|

واگذاری مبارک

شهربانو امانی . نماینده مجلس ششم

این رویکرد فرمانده نیروی انتظامی که به طور قطع براساس رویکرد اجرایی کشور است را باید به فال نیک گرفت. اجرای طرح «حجاب و عفاف» در دولت گذشته برعهده نیروی انتظامی گذاشته شد. این در حالی است که رفتار اجتماعی جامعه به‌خصوص زنان بر اساس باورها و رویکردهای موجد در جامعه شکل می‌گیرد و ورود نیروی انتظامی به این مقوله درحالی تعریف شد که اجرای چنین طرحی، وظیفه ذاتی این نهاد نبود و حتی «ناجا» را از وظایف ذاتی خود دور می‌کرد. نیروی انتظامی بر اساس وظایف تعیین‌شده در زمان تشکیلش ضابط قوه قضاییه و حافظ نظم و انضباط جامعه است. درگیرشدن پلیس با مقوله‌های اجتماعی و شخصی، موجب مغفول‌ماندن دیگر وظایف این نهاد می‌شود. ضمن اینکه باید از دست اندرکاران پرسید چرا با گذشت 34سال از استقرار جمهوری اسلامی، همچنان «حجاب و عفاف» بحث‌برانگیز است و اجرای تصمیمات غیرکارشناسی همانند «تفکیک جنسیتی» دانشگاه‌ها و برخی اماکن اجتماعی مانند بیمارستان‌ها واکنش‌هایی برمی‌انگیزد. متولیان طرح «حجاب و عفاف» در طول این سال‌ها کوشیدند انتقادها و نظر کارشناسان مخالف طرح، مجال رسانه‌ای‌شدن نیابند. مسوولان، بهتر است امروز به مردم گزارش بدهند و بگویند که اجرای چندساله این طرح، چه هزینه‌ها و فایده‌هایی را در پی داشته و چند درصد از ناهنجاری‌های جامعه با این طرح مرتفع شده‌اند؟ در زمان تشکیل وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی قرار بود، این قبیل وظایف به این وزارتخانه محول شود و در همین چارچوب، شورای اجتماعی وزارت کشور منحل شد اما متاسفانه قانون اجرا نشد و وزارت کشور هم این وظیفه را به نیروی انتظامی محول کرد و دستگاه‌های دیگر که باید با استخدام کارشناسان در این رابطه گام برمی‌داشتند، دنبال جذب منابع مالی می‌رفتند و از ایفای وظیفه، شانه خالی کردند. به‌عنوان مثال رییس سازمان بهزیستی در سال 84 مصوب کرد هیچ کارشناسی حق انجام مصاحبه را ندارد و در نتیجه کارشناسان اجتماعی که باید جلوتر از معضلات کشور حرکت کنند و آسیب‌های نوپدید را به موقع گوشزد کنند، به حاشیه رانده می‌شوند و در نتیجه، آسیب‌های اجتماعی مغفول می‌مانند و همانند آتش زیر خاکستر، هر لحظه احتمال زبانه‌کشیدن آنها وجود دارد. به هر حال، باید امیدوار بود وزارت کشور در مسیر فرهنگ‌سازی و تغییر بینش‌ها در رابطه با «حجاب و عفاف» گام‌های کارشناسی و تاثیرگذار بردارد، زیرا حل این چالش، نه در تغییر مجری بلکه در تغییر «نگاه» است. باید توجه کرد ایرانیان، وارث تمدنی چندهزارساله هستند و باورهای دینی در افکار و کردارمان ریشه عمیقی دارند. بر این اساس، پاکدامنی و احترام به حقوق دیگران، از اصول اولیه اخلاق و کردار اکثر ایرانیان است و در چنین وضعیتی، ترویج «عفاف و حجاب» کار چندان دشواری نیست و دلیلی ندارد، حکومت با تخصص هزینه‌های زیاد و نیروی انسانی پرشمار، راسا وارد میدان عمل شود و برخورد با «معلول»‌ها را جایگزین خشکاندن «علت» کند. ناهنجاری‌ها در حوزه اجتماعی را باید با راهکار کارشناسانه حل کرد. ترویج فرهنگ «عفاف و حجاب» را باید از مهدهای کودک، دانشگاه‌ها، مساجد و اماکن و با همکاری و همگامی 23 دستگاه فرهنگ‌ساز آغاز کرد و مهم‌تر از اینها باید نهاد خانواده تقویت شود تا خودکنترلی، جایگزین اجبار شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.