خوشبختانه هنر باقی میماند
کریم ارغندهپور
من خیلی تلویزیون نگاه نمیکنم. مدیوم من نیست. اما در بین فیلمهای تلویزیون از قدیم به سریال «پوآرو» علاقه داشتهام. «پوآرو» برای من فقط یک سریال پلیسی نبود بلکه راهی برای مواجهه با دنیایی بود که خشونت در آن بعد گریزناپذیر زندگی است: دقت به جزییات با گذر از لایههای ساده رویی برای پیبردن به حقیقت البته با رعایت تشریفات و احترام، ادب، نظم و حقوق افراد بهویژه ضعیفترها. این صفات نیز در رسواکردن جنایت برای ما گویی بخشی از خود حقیقت بود. نگاهی که البته به هیچیک از رویکردهای پلیسی دیگر شبیه نبود، گویی روایتگر بخشی از زندگی بود با بالابردن پرده تزویر و فریب. همه هنر او بهجز هوش سرشارش در پیونددادن جزییات و درهمآمیختن هر سرنخ کوچکی برای پیداکردن کلید حقیقت، نشاندادن گوهر والای اخلاق بود. اجازه دهید به زبان حال بیانش کنم: «پوآرو» منبع اعتمادبهنفس است. دسیسهها را دستکم نمیگیرد ولی به خود و نیز به حقیقت باور دارد. پلیس و سیستم پلیسی یکی از مدعیترین کشورهای دنیا را به سخره میگیرد و نشان میدهد اگر دقت او نباشد چگونه آفتاب واقعیت پشت ابرها پنهان میماند. شجاع است و در کاری که میکند نه از زخمزبانهایی که
مرتبا به او بهعنوان خارجی گفته میشود بیم دارد و نه از تهدیدهای مجرمان خطرناک. کنکاش او نشان میدهد دنیا چندان هم که مینماید پاکیزه نیست و همه آدمهای اطرافمان میتوانند بالقوه مظنون باشند ولی نهایتا دنیای بهتر با چشمپوشی از خطاهای کوچک ساخته میشود. چهارشنبه گذشته اعلام شد که «پوآرو» نیز به آخر خود رسیده است. مثل همه زندههای دیگر در این دنیا. خوشبختانه هنر چون از جنس آفرینش است نمیمیرد. صفحهای ورق میخورد و هنر دوباره میدرخشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.