جسارت «آشتی ملی»
محمود دولتآبادی
در پاسخ سوال شما که بیمناسبت هم نیست؛ دو نکته عمده هست. نخست اینکه از من خواسته میشود در باب چندوچون کارکرد یک رییسجمهور از پس کمتر از یکصدروز نظر بدهم. دیگر اینکه پرسیده میشود برای خودم چه انتظاری داشتهام؟ اجازه بدهید در پاسخ نکتهی دوم بگویم که اگر از یک نظام حکومتی انتظار شخصی میداشتم به انتظار یازدهمین دور انتخابات ریاستجمهوری نمیماندم؛ چون در طول مدت حکومت اسلامی و پیش از آن هم بودهاند رُئسایی که خواستهاند انتظارات- لابد؟- شخصی مرا برآورده کنند. پس موضوع خواست شخصی در بین نبوده و نیست هم! اما دربارهی دولت و مسوولینی که به کار گماشته شدهاند؛ با توجه به فشارهایی که از همهسو بر رییسجمهور بهخصوص مشهود است، من تاحل مشکلات عمده و اصلی به اصل مدارا پایبند میمانم. اما چون راهحل مشکلات عمدهی کشور ما روشن شد، هنگام گفتوگو در آیین درویشی ما هم فراخواهد رسید. در آن گفتوگو البته روشن خواهد شد که آقایان کماکان با ادبیات و مردمی که هویت خود را همواره - بهرغم کشمکشهای مزاحم و حتی خونبار- در ادبیات جسته و یافتهاند به «قهر» خواهند ماند یا به درک والای «آشتی ملی» و نیاز آن خواهند رسید؟ شخصا
امیدوارم به شجاعت، جسارت و تحمل آشتی نزدیک بشوند و همهی تباهیها را هم در یک پروندهی هشتساله بستهبندی نکنند. بنابراین آنچه شخصا خواهان آن هستم پرهیز از شتابزدگیها و پیشگیری از خشونتهاست که به نسبت خونباریشان شرمآور نیز هستند!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.