|

دولت عشق

کامبیز روشن‌روان . آهنگساز

اگر در شرایط مساوی 20 نفر همزمان به فراگیری موسیقی بپردازند پس از پنج سال متوجه خواهیم شد که از میان آنها در خوشبینانه‌ترین حالت سه یا چهار نفر توانسته‌اند موسیقی را به درستی درک و اجرا کنند به طوری که اجرای آنها به وسیله ساز یا آواز در شنونده احساس خوبی ایجاد می‌کند. این تعداد اندک در مدت نسبتا کوتاه آموزش موسیقی به واسطه دارابودن «شم موسیقی» یعنی استعداد، درک درست، حس موسیقایی خلاقیت و جوهره لازم برای فراگیری و انتقال موسیقی به مخاطب را داشته‌اند. هر شخصی که به یادگیری موسیقی مبادرت می‌کند الزاما دارای شم موسیقی نیست. او می‌تواند نوازنده یا خواننده قابل قبولی باشد ولی نمی‌تواند به سطحی برسد که همگان از او به‌عنوان استاد واقعی یاد کنند از این‌رو در میان صد‌ها نفری که وارد عرصه موسیقی می‌شوند فقط تعداد اندکی که شم موسیقی را به طور ذاتی داشته و با ممارست، تمرین زیاد، پشتکار؛ بروز خلاقیت و بدون احساس خستگی و ناامیدی به راه خود ادامه می‌دهند موفق می‌شوند. آهنگسازان، نوازندگان و خوانندگان بزرگی که نامشان در تاریخ موسیقی ثبت شده و موسیقیدانانی که در عصر حاضر به‌عنوان استادان برجسته موسیقی از آنان نام برده می‌شود همگی از همین دسته‌اند.زنده‌یاد مجتبی میرزاده را اولین‌بار در اواخر دهه 40 در اردوی هنری رامسر ملاقات کردم. وقتی ویولن به دست گرفت و نواخت، دانستم با هنرمندی فوق‌العاده با استعداد، دارای شم موسیقی، باذوق، دارای خلاقیت بالا، پراحساس و تکنیکی درخور تحسین روبه‌رو هستم. گرمی، شور و احساس فوق‌العاده‌اش هنگام نوازندگی در همان دقایق اول مجذوبم کرد، به طوری که مطمئن شدم این استعداد درخشان به زودی پله‌های ترقی و پیشرفت را طی کرده و در مدتی کوتاه، چهره شاخصی در موسیقی کشور خواهد شد. از آن دیدار زمان زیادی نگذشت که نام مجتبی میرزاده در محافل موسیقی، استودیو‌های ضبط، رادیو و تلویزیون به‌عنوان نوازنده‌ای توانا شنیده شد و خیلی زود نام او را در تیتراژ فیلم‌های سینمایی به‌عنوان آهنگساز مشاهده کردم. به این ترتیب نوازنده‌ای چیره‌دست، آهنگسازی خوش‌قریحه و بااستعداد پا به عرصه موسیقی حرفه‌ای ایران گذاشت. در بسیاری از ضبط‌های استودیویی آثار خود، از او به‌عنوان نوازنده ویولن، کمانچه و سه‌تار بهره گرفتم تا صدای گرم و دلنشین سازش زینت‌بخش موسیقی‌ام باشد. در استودیو غالبا با جملات شیرین و گاه با اجرا‌های جذاب و خلاقانه خود از آثار آهنگسازان داخلی و خارجی فضایی چنان شاد و سرگرم‌کننده به وجود می‌آورد که گاهی، زمان را گم کرده و فراموش می‌کردم برای چه منظوری در استودیو هستم ولی در هنگام ضبط بسیار جدی، دقیق و بدون خطا و با رعایت تمامی حالات احساسی نوشته‌شده در نت‌ها، مطالب مربوط به خود را اجرا می‌کرد. در ضبط‌های استودیویی، نوازندگان برای اولین‌بار نت‌های مربوط به ساز خود را که ‌باید اجرا کنند می‌بینند، بنابراین برای کسب آمادگی و اجرای بهتر موسیقی قسمت‌هایی از نت‌ها را قبل از اجرا تمرین می‌کنند. ولی مجتبی گویی تمام آن نت‌ها را از قبل آماده کرده و اینگونه به نظر می‌رسید که موسیقی را بار‌ها اجرا کرده است. چنان با تسلط، مهارت، شور و احساس می‌نواخت که به سختی می‌توانستم باور کنم اولین باری است که نت‌ها را می‌بیند. اینچنین است که می‌گوییم از میان صد‌ها نفری که وارد موسیقی می‌شوند تعداد اندکی به این درجه از تعالی هنری دست پیدا می‌کنند. زیرا به نظر می‌رسد اینگونه موسیقیدانان اصولا موسیقیدان به دنیا می‌آیند و بسیاری موارد و اطلاعات مربوط به موسیقی را از بدو تولد می‌دانند. اینک که در آستانه هشتمین سالگرد وداع با این هنرمند گرانمایه هستیم، جا دارد ضمن گرامیداشت یاد و خاطره او، امیدوار باشیم جایگاه و منزلت هنرمندان در زمان حیاتشان پاس داشته شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.