|

سرگردان درخواب‌ها

محمد صالح‌علا

ک ج ا د ن ب ا ل ت و ب گ ر د م ل ا ر ا ج ا ن که من مردی بیسوادم چرا به بهشت خصوصی خودمان در عالم خواب‌ها نرفته‌ای؟ د ل ع ا ش ق د ر ی ا ی س ر خ ا س ت ط و ف ا ن ی ن ن ا ر ا م چ ه د ر ب ی د ا ر ی چ ه د ر خ و ا ب ه ا، خودم را دیدم در صفی بی‌انتها ایستاده‌ام، از کسی‌که پشت‌سرم بود پرسیدم، اینجا کجاست؟ آهسته گفت: بهشت، اینجا بهشت است، برگشتم او را نگاه کردم چهره‌اش آشنا بود، گفتم، صورت شما آشناست، شاید شما را در بیابان دنیا دیده باشم، که من پیرمردی بیابانی‌ام در بیابان‌ زاده شده‌ام و اصلا بیابان مرا دایه‌گانی کرده است، او همچنان آرام و شمرده‌شمرده گفت، شاید، که من هم از بیابان گذشته‌ام و در آنجا جنگیده‌ام، گفتم چه آرام و شمرده حرف می‌زنید در دنیا از سپاهیان بوده‌اید؟ سرش را پایین انداخت و با شرمی خاکستری زیرلب گفت: خیر، من یکی از شاهان زمین بودم، من خندیدم گفتم، عجب پس شما سواد دارید؟ که از دور صدایی آمد، ساکت، ساکت باشید، من هم با صدای بلند گفتم، ‌ای صدای بلند من نمی‌توانم ساکت باشم، زیرا که بخشی از جان من گم‌شده است، من در پی بخش گمشده جان‌ام به اینجا آمده‌ام، بخشی از جان من لاراست و سپس سر چرخاندم به سمت خودم و با خودم گفتم، لاراجان، کجایی؟ من سراغ ترا از که بگیرم دوری تو مرا به اینجا کشانده است، آخرین‌بار ترا دیدم که باد گیسوانت را می‌برد، مژه‌هایت را می‌برد، نگاه‌ات را می‌برد، من عاشقی بیابانی‌ام، عاشقی بیسوادم، نمی‌دانم بادها از کجا می‌آیند، استاد فتحه می‌گفت: بادها اجناس‌اند، گوهری دارند شاه‌وش نه اول‌اش پیدا و نه آخر، گاه چون فرشته ساکن شود و گاه چون دیو مضطرب، یادش بخیر آن بادی که وزید و تو خود را افشاندی، من ترا نفس‌کشیدم و باد مرا می‌برد، شکرخوردم و آب شدم، همان باد گره دستارم را باز کرد، پارچه‌ای نرم، روی هرچه می‌افتاد چهره از آن می‌گرفت، یک‌بار روی تو افتاد، شکل تو شد، مثل خود آب هرنگ‌هرنگی می‌زد، من هم خوابیدم و خاک‌شدم، در جهان خواب‌ها بودم تا اینکه غلتی‌زدم و خودم را در این صف دیدم، لاراجان اینجا سراغ تو را از که بگیرم؟ به عاشق مسکین خود رحم‌کن، که من بی‌عصا بی‌راه بی‌جوانی و بی‌کس چگونه ترا پیدا کنم؟ در حسرت و حیرتی بدون شرح بودم و آسمان بقچه آفتاب را گره می‌زد که دوباره صدای بزرگ در صف پیچید: به بهشت ابدی خوش ‌آمدید. لطفا تا هنگام واردشدن به بهشت خصوصی خود ساکت باشید، بی‌دلشوره، بی‌هراس، که اینجا عالمی بی‌ترس است، بی‌ناخوشی، بی‌حادثه، بی‌درد، همین‌که از اینجا رد شده و به بهشت خصوصی خود وارد شوید، خوشی‌های بی‌زوال آغاز می‌گردد، اینجا فقط محل در کردن خستگی دنیاست، من اما دل توی دلم نبود، در فراق لاراجان پریشان بازی‌ها می‌کردم، تا اینکه از فرط بیقراری به شاهی که پشت‌سرم بود گفتم، اعلی‌حضرت لطفا جای مرا نگه‌دارید تا من بروم یک سروگوشی آب بدهم ببینم در این صف آشنایی می‌بینم، آن شاه آهسته گفت برو خیال‌ات تخت، من جایت را نگه‌می‌دارم، اما همین‌که از صف خارج شدم، باز همان صدای بلند گفت: آقایان، جابه‌جا نشوید، یکدیگر را هل ندهید، صف را بهم نزنید، که اینجا بهشت است، به آیین اهل بهشت باشید. من بی‌تاب فریاد کشیدم، پس چرا من مثل دنیا همچنان درد می‌کشم، اندوه عظیمی دارم، زیراکه دمی از یاد لاراجان بیرون نمی‌روم، اصلا من در بهشت چه می‌کنم اگر لارا اینجا نباشد؟ همان صدای بلند پرسید: لارا کیست؟ من آهسته گفتم: لارا جان من است، دیدم، کسانی‌که در صف بودند همه به من نگاه کردند، و بیصدا خندیدند، من از نگاه و خنده آنها با شرمی گل‌بهی سر به زیر انداختم، ‌باز آن صدا گفت: آقایان، آقایان لطفا نخندید، به عاشق نباید خندید، چرا می‌خندید؟ خنده ندارد، در اینجا اغلب عاشقان خمیده و پیر و شکسته‌اند، سپس آهسته به من گفت، عاشق لارا، شما سواد دارید؟ من با شرمی راه‌راه سکوت کردم، که او بی‌درنگ گفت: فهمیدم، فهمیدم سرت را بالا بگیر و سرافراز از این صف خارج شو، برو به سمت راست، نخستین در، که آنجا ویژه عاشقان بیسوادست، من همین‌که خواستم راه بیفتم همان صدای بزرگ پرسید، آیا در میان شما عاشق بیسواد دیگری هم هست؟ من ایستادم و زیرچشمی نگاه کردم دیدم هیچ‌دستی بالا نرفت، من‌هم بی‌آنکه با شاهی که جای‌ام را به او سپرده بودم خداحافظی کنم از صف خارج شدم، هنوز به جایی نرسیده خودم را دیدم که از فرط خجالت مثل آب روی زمین ریختم تا آرام‌آرام دریایی شدم، دریایی سرخ ناآرام، دریا بودم، تا وقتی که سپیده، روز، از دورها سلانه‌سلانه پیش‌آمد و خورشید در من طلوع کرد. این ستون یکشنبه‌ها منتشر می‌شود

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.