|

نگاهی به کنسرت گروه لغزش عارفانه

آنها از متفاوت‌بودن نمی‌ترسند

آینا قطبی‌یعقوبی

حدیث موسیقی و کنسرت‌های بی‌شمار عامه‌پسندی که میهمان سالن‌های کنسرت شهر هستند و بدون‌توجه به ارزش و کیفیت موسیقایی خود، اتفاقا خوب هم می‌فروشند و دست‌اندرکارانشان را یک‌شبه به ستارگانی نوظهور بدل می‌کنند، حدیث آلبوم‌های موسیقی پرتعدادی که هرروز با تیراژهای نه‌چندان اندک، بازار مصرف موسیقی کشور را پر کرده و آه از نهاد هر دوستدار هنری برآورده و سطح ذایقه موسیقی عامه مردم را هرروز نازل‌تر می‌کنند، حدیث تازه‌ای نیست. قصه‌پرغصه هزاربار گفته‌ای است که دیگر چندان هم میلی به شنیدن نمی‌انگیزد. اما وقتی در همین میانه عجیب که صدای غالب آن موسیقی عامه‌پسند بازاری است و گروه‌های جوان آن هرروز بیشتر و بیشتر به سودای شهرت و ثروت، تن به ساخت و ارایه آلبوم‌های تکراری بازاری می‌دهند، در همین بازاری که عده زیادی از جوانانش به‌مدد پول‌های کلان، بی‌آنکه اندک استعدادی داشته باشند، خواننده می‌شوند و آلبوم روانه بازار می‌کنند و سر که بچرخانی، دور و اطرافت از همین در و همسایه و دوست و آشنا حداقل چندتایی خواننده که اتفاقا کلیپ هم دارند، پیدا می‌کنی، رفتن به کنسرتی که گروه جوانش، بی‌ادعا، اثری متفاوت می‌نوازد و به موسیقی و مخاطب احترام می‌گذارد، جای بسی خوشوقتی دارد. کنسرت گروه لغزش عارفانه که چندی‌پیش در تالار ایوان شمس برگزار شد، از آن دست اجراهاست که چه دوستش داشته باشی و چه نه، چه با سلیقه‌ات جور باشد و چه نه، احترامی در تو بر‌می‌انگیزد و شوری. احترام از آن‌رو که گروه، بدون توجه به بازار و فروش صرف، در عین شناخت حرفه‌ای حوزه خود، دست‌به‌کار ساخت آثاری شده‌اند که متفاوت و خلاقند و شور از آن جهت که امیدوار می‌شوی به اینکه هستند جوانانی که نمی‌ترسند متفاوت باشند، نمی‌ترسند آلبومی به بازار دهند که قرار نیست شعرها و ریتم‌هایش زمزمه مردم کوچه و بازار شود و این اتفاق مهمی است. گروه لغزش عارفانه به آهنگسازی مشترک بصیر فقیه‌نصیری و احسان غلامی بیرقدار، در این کنسرت، قطعاتی از آلبوم ساکن‌روان که اولین آلبوم همین گروه است و نام کنسرت نیز از آن گرفته شده را اجرا می‌کنند. 12قطعه از شاعران معاصری چون فروغ، شاملو، م.‌آزاد و... با همنوازی سازهای کلاسیک اجرا می‌شود. موسیقی لغزش‌عارفانه، فضاسازی خوبی می‌کند و از آن دسته از آثاری است که یک فضای کامل را همچون یک فیلم پیش چشم مخاطب تصویر می‌کند و از این جهت در پاره‌ای قطعات، بسیار به موسیقی فیلم شبیه می‌شود. رابطه ملودی با اشعاری که کمتر خصلت ترانه‌ای دارند خوب و جذاب است و در بعضی از قطعات واقعا قابل‌تحسین می‌شود. اجرای گروه خوب و قابل‌قبول است و به‌غیر از چند نکته کوچک اشکال چندانی ندارد. یکی از این نکات توانانبودن خواننده در تسلط بر بدن و بیان فیزیکال و همین‌طور ارتباط کلامی خارج از خواندن با مخاطب است که به‌مدد تجربه بیشتر می‌تواند به سطح بهتری ‌برسد و البته گروه پیش از اجرا با دعوت از حمیدرضا دیبازر برای نقد اثر دست به کاری می‌زند که نه مرسوم است و نه چندان هم دلیل موجهی دارد. با همه اینها حاصل کار این گروه چیزی است که به‌شنیدنش می‌ارزد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.