|

زنی در کنار بایزید

آزاده تاج علی

هوا سوز دارد و چنارها در دو طرف خیابان باریکی کنار هم ایستاده‌اند. باد می‌آید و چادر زنانی را تکان می‌دهد که روبه‌روی بقعه ایستاده‌اند و دارند زیر لب دعا می‌کنند. اینجا بسطام است. شهری کوچک با نام بزرگ بایزید که بقعه‌اش اتاقک کوچک و سردی‌ست که فقط به اندازه نشستن سخت پنج، شش زایر جا دارد؛ مردمی که به حکاکی روی مزار بایزید دست می‌کشند، دو، سه ضربه کوچک روی سنگش می‌زنند و برمی‌گردند به شهرهای‌شان. بین همه آنان، اما یک زن ماه‌هاست کنار بایزید نشسته و چشمان سیاهش اشک دارد. پری 53 ساله است و چهار ماه پیش از زاهدان برای دخیل‌بستن به بایزید، راهی بسطام شد. او می‌گوید: از وقتی که یادم می‌آید مریضی «غش» داشتم و پیش در و همسایه سرم پایین بود که یک زن مریض هستم. پدر و مادرم وقتی جوان بودم خیلی برایم دعا گرفتند که شوهر کنم و خوب شوم اما وقتی به خانه شوهرم رفتم مریضی‌ام خوب نشد. شوهرم هم مرا دو سال بعد با یک بچه، طلاق داد. دیگر روی برگشتن به خانه پدرم را نداشتم به خاطر همین با بچه‌ام رفتیم اطراف خیابان رسولی و دستفروش شدیم. او ادامه می‌دهد: به هر زحمتی که بود پسرم را درسخوان کردم و دانشگاه فرستادم. او خیلی دوست داشت کتاب بخواند و برای من تعریف کند. یک‌بار من را صدا زد و گفت یک شیخ هست که در جای خیلی دوری دفن شده و مراد می‌دهد. پسرم گفت اسم آن شیخ بایزید است و ما می‌توانیم مثل بقیه مردم برویم زیارتش تا شاید مریضی من بهتر شود. الان هم چهار ماه است که اینجا مانده‌ایم و خدا هم روزی‌مان را می‌رساند. من کنار بایزید برای همه زن‌های فامیل که مریض هستند دعا می‌کنم و می‌دانم که هم خودم خوب می‌شوم هم دعاهایم اینجا بیشتر اثر می‌کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.