ملت بزرگ و دیپلماسی بزرگ
احمد نقیبزاده . استاد دانشگاه تهران
چند سال پیش، از یکی از مسوولان بلندپایه دیپلماسی کشور پرسیدم بالاخره در این باب تا کجا خواهید رفت، پاسخ داد مقاممعظمرهبری فرمودهاند وقتی به مرحله بازگشتناپذیری در انرژی هستهای رسیدیم در همانجا خواهیم ایستاد. آفرین بر کِلک این استاد باد. اینک به همان مرحله رسیده، به صف کشورهای صاحب دانش و فناوری هستهای پیوسته و اقتدار را تا به آنجا رساندهایم که شش کشور بزرگ را در یک طرف و خود را در طرف دیگر بنشانیم و مذاکره کنیم. جان کری گفت در سال 2003 که نگذاشتند به توافق برسیم. ایران فقط هزارو500سانتریفیوژ داشت ولی الان 19هزارسانتریفیوژ دارد و اگر باز نگذارند به توافقی دست یابیم، ایرانیها از این هم فراتر میروند. چنین گزاره تلخی از دهان رییس دیپلماسی آمریکا نتیجه مقاومتهای مردم و مهندسیهای کشتیبان بزرگی است که مستظهر به درایتش آسوده به ساحل سعادت چشم دوختهایم. این کار در زمانی صورت میگیرد که بسیاری از علوم و فناوریها، بومی شده و اگر ترمز تحریم برداشته شود شتاب پیشرفت، صدچندان میشود. آنها که دیپلماسی موفق کشور را زیر سوال میبرند یا چشم ندارند یا مصداق آیه شریفه «اولئک کالانعام» هستند و یا منافع
حقیرشان اجازه انصاف را از آنها گرفته است. ما که دانش هستهای را تا حد عالی آن کسب کرده و قصد سلاح هستهای هم نداشتهایم هیچ باکی از بازرسیها یا توقف در مکان رفیعی که در آن قرار داریم به خود راه نمیدهیم. دستاوردها تا به آنجا ارزشمند و غرورآفرین است که نویسنده این سطور بهعنوان یکی از سیاستشناسان کشور باید اذعان کند که چارهای جز اصلاح بعضی از نظریههای خود ندارد. باید بپذیریم که اراده قوی، بسیاری از ساختارها را شکسته و سلاحهای مدرن را به زانو درمیآورد. باید پذیرفت سیطره قدرتهای بزرگ و ترس از آنها بیشتر از آنکه عینی باشد ذهنی است و آنچه ملتهای ضعیف را در ناتوانی نگه میدارد همین ترس است. از این پس باید به آینده نظر دوخت و در پرتو تنشزدایی پیشآمده، دشمنان پلید منطقهای را که توانستهاند از انزوای ایران بهره گرفته و ایدئولوژیهای واپسگرا و واپسمانده خود را که بسترساز تروریسم است در منطقه بگسترانند در جای خود بنشانیم. باید به غربیهای گمراه و غافل بفهمانیم که دشمن شما نه ایران بلکه همان دوستان قرون وسطایی شما هستند. سربازان غربی نه به دست ایرانیان بلکه به وسیله دستپروردههای ایدئولوژیک
دوستان شما به قتل میرسند. در چنین موقعیتی که صهیونیستها و سعودیها و پارهای همسایگان به ظاهر دوست، نگران عادیشدن روابط خارجی ایران هستند، جا دارد از طرف آنان از دوستان داخلیشان، که همان ساز را با آلتی دیگر مینوازند، تشکر کنیم و بگوییم چه زیباست وقتی آنقدر دستپاچه میشوید که از یاد میبرید سکان دیپلماسی کشور، در نهایت، به دست همان کسی است که خود را مرید او میدانید. چه زیباست وقتی همهچیز شفاف و روشن باشد و جایی برای رانتخواری باقی نماند. اگر اشتباه کردهاید مانند من به اشتباه خود اعتراف کرده و «فاقم وجهک لدین حنیفا» و مطمئن باشید مردم شما را خواهند بخشید. زشت است با نتانیاهوی صهیونیست همنفس شوید یا به فیصل و میصل اقتدا کنید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.