگذشته، موضوع کانونی مدنظر ایران (حق غنی‌سازی) را که در متن توافق ذکرشده انکار می‌کند ضمن اینکه وزیر خارجه و رییس‌جمهور آمریکا تاکید می‌کنند چارچوب اصلی و ساختار تحریم‌ها بر سر جای خود باقی خواهند ماند، حال آنکه این موضوع نیز مطالبه دیگر طرف ایرانی است. از این جهت اغراق در ماوقع راه به جایی نمی‌برد. اینکه سران آمریکا به فاصله چند ساعت زیر توافق می‌زنند، در حالی که جوهر توافق هنوز خشک نشده، نشان می‌دهد اصل چالش با آمریکای غیرقابل‌اعتماد سر جای خود باقی است و البته این موضوع چیزی از ارزش تلاش‌های خستگی‌ناپذیر تیم مذاکره‌کننده ایرانی که فرزندان همین انقلاب و ملت‌اند، کم نمی‌کند. جوان یادداشت: «حساب سر‌انگشتی از توافق ژنو»؛ هادی محمدی ماهیت... توافق و جزییات آنکه با ادبیاتی متکبرانه و غیرمتوازن تنظیم شده و تعهدات و وظایف ایران را به تفصیل و نامحدود به‌لحاظ موضوعی قرار داده و برای خود‌شان وظایف تعریف شده و فرعی و محدود و محاسبه‌شده به لحاظ ارزش دلاری تنظیم کرده‌اند، قابل‌توجه است... آنچه در ژنو مورد توافق قرار گرفت تقریبا با مفاد و مباحث مذاکرات هسته‌ای در دوره دکتر جلیلی تقریبا مشابه است فقط شرایط جدید و برآورد‌های جدید آمریکا از ایران و توان هسته‌ای تغییر کرده که آنها را مجبور به اصرار برای یک توافق با ایران نموده است. وطن امروز سرمقاله: «برگ‌های رفته و نگرانی گام نهایی»؛ سید‌عابدین نورالدینی آمریکایی‌ها و به طور کلی طرف غربی، در توافقنامه از درج عباراتی که متضمن و تثبیت‌کننده حق غنی‌سازی اورانیوم برای ایران باشد؛ امتناع کرده ‌است. حتی آقای هاشمی‌رفسنجانی نیز به این واقعیت اذعان کرده است. پس ادعاهای محکم رییس‌جمهور و وزیر امورخارجه مبنی بر تثبیت حق غنی‌سازی ایران در این توافقنامه برای چیست؟! ... گفتنی‌های زیادی درباره توافقنامه ژنو هست. توافقنامه‌ای که در آلماتی و با هزینه‌ها و امتیازات کمتری نیز می‌توانست امضا شود اما به دلیل عدم تضمین‌های محکم طرف مقابل، مورد پذیرش واقع نشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.