|

شعر تازه‌ای از شمس لنگرودی

قائم‌باشک زیبایی است زندگی

برای عباس اسعدیان عزیز زیباست این سپیده دمی که به نام تو درهایم را باز می‌کند زیباست ریزش تاریکی بر جاده‌ای که گام‌های تو رسم می‌کنند زیباست کوچه‌ها، میدان‌ها وقتی‌که صورت‌شان را می‌شویند و به انتهای جاده نگاه می‌کند و انتظار تو را می‌کشند. و من اکنون بیدارم و می‌شنوم وقت با کفش نازک نارنجی از قلبم عبور می‌کند و صدای به هم خوردن پلکت را می‌شنوم که صدای بال ستارگان است. زیباست صبح وقتی که نام تو درهایش را باز می‌کند بیا که در ظلماتم خضری نبود. می‌بینی برادرم عباس می‌بینی! چه قائم‌باشک زیبایی است زندگی من چشم می‌گذارم و ناپدید می‌شوم و تو قادر به پیدا کردن من نیستی. دستم را بگیر پایم پای درخت غریبه‌ای در گل مانده است دستم را بگیر من بیدارم و می‌بینم که بال‌های هما نیست ابریشم زردی که تکان می‌خورد ریش طلایی شیطانی غریب است که به خانه ما می‌آید بادبادک بچه‌ها نیست بالون فرشته‌ای غمگین است که تبعیدی خاک می‌شود تا ما سپیده‌دمان، شبنم‌پوش به ستایش او برخیزیم و آفتاب زندگی‌اش بخوانیم. برادرم عباس، می‌بینی! تشنه‌ایم و آب نقشه دریاهامان کاغذی است. بندبازی بیدریغی است زندگی رشته رشته قوس قزح بر خانه‌مان می‌ریزد و دست و دهان‌مان را می‌بندد با دست بسته بیا بگریزیم من جهنم شیرینی می‌شناسم که قدر جهنمیانش را می‌شناسند جهنمی که زغال اجاق‌هایش انبان مدادهای ماست انبان مدادهایی که حکایات بهشت را می‌نوشتند بهشت راه نازک تابناکی که به دست‌های تو ختم می‌شود. سراسر امروز در دود غلیظ، باران اسیدی،... قسط‌ها و ... خواهد گذشت سراسر امروز در سرگشتگی، «نه»، چشم به راهی و مجروحان خواهد گذشت اما زیباست وقتی که نام تو درهایش را باز می‌کند. و این خروس هزار رنگ که نامش خورشید است دست‌ساز من است و هر زمان که تو پیدا شوی صبح من آغاز می‌شود بیا پیدا شو وسراسر روزم را سپیده صبح کن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.