|

صدایی غریب

هرمز علی‌پور

منطق، اخلاق و دلایل خودش را دارد مرگ. همیشه اما منجر به خموشی محض نمی‌شود. به نام‌هایی که می‌رسد تن به مکث می‌دهد و در پیوستن نقطه‌های مکث نشانه‌هایی است که به رسم یک خط منجر می‌شود که او نیز در مکث‌های خود با گرایش به بی‌مرگی به نوعی ظهور می‌کند که تازه آغاز تولد یک نام است که از افق محدود و شخصی خود یا صاحب‌‌نام شروع به فرارفتن می‌کند؛ نام‌هایی که چون با فرهنگ و هنر درآمیزند به شکلی جامعه بشری را به صرافت خود می‌اندازد. این نام اگر خالق آثاری هرچند اندک ولی ارزنده و موثر یا تاثیرگذار باشد گرچه در تنگنای سنگچین یا که کپری می‌زیسته، مجید فروتن نام شاعری است که اگر نبود دست‌کم شعر این خطه - جنوب، خوزستان، مسجد سلیمان - چیزی کم داشت و این عدم یا کم‌داشتن ظاهری بی‌تفاوت را ممکن است نشان دهد اما از آنجا که شعر و چند نام از این شهر مدت‌هاست که در سرزمین ما ویژگی قابل‌تامل خود را دارد، پس می‌توان آن را یا این ویژگی را طریق تسری و تبدیل نفس و تاثیرها به انرژی را از محدوده زیست‌بومی درآورد و به تماشا برد. مجید شعرش انگار که نسبت به تلالو چند نام دیگر محجوب مانده باشد. واقعیت امر اما این است که از امروز شعر او سر بلند خواهد کرد و به عرصه خواهد آمد زیرا نسل بعد از ما وقتی با تفاوت سن اندک خود من از شعر مجید آموخته و تاثیر پذیرفته‌ایم که در این بین زنده‌یاد سیروس رادمنش بیشترین تعلق و تعصب را نسبت به کار و نام او داشت و از سویی آبشخور شعر مجید علاوه بر داشته‌ها و دانسته‌های ادبیات و شعر کلاسیک ما به‌علاوه اشراف او بر فرهنگ با شعر همبستر قوم بختیاری و بعد علاوه‌کردن مدرن‌ترین نگاه بر 40سال پیش یعنی شعر بچه‌های شعر دیگر و شاعرانی چون چالنگی، شجاعی و الهی، مجید را به سمت نوعی از شعر پیشرو سوق داده بود و نیز تعلق و دوستی او و ارادتش به شاعری چون هوشنگ چالنگی رضایت خاطر او را با اندک سروده‌هایش فراهم می‌ساخت. یادش گرامی باد و سفرش تسلیت و سرسلامتی به شعر باشد. من خود از او خاطرات زیبای بسیاری دارم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.