«عصرجدید» کاوه
بهزاد خورشیدی . گرافیست و روزنامهنگار
هوشنگ کاوه از جنس سینما بود، از نسل سینماگرانی که عاشقانه در جستوجوی سینمای ناب بود. وی مالک و مدیرعامل سینما عصرجدید بود که از سال1358تا 1388 و طی دو دهه این سینما را اداره کرد. مرحوم کاوه با اینکه رشته ریاضی را در مدرسه دارالفنون خوانده بود، ولی علاقهاش به سینما او را در 16سالگی به ساخت آپارات سینما و تجهیزات آن سوق داد. تهیهکنندگی چند فیلم سینمایی از جمله جهانپهلوان، شکوه جوانمردی، مردانه بکش و داشآکل در فعالیت سینمایی وی به چشم میخورد. کارنامه و فعالیت همه سالهای زندگی هوشنگ کاوه یک نکته را به ذهن متبادر میسازد، که از همان اوان جوانی یعنی درست از آن زمان که در استودیو مولن روژ در فکر سازوکار دوبله ارزان و گردآمدن دوبلورهای کارآمدی چون ایرج دوستدار و حمید قنبری بود، تا هنگامی که مدیریت سینما عصرجدید را بهعهده داشت اصولا به کار در پشتصحنه سینما علاقه بیشتری داشت. به حق از سرآمدان سینماداری بعد از انقلاب و تا به امروز بوده است. وی در سال 1377برای حسن سلیقه و مدیریتش، تقدیرنامهای را از وزارت فرهنگوارشاداسلامی دریافت کرد. سینما عصرجدید با معماری مدرن و داراشدن سهسالن سینما در سالهای آغازین
دهه60، به یکی از باشکوهترین و نوستالژیکترین مکانهای فرهنگی آن دوران تبدیل شده بود. کاوه در سینماداری به یک پرنسیب و در واقع اصول محکم و غیرقابل انعطافی برای نمایش فیلم در سینمایش قایل بود. سینما عصرجدید را به جزیرهای باثبات و خودمختار مبدل ساخته بود هرچند با تقسیمبندی وزارت ارشاد و حمایت بنیاد سینمایی فارابی، همراه بود در واقع تنها سینمای اختصاصی نمایش فیلمهای خارجی بود ولی اصولا به هر خواسته ناروایی تن نمیداد و تنها فیلمهای شناسنامهدار و معتبر را اکران میکرد. آن هم در سالهایی که سینمای ایران درحال پوستاندازی و تلاش برای رسیدن به زبان و کلامی متفاوت و هماهنگ با برهههای تاریخی این دیار بود. محدودیت در نمایش و اکران فیلمهای خارجی سببساز خیر برای سینما عصرجدید بود آن هم در دورانی که نسل جوان درپی خواستههای متفاوت خود و با رویکردی تازه جستوجوگر آرمانهای فرهنگی بود که آن را در سال 57فریاد زده بود. نمایش فیلمهایی همانند z و اعتراف گوستا گاوراس، با اینکه اکران دو سینما شهرفرنگ بود را آغاز کرد ولی به آهستگی با نمایش فیلمهای اختصاصی از اروپایشرقی که دارای تم انقلابی و یا مد آن سالها، سینمای
فلسفی و حالا معناگرا بود جای خود را در دل سینماروهای جدی جوان باز کرد و از دیگر سو بهدلیل مجاورت با دانشگاه تهران، دانشجویان نیز دارای پاتوقی برای فیلمدیدن و بحث جدی شدند. شانس تاریخی من نیز که به قول قدیمیها خوره فیلم بودم، همسایگی کوتاهمدت ما با سینما عصرجدید بود. هم از آن روزی که سینما عصرجدید و در جشنواره فیلمفجر با نمایش اختصاصی فیلمهای تاریخ سینما، برای اولینبار چشماندازی شد تا بدانم سینما شکل و رنگ جدیتری میتواند داشته باشد، دوره نوجوانی بود و «فیلم» تنها مجله جدی سینمایی. بهخاطر دارم که سهنگین مورنائو - فیلمساز بزرگ اکسپرسیونیست سینمای آلمان- را با نوشته تاثیرگذار و خواندنی بابک احمدی در ویژهنامه جشنواره فیلم فجر، مجله فیلم کشف کردم و سینما عصرجدید هم در ازدحام غریب جشنواره، هر سه فیلم مورنائو را در سهروز نمایش داد. اولبار هوشنگ کاوه را با آن هیبت جدی در هنگام نمایش دیکتاتور بزرگ چاپلین دیدم، به قدری ازدحام جمعیت داخل سالن انتظار زیاد بود که جمع کثیری، از جمله بنده امکان رفتن به سالن نمایش را نیافتند. نمایش تمامی فیلمهای تارکوفسکی در سینما عصرجدید از بهیادماندنیترین خاطرههای
فیلمبازهای آن دوران است. از مرد آهنین تا دانتون - آندره و ایدا و از آرزوهای بزرگ دیوید لین تا یکی از شاهکار زیبای فورد- گروهبان راتلیج. همگی متعلق به دورانی است که فیلمدیدن در سالن سینما حکم کیمیا بود نه همانند امروز که در فلشمموری هر فردی هم یک فیلم را میتوان یافت. نسل من بهخاطر همه آن سالهای سینمارفتن و فیلمدیدن قدردان و سپاسگزار هوشنگ کاوه هستیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.