جدیدترین روشهای حفاظت
کمیل روحانی
به تازگی در خبرها خواندم؛ سنگنگارههای پنج تا 10هزارساله اردکان یزد که مدتی پیش در یک منطقه باستانی کشف شده بودند و قرار بود در موزه فرهنگ اردکان نگهداری شوند، اکنون بهعنوان صندلی و نشیمنگاهی مطمئن در مجالس ازدواجی که یک مرکز فرهنگی- هنری برگزار میکند، کاربرد دارند. جالب اینجاست که در خبر کشف این سنگنگارهها یکسال پیش آمده بود: «این سنگنگارهها با تدابیر شدید امنیتی و حفاظتی به نمایندگی میراثفرهنگی در یزد منتقل شد.» به نظر میرسد این تدابیر شدید حفاظتی تنها تا محل سازمان میراثفرهنگی یزد ادامه داشته و پس از استقرار در محل مورد نظر، به شکل دیگری ادامه پیدا کرده است. در همین راستا؛ مردادماه امسال نیز خبر به آتش کشیدهشدن کاخ باستانی شوش آن هم توسط دو نفر معتاد منتشر شد. این دو شاهکار اخیر در حوزه حفظ میراثفرهنگی مهمتر از هر مسالهای، ذهن را با دو سوال اساسی درگیر میکند. در مورد خبر اول: سنگنگارههایی که عکس آنها منتشر شده است اصولا از نگاه زیباییشناسانه چه جذابیتی برای هرچه باشکوهتر برگزارشدن یک مراسم عروسی آن هم توسط یک مرکز فرهنگی هنری دارد؟ در مورد خبر دوم: مساحت شهر شوش 3577کیلومتر مربع
است، این دو معتاد چرا کاخ شوش را برای اقدامات غیرفرهنگی خود انتخاب کرده بودند؟ یعنی جایی امنتر و بیدروپیکرتر از کاخ باستانی شوش در این 3577کیلومتر مربع وجود نداشت؟! آسیبشناسی خبر اول: درست است که یکی از راههای حفظ میراثفرهنگی زندگی با آنهاست ولی استفاده از این آثار بهعنوان صندلی آن هم در یک مراسم عروسی کمی زیادهروی به نظر میرسد. در همین راستا سوال آسیبشناسانه دیگری که در ذهن ایجاد میشود این است که اصولا چرا اینقدر در کشور ما عروسی گرفته میشود که مجبور شویم به دلیل کمبود صندلی از آثار تاریخی کشورمان بهعنوان نشیمنگاهی مطمئن استفاده کنیم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.