ضرورت بازخوانی یک واقعه
آمنه شیرافکن
«یکشنبه سیاه» مجلس که یادتان هست، احمدینژاد از صبح زود به لاریجانی پیغام داده بود یا وزیر کار استیضاح نشود، یا برخی رازها از پرده برون خواهد افتاد. البته سناریو، آنگونه که احمدینژاد طراحی کرده بود، پیش نرفت و لاریجانی نبض بازی ازپیشطراحیشده احمدینژاد را به دست گرفت تا تابلو «بوسه بر چهره رییس مجلس» در پایان جلسه علنی آن روز، شکار دوربین عکاسان شود. لاریجانی بهظاهر پیروز میدان بود، حتی در شرایطی که فیلم مستندی از گفتوگوی مبهم برادرش - فاضل لاریجانی - با سعید مرتضوی از تلویزیونهای مجلس پخش شده بود. چند روز بعد از«یکشنبه سیاه»، حمله به سخنرانی علی لاریجانی و واقعه 22 بهمن قم، خیلی چیزها را به فراموشی کشاند، یکی از اینها هم داستان نشست آن روز مرتضوی و فاضل لاریجانی بود. اما هرچه میگذرد ابعاد ماجرا هردم تازهتر میشود و ردپای مرتضوی در پرونده قطور بابک زنجانی آشکارتر. شاید مجال آن پیش آمده که دستکم، برخی نمایندگان مجلس از دفاع تماموکمالشان از سعید مرتضوی عذرخواهی کنند؛ همانهایی که برگه حمایت از مرتضوی را در میان نمایندگان چرخاندند و انبوهی امضا پای آن نامه ثبت کردند. میگویند دنیا،دار مکافات است
و حالا فرصت خوبی برای «یادآوری» است. سخنان سردار احمدیمقدم برای هر ایرانی تلخ است و اندوهبار؛ سخنانی درباره کهریزک و مرتضوی. احمدیمقدم بهعنوان یکی از مسوولان ردهبالای انتظامی کشور به رمزگشایی خاطرات روزهای تلخ کهریزک پرداخته و ناگهان ناگفتههای دستورهای عجیب سعید مرتضوی بر همگان آشکار میشود: «مرتضوی اصرار داشت که افراد دستگیرشده در سال 88 اراذلواوباش محسوب میشوند.» این در حالی است که فرمانده نیروی انتظامی «کهریزک» را جای خطرناکی به تصویر میکشد؛ جایی که در تابستان سال 88 در هر بند بهجای 50نفر 170 زندانی را در آن جا دادند. البته به گفته احمدیمقدم، «قرار نبود کهریزک جای خیلی راحتی برای اراذلواوباش باشد، چراکه آدمهای شرور و خطرناک را به آنجا میفرستادیم.» شاید بیش از شما، خواندن این سطور دست و دل خانوادههای کامرانی، جوادیفر و روحالامینی را به لرزه بیندازد. مرور دوباره خاطرات «کهریزک» داغ، متراکم و مرگبار. اما با گذشت ماهها از انتشار فیلم گفتوگوی فاضل لاریجانی و سعید مرتضوی سوال اینجاست که سعید مرتضوی با چه انگیزهای، رضایت داد احمدینژاد چنین فیلمی را علنی کند، حالا که هرچه پیشتر میرویم،
ردپای بابک زنجانی بیشتر در پرونده تامیناجتماعی - درست در زمان ریاست مرتضوی - به چشم میخورد و گویا سابقه رفاقت این دو بیش از آن دو، سه دیداری باشد که بابک زنجانی به آن اشاره کرده، چنانچه هیچ عقل سلیمی نمیپذیرد که دو، سه دیدار به قراردادی میلیاردی ختم شود، آنهم از نوع یوروییاش. بابک زنجانی تمام ماجرای آشنایی با مرتضوی را به دو، سه دیدار کوتاه تقلیل داده؛ دو، سه دیداری که در نهایت به خرید صد شرکت کمبازده تامیناجتماعی ختم شده؛ همان دو، سه دیداری که بابک زنجانی در ازای ضمانت تفاهمنامهاش با تامیناجتماعی چک 5/3میلیاردیورویی گرفته و حالا آن را به نفتیها تحویل داده. سوال کلیدی این است که با دو، سه دیدار چه میزان آشنایی و دوستی میان بابک زنجانی و سعید مرتضوی شکل گرفته که چنین قراردادهای میلیاردیای بینشان ردوبدل میشود و مهمتر اینکه مرتضوی چطور بر سر منافع میلیونها کارگر ایرانی سهیم در این سازمان چنین ریسکی کرده و پای چنین قراردادی نشسته. علیرضا محجوب و تیم تحقیقوتفحص از تامیناجتماعی رفتهرفته به پایان کار میرسند و نتایج اعداد و ارقام برای آنها خیرهکننده است، نگران حال و روز کارگرانی هستند که
همه امیدشان به همین سازمان تامیناجتماعی بوده. شمارش معکوس دادگاه احمدینژاد شروع شده. او که بنا داشت نفت را سر سفره هر ایرانی میهمان کند، حالا باید دستکم در پیش وجدان خود پاسخگوی چند سوال باشد، اینکه آیا لازم بود به بهای تخریب سنگین یک سازمان کارگری از سعید مرتضوی - یکی از متهمان پرونده کهریزک - حمایت کند. دیگر اینکه در پس این حمایت چه منافع مالیای در میان بوده؟ دادگاه احمدینژاد ربطی به ماجرای سعید مرتضوی ندارد، اما محکمه افکارعمومی در انتظار رییسجمهوری دولت عدالتمحور نهم و دهم است؛ دولتی که سالهای حضورش در قدرت به تولید رانتهای عجیبوغریب و خلق یکشبه افرادی چون بابک زنجانی منجر شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.