|

هنوز دیر نیست

محمدعلی مشفق . مدیرکل وزارت کشور دولت اصلاحات

بدون تامل در مولفه‌های تاثیر‌گذار پشت صحنه رای عدم اعتماد به سه وزیر پیشنهادی برای وزارت ورزش توسط مجلس، نمی‌توان به داوری عالمانه و آگاهانه پیرامون آن مبادرت ورزید و به تجزیه و تحلیل علمی و عقلانی این پدیده شاذ پرداخت. این در نوع خود شاید رفتاری نادر و کم‌نظیر در دهه‌های اخیر از جانب مجلس به حساب‌ آید و نباید رفتار بخش قابل‌توجهی از نمایندگان مجلس را به یک موضوع ساده و تک علتی تقلیل داد و با این مقوله به گونه‌ای سطحی برخورد کرد. رفتار تقابل‌گرایانه بخش قابل توجهی از نمایندگان با خواست ملت که خودش را در انتخابات 24 خرداد 92 در چهره روحانی، بروز و ظهور داده است، کنشی هوشمندانه داشت. هرچند با کمال تاسف رای اعتمادها غالبا بر اساس قاعده و معیاری مشخص و مدون صورت نمی‌گیرد و صرفا نمایندگان به دلیل برخورداری از چنین حقی در قانون اساسی و بعضی شرط و شروط‌ها و گرایش‌های سیاسی که وجهی قانونی ندارد مبادرت به رای اعتماد یا عدم آن می‌کنند اما فاکتور‌های دیگری هم که بر ما روشن و مبرهن نیست بی‌تاثیر در دادن این رای عدم اعتماد‌ها نبوده و نیست. این امر از سویی بستگی به قول و قرار‌هایی هم دارد که وزیر مربوطه به‌خصوص در وزارتخانه ورزش و جوانان به نمایندگان و حامیان آنها به جهت حضور یا ابقای آنها در مناصب فدراسیون‌ها و هیات‌های‌مدیره هم دارد. بنابراین بحث تخصص و سابقه در ورزش هم اصلا موضوعیت ندارد و رای به وزیر سابق در دولت آقای احمدی‌نژاد اثبات‌کننده این مدعاست چراکه ایشان یک روز هم در ورزش سابقه نداشت. مضافا اینکه اکثریت مجلس فعلی و از جمله حامیان آقای احمدی‌نژاد که در زمره حامیان پروپاقرص رقبای آقای روحانی در انتخابات 24 خرداد بوده‌اند، در حال حاضر هم کم‌وبیش فعال هستند. در واقع فقدان یک نگرش فراگروهی و فراجناحی و ملی جهت تمشیت امور قانونگذاری و حکمرانی سبب شده تا برخی دوست نداشته باشند وضعیت گذشته تغییر کند و دولت روحانی گام‌های موفق و ‌رو به جلویی در عرصه‌های مختلف بردارد. حمایت‌های بی‌دریغ از مشی داخلی و خارجی دولت گذشته، هنوز در حالی در یاد مردم ما باقی مانده که حامیان احمدی‌نژاد در مجلس و دیگر مراکز نمی‌دانستند، رفتارهای رییس دولت نه‌‌تنها مشکلی از مشکلات کشور و ملت حل نمی‌کند که روزبه‌روز بر مشکلات کشور و ملت افزوده هم می‌شود. همین امر سبب شد امروز دولت آقای روحانی تعامل سازنده با دنیا و رفع تحریم‌ها مهم‌ترین کارش باشد و به‌تبع آن کشور را از این شرایط خاص خارج کند. بنابراین حال که دولت جناب روحانی با تدبیر و عقلانیت و با ادبیات غیرگزنده و غیرتهاجمی و با دیپلماسی صلح‌آمیز و انسانی به‌دنبال کاهش و رفع تحریم برآمده و تحرکات هیات دیپلماتیک جمهوری‌اسلامی‌ایران در ژنو حقیقتا تصویری مثبت و اعتمادساز از ایران را در مذاکرات به نمایش گذاشته و اقبال جهانیان را در پی داشته است در داخل شاهدیم که برخی نمایندگان مجلس لحظه‌به‌لحظه وزیر امور خارجه را به مجلس فراخوانده و انتظار دارند که آقای ظریف ریز مذاکرات را در همه ابعاد آن به‌صورت عریان بیان کنند تا مردم در جریان امور قرار گیرند. در حالی که این قبیل امور در مورد دولت گذشته چندان مدنظر قرار نمی‌گرفت و همه چیز به‌صورت هندوانه‌ای در بسته مطرح می‌شد و این نمایندگان هم از کنارش با احسنت احسنت و گاهی با سکوت کامل عبور می‌کردند. همین نمایندگان در مواجهه با تحریم‌های گسترده که بیشتر نتیجه سیاست‌ها و عملکرد دولت گذشته بود با سکوت گذر کردند. آیا این عزیزان رفتار رییس دولت سابق با خود و خانه ملت را فراموش کرده‌اند؟ پس چرا به جای فشردن دست تعامل روحانی به مجلس و آری گفتن به رفتار تحسین‌برانگیز روحانی با نهادی که خودش پنج دوره عضو آن بوده، برخورد‌های تقابلی را ترجیح می‌دهند؟ آیا وقت آن نرسیده است تا آنان هم از شرایط گذشته برون آیند و با اکثریت ملت همراه و هم‌آواز شوند؟ هنوز دیر نشده تا مجلس هم به دولت و راه روشنی که ملت با آرای خود در 24 خرداد 92 پیش روی دولت و کشور قرار داده است بپیوندد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.