|

با کمال تاسف و تاثر به اطلاع می‌رساند

100روز گذشت

پوریا عالمی

آن گل که بیشتر به چمن می‌دهد صفا / گلچین روزگار امانش نمی‌دهد گلچین روزگار عجب کاری می‌کند/ می‌چیند آن گل که به دنیا نمونه است با چشمانی خیس و قلبی فشرده و پیشانی‌ای چروک و موهایی کم‌پشت ناباورانه صدروز از فراق یار را از سر گذراندیم. یاری که دورانش دوران باروری بود؛ باروری درخت و گندم و آدم. البته ازبین‌رفتن جنگل‌ها و ازبین‌رفتن صادرات گندم را به‌دلیل ازبین‌رفتن بودجه که قلم بگیریم، او توانست با دادن وام به باروری مردم کمک کند و نسل آدم را در هشت‌سال دوبرابر کند که دست‌مریزاد دارد و دمش هم گرم. فراق یار را چطور باید بپذیریم که هنوز اثرات جانکاه سوءمدیریت (مدیریت so so) و مدیریت سو (به زبان ترکی یعنی مدیریت آبکی) او را با پوست و استخوان درد می‌کشیم؛ دردی که خوب هم بشود تا سالیان جایش خواهد ماند. صدروز گذشت و ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود. البته دروغ چرا، همین که هشت‌سال گذشت و ما را به سخت‌جانی خود این گمان به‌دست آمد، معلوم شد که نظریه داروین درست است و شرایط هرچه سخت‌تر بشود پوست آدم کلفت‌تر می‌شود. و افسوس و صدافسوس آنچه یار در هشت‌سال کاشته بود اینان در صدروز از بین بردند. نمونه‌اش همین مذاکرات «ژنو». در حالی که در زمان یار مذاکرات و مدیریت جهان از جلو بود، ولی الان به یک مذاکره معمولی و ناهار کاری و خورشت کاری با جان کری در ژنو دستاورد گفته می‌شود. خوب شد صدروز گذشت و دولت یار، نیست که ببیند چطور چیزی که هشت‌سال طول کشیده بود آنطوری شود، در صدروز بچه‌ها را فرستادند «پی» و «فونداسیون» را کندند دارند، دیوارها را می‌برند بالا. افسوس که دیگر، «ارز دارو» به «خودرو لوکس» بدل نمی‌شود که ما در خیابان «پورشه» ببینیم و حالش را ببریم و باعث‌وبانی‌اش را یاد کنیم. صدروز گذشت و اینک غافلان و گمراهان آن را جشن اعلام می‌کنند. اما من هرگز نمی‌توانم قلم خود را بفروشم که این صدروز را جشن بگیرم. آقای احمدی‌نژاد ما به شما مدیون هستیم. رسانه‌ها صدروز بی‌شما را در بوق و کرنا کرده‌اند و دستاوردهای مدیریت آقای روحانی را یکی‌یکی معجزه اعلام می‌کنند، اما برای من هنوز «معجزه قرن» شما هستید. شوخی نمی‌کنم. من از بچگی وارد مطبوعات شدم و 10سال طول کشید که نوشته‌هایم خوانا و همه‌خوان و معروف شود و همیشه فکر می‌کردم حق من را دیگران خورد‌ه‌اند. اما با آمدن شما من گل کردم و شکوفه زدم. البته در همان دوران شما علاوه بر دیگران، من هم کمی هرس شدم که اصلا عیبی ندارد. حتما برایمان خوب بوده است. آقای احمدی‌نژاد ممنونم که آمدی، و غمگینم که رفتی. کاش بودی. کاش روحانی نیامده بود. احمدی‌نژادجان، من هم مثل مردم اندونزی اگر بچه داشتم حتما اسمش را احمدی‌نژاد می‌گذاشتم. محمودجان، هرروز بی‌تو، ما را روز مباداست. بازگرد. برای انتخابات مجلس مطمئنم با تیم و سیستمی جدید باز خواهی گشت و مجلس را فتح خواهی کرد. هرطور فکر می‌کنی خوب است برگرد اما برگرد. اینها را ول کن. ولی من دلم برای خودت و آن سخنرانی‌هایت تنگ شده است. ‌آی میس‌یو هانی. آی میس‌یو. به همین مناسبت که دیگر سخنرانی نمی‌کنی و اسم ایران را در جهان تیتر یک نمی‌کنی، مجلس غصه‌خوری و افسردگی هرروز برپاست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.