|

گرایش «لسینگ» به عرفان

مهدی غبرایی . مترجم

درباره «دوریس لسینگ» بسیار گفته‌ام و نوشته‌ام، آن‌هم با دو رمانی که از او ترجمه کرده‌ام و متاسفانه جز دو، سه رمان دیگر از آثارش چیزی نخوانده‌ام. هرچند یکی از این دو، یعنی «فرزند پنجم» رمان تاثیرگذار و تکان‌دهنده‌ای است در نقد اجتماعی انگلستان دهه 90، ضمن شرح شوربختی خانواده‌ای که فرزند ناهنجار دارد. به‌هرحال، حالا باید در مرگ او بنویسم. در بزرگی و عظمت «لسینگ» که جای تردید نیست. قریب 60 سال نوشته است و در میان آثارش، اگر درست حساب کرده باشم، 27 رمان، 21 مجموعه داستان و تعدادی (بیش از 15 جلد) آثار غیرداستانی از شرح زندگی و خاطره گرفته تا نمایشنامه و اپرا و مجموعه اشعار دیده می‌شود. در تمام این آثار که در بیشترشان، به‌ویژه کارهای اولیه، جنبه اجتماعی و سیاسی غلبه دارد، از زندگی شخصی خود الهام گرفته و آن را با تخیل و مهارت خود درآمیخته و به مرور زمان به پختگی بیشتر رسیده و رفته‌رفته به شهود و عرفان رو آورده است. در اغلب آثارش گذشته از ادبیات پسااستعماری، جست‌وجوی هویت خود و دفاع از حق زنان در مقام موجودات انسانی، موج می‌زند، اما در عین حال خود را به نگاه فمینیسم محدود نکرده و از آن فراتر رفته است. آخرین کتابش را تا آنجا که من می‌دانم در سال 2008، یک سال پس از دریافت جایزه نوبل، منتشر کرده است. دیگر مانده است که برای او آرامش ابدی بطلبیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.